Φακός ημέρας

Απόπειρα (νανο)διηγήματος από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Η καθημερινότητα του γέροντα Κουρέα διαθέτει πολύ σουρεαλισμό. Κάθε πρωί, αφού ξυπνήσει, με απαράβατα τελετουργικές κινήσεις ντύνεται, ποδένεται, νίβεται, κάνει την προσευχή του στα κονίσματα, ζεσταίνει στο καμινέτο γάλα και το πίνει βουτώντας μία πάντα φρυγανιά, δοκιμάζει αν ανάβει ο φακός του, τον βάζει στην κωλότσεπη και πηγαίνει, από το διώροφο σπίτι του -παλαιό μπαρμπέρικο τής περιοχής- στο κεντρικό καφενείο του χωριού, διασχίζοντας το πλάτωμα της Παναγίας. Εκεί παραμένει μέχρι το μεσημέρι, για κάνα καφέ, κοντσίνα και τα συμπαρομαρτούντα.

Ο φακός καραδοκεί εξέχοντας απ’ την κωλότσεπη τού Κουρέα, χειμώνα καλοκαίρι, με βροχές ή με κάψα. Μα, σε τρεις-τέσσερις ώρες το πολύ, θα γυρίσει σπίτι για να γιοματίσει. Οπότε, προς τι το έκτακτο φωτιστικό σε αναμονή; Μού χαλάει το μυαλό...

Μια μέρα, δεν αντέχω∙ τον σταματώ -όλως περίεργος- καταμεσής στην πλατεία, ενώ τριγύρω τα τζιτζίκια του Αυγούστου έχουν από νωρίς αρχίσει το κονσέρτο τους στη διαπασών. Τον ρωτάω διερευνητικά:

- Μπάρμπα, τι τον έχεις και τόνε πηγαινοφέρνεις απάνου-κάτου τον φακό, μέρα μεσημέρι;

Εκείνος, με πολύ αυθορμητισμό και άλλη τόση βεβαιότητα για το σωστό τής προνοητικότητάς του, μού απαντά:

- Αα, παιδάκι μου! Άκου να ιδείς: Για φαντάσου, να πάθει τίποτα ο ήλιος, να σβήσει και να πέσει το σκοτάδι… Πώς θα βλέπω να γυρίσω σπίτι μου;

Ακαριαία φαντάζομαι ό,τι σπαραχτικό φανταζόταν ο γεροκουρέας και ανατριχιάζω σύγκορμος… Λες;;;

Στιγμές από την 18η Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας

Συνήλθε στο Παρίσι από 21 έως 24 Ιουνίου 2011 η 18η Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας, με θέμα: "Οι θρησκευτικές αξίες στον κόσμο της οικονομικής κρίσης". 

Από τις εργασίες της προέρχεται το ανωτέρω εκφραστικό οπτικοακουστικό υλικό. Επίσημα έγγραφα και ψηφίσματα περί την πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία της Συνέλευσης, μπορείτε ν' αναγνώσετε κάνοντας κλικ εδώ.

Ακροκόρινθος, ανάβαση στα άκρα

1

Ακροκόρινθος

θεού ακροδάχτυλο

που λέει "παρών".

Εδώ στην ακρώρεια

φύονται αναλήψεις.

2

Ροπή των άκρων

να σκαρφαλώνουν όρη

δεν διασώζει.

Χρόνος Πορθητής

 τους ακροβάτες όλους

μάς ακρωτηριάζει.

[Ποίηση και φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας, Ακροκόρινθος 25 Ιουνίου 2011]

Σ' ένα ελληνικό ΚΤΕΛ

Απόγευμα Κυριακής, 26 Ιουνίου 2011, στον Σταθμό Πελοποννήσου, στην Κόρινθο.

Η φωτό είναι εξόχως ομιλητική!...

"Ποίηση και Κρίση", το 31ο Συμπόσιο Ποίησης

Πάτρα 30 Ιουνίου − 3 Ιουλίου 2011

Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών

Το Τριακοστό Πρώτο Συμπόσιο Ποίησης αφιερώνεται στον Ανδρέα Μπελεζίνη και στο Δημήτρη Κατσαγάνη

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΕΜΠΤΗ

Απόγευμα, 17.30

Πρόεδρος: Χρίστος Αλεξίου

Α΄ ΜΕΡΟΣ

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΜΝΕΙΑ

• Σωκράτης Λ. Σκαρτσής: Ανδρέας Μπελεζίνης: Άγαλμα ανθρώπου

• Σωτήρης Σαράκης: Η κρίση και η ποίηση του Δημήτρη Ι. Κατσαγάνη

Β΄ ΜΕΡΟΣ

ΔΥΟ ΠΟΙΗΤΕΣ: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Εκδήλωση στο Κτήμα Παρπαρούση

Συνδιοργάνωση με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και τις εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ

• Μικρή εισαγωγή στο έργο τους: Αλέξης Λυκουργιώτης, Οδυσσέας Ελύτης – Ξένη Σκαρτσή, Νίκος Γκάτσος

• Ποιήματα απαγγέλλουν ο Γιάννης Βόγλης, η Ασπασία Λυκουργιώτη και η Αλεξία Μπουλούκου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Πρωί, 09.30

Πρόεδροι: Γεώργιος Παναγιωτάκης, Σωκράτης Λ. Σκαρτσής

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

• Γιάννης Δάλλας, ποιητής, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: Η κρίση της ποίησης και η ποίηση της κρίσης

• Λύντια Στεφάνου: Κείμενα κρίσης και κείμενα για την κρίση

• Αλέξης Ζήρας: Τα όρια των λογοτεχνικών ειδών και η κρίση της ποιητικής μορφής

• Ρούλα Κακλαμανάκη, ποιήτρια: Ορατές και αόρατες διαστάσεις ανάμεσα στην ποίηση και στην κρίση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

• Παναγιώτης Ιωαννίδης, ποιητής: Πότε (δεν) βρίσκεται σε κρίση η ποίηση;

• Πάτροκλος Λεβεντόπουλος, ποιητής: Η γλώσσα στην ποίηση της κρίσης: γλώσσα διαφυγής ή γλώσσα της ευθύνης;

Συζήτηση – Παρεμβάσεις

Ποιητικές αναγνώσεις

Υποψήφιοι για τα Βραβεία Ποίησης 2010 του Συμποσίου Ποίησης

Βασίλης Νούλας, Θοδωρής Παπαϊωάννου, Βασίλης Παυλίδης

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Απόγευμα, 17.30

Πρόεδρος: Σάββας Μιχαήλ

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

• Γιάννης Βόγλης, ηθοποιός, καλλιτεχνικός διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας: Η κρίση στην αρχαία ελληνική τραγωδία

• Μιχάλης Γ. Μερακλής: Η μετάβαση από τον 5ο στον 4ο π.Χ. αιώνα και ο Ευριπίδης

• Άννα Ποταμιάνου, δρ φιλολογίας, διδάσκουσα Ψυχαναλύτρια της Εταιρείας Παρισίων και της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας: Στα ίχνη της ανθρώπινης δημιουργικότητος

• Αντιγόνη Σαμέλα, ιστορικός: Ποίηση σε πρώτο πρόσωπο σε εποχές κρίσης: Ιστορικά παραδείγματα από την Αίγυπτo της εποχής του Μεσοβασιλείου και από την Ανατολική Μεσόγειο της ύστερης αρχαιότητας

• Μιχάλης Σκούλλος, καθηγητής Χημείας Περιβάλλοντος Πανεπιστημίου Αθηνών: Περιβάλλον, Κρίση, Ποίηση

Συζήτηση − Παρεμβάσεις

Ποιητικές αναγνώσεις

Υποψήφιοι για τα Βραβεία Ποίησης 2010 του Συμποσίου Ποίησης

Πάνος Δρακόπουλος, Βαγγέλης Λουλαδάκης, Ανέστης Μελιδώνης, Θοδωρής Ρακόπουλος

ΣΑΒΒΑΤΟ

Πρωί, 09.30

Πρόεδρος: Μιχάλης Γ. Μερακλής

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

• Σάββας Μιχαήλ: Κρίση – Ποίηση – το Μέλλον

• Σπήλιος Αργυρόπουλος, ποιητής, δοκιμιογράφος: Η ποίηση στην αναμπουμπούλα χαίρεται

• Δημήτρης Κοσμόπουλος, ποιητής, δοκιμιογράφος: Η μαρτυρία των ποιητών και το μαρτύριο του κόσμου

• Γιώργος Μπλάνας, ποιητής: Η ποίηση ως παράγων διαχείρισης των ιστορικών κρίσεων

• Κώστας Βούλγαρης, πεζογράφος, κριτικός λογοτεχνίας: Το τέλος μιας «κοινωνικής εποχής». Μήπως η ποίηση προηγήθηκε πάλι;

• Βαγγέλης Κάσσος, ποιητής, δοκιμιογράφος: Το κραχ της πραγματικότητας και οι ποιητές της νεότερης γενιάς

Συζήτηση − Παρεμβάσεις

Ποιητικές αναγνώσεις

Υποψήφιοι για τα Βραβεία Ποίησης 2010 του Συμποσίου Ποίησης

Χρήστος Κούκης, Ευτυχία Παναγιώτου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

ΣΑΒΒΑΤΟ

Απόγευμα, 17.30

Πρόεδρος: Αλέξης Ζήρας

ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ

• Φώτης Δημητρακόπουλος: Νίκος Ορφανίδης

• Σωκράτης Λ. Σκαρτσής: Αλέκος Φλωράκης

• Χρίστος Αλεξίου: Άμυ Μιμς

• Αλέξης Ζήρας: Ιωσήφ Βεντούρας

• Αλέξανδρος Αραμπατζής: Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

• Θωμάς Τσαλαπάτης: Γιώργος Πρεβεδουράκης

• Κώστας Κρεμμύδας: Χάρης Μελιτάς

• Ξένη Σκαρτσή: Σέργιος Μαυροκέφαλος

• Χρίστος Αλεξίου: Ηλίας Μαργιόλας

• Χρίστος Αλεξίου: Άννα Ραχιώτη

• Μαθητές του Εργαστηρίου του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος» διαβάζουν ποιήματά τους

Προλογίζει ο Ξάνθος Μαϊντάς

ΚΥΡΙΑΚΗ

Πρωί, 9.30

Πρόεδρος: Θανάσης Νάκας

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ

• Χρίστος Αλεξίου: Πολιτισμικές κρίσεις. Ελπίδες και απογοητεύσεις στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα

• Γιάννης Ζέρβας, ποιητής, μεταφραστής, ψυχίατρος: Ο ποιητής ως κρίση και ως αντίδοτο

• Βασίλης Καλαμαράς, ποιητής, δημοσιογράφος, κριτικός βιβλίου: Άνθισαν ματαίως; Άνθη της ποίησης και «αγκάθια» της κριτικής

• Νίκος Ορφανίδης, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, δρ φιλοσοφίας: Η ποίηση ως τόπος ανταρσίας, απόδρασης, διαφυγής και καταφυγής

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

• Ελένη Καρασαββίδου, λογοτέχνιδα, εκπαιδευτικός: Η Αμερικάνικη ποίηση του ’60: η ποίηση ως αντίλογος σε μια πολύπλευρη κρίση

• Χρήστος Γιαννακός, ποιητής, συγγραφέας: Ποια η αξία του ποιητικού λόγου μέσ’ στην κρίση αξιών;

Απονομή 1ου, 2ου και 3ου Βραβείου Ποίησης βιβλίου νέου ποιητή 2010 του Συμποσίου Ποίησης

Known undo God, σ' ένα ξεχασμένο συμμαχικό νεκροταφείο της Βεγγάζης

Φωτογραφίζει και παρουσιάζει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΗΜΕΛΛΑΣ

Αφουγκράζομαι τη στιγμή. Δύσκολο το θέμα σε μια σχεδόν τραγική στιγμή. Γυρνώ το χρόνο πίσω και περπατώ στην Βεγγάζη... Άδειοι δρόμοι, η ζέστη, η υγρασία, ο εμφύλιος...

Η πρωινή βόλτα ξεκινά λοιπόν με μια έκπληξη: Μια παρέα ξεχασμένων, λησμονημένων Ελλήνων και άλλων Συμμάχων, που ήσυχα - σιωπηλά πέρασε στην ιστορία. Στέκομαι και κάνω λίγες εικόνες, ανίκανος να περιγράψω, αλλ' αυτά που μου ψιθυρίζουν, δύσκολο να καταλάβω το μεγαλείο τους... Ξεχάστηκαν;;;

Ο χρόνος τώρα κυλά σε κανονικό ρυθμό... Αθήνα, βιαστικοί περνούν οι άνθρωποι γύρω μου... Διακοπές ρεύματος, διακοπές σε παραλίες, διακοπές μνήμης...

Τρία χρόνια χωρίς τον Κερκυραίο Ποιητή Δημήτρη Ι. Σουρβίνο

ΒΑΘΥΣ Ο ΘΡΟΟΣ

Και ιδού

Έλλην

κατακαλόκαιρος

μεσημεριάτης Ήλιος

από ψηλά

φωνάζει το νησί

με τ’ όνομά του και

την παραθαλάσσια κόρη

κράζει

του αρχαίου Μαΐστρου

Φ α ι α κ ί α…

Ν α υ σ ι κ ά α…

Ν α υ σ ι κ ά α… εσύ που

εις τον Έρωτα της Θάλασσας

–τρέμοντας οι μαστοί σου

ωσάν τόπια–

το γυμνό σώμα παρέδιδες

Ν α υ σ ι κ ά α…

Τώρα

Άνεμοι νέοι

ταξιδεύουν το νησί

στο Αλλού

Κάτω στων Ελαιών

τους λόφους

βορείων γυναικών

ονόματα ξένα

Γ ι ο χ ά ν α…

Β ρ ο υ γ χ ί λ δ η…

πρωτάκουστα τρέχουν

κι ο Έλλην

κατακαλόκαιρος Ήλιος φωνάζει εις μάτην

Μόνον

μες απ’ των ακραίων βράχων

τα κούφια σπλάχνα

σκιαγμένα εκτινάσσονται

αγριοπούλια μαύρα

υψώνονται

βυθίζονται

σε μεγάλα κομμάτια

σχισμένου Φωτός

Βαθύς αποδημητικός

των φτερών τους ο θρόος

κι ωσάν

αναστενάζοντας μόλις

Ν α υ σ ι κ ά α…

Ν α υ σ ι κ ά α…

(Από την τελευταία συλλογή του Δημήτρη Ι. Σουρβίνου, Απόηχοι σε πλάγιο φως, εκδ. Διάττων, 2004)

Λεζάντα για τη φωτογραφία

Η τελευταία φωτογραφία του Δημήτρη Ι. Σουρβίνου (1924-2008) στο τριήμερο Επιστημονικό Συνέδριο (10-11-12 Νοεμβρίου 2006) της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών «Σολωμός – Μάντζαρος – Πολυλάς», στην τιμητική συνεδρία (10 Νοεμβρίου 2006) «Τιμή σε έναν μετασολωμικό: Ο ποιητής Δημήτρης Ι. Σουρβίνος διαβάζει ποίησή του».

«Μουσεία Λογοτεχνών: Συνάντηση στο Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο»

Με μεγάλη επιτυχία, με αφορμή το Έτος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, για τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το θάνατο τού μεγάλου Σκιαθίτη λογοτέχνη, ο Σύλλογος Μουσειοπαιδαγωγών Ελλάδας, ο Δήμος Σκιάθου και το Σπίτι-Μουσείο Α. Παπαδιαμάντη, οργάνωσαν την Παρασκευή 25 Ιουνίου, ημερίδα με θέμα: «Μουσεία Λογοτεχνών: Συνάντηση στο Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο».

Στην ημερίδα είχαν προσκληθεί εκπρόσωποι από διάφορα Μουσεία Λογοτεχνών της χώρας - Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη της Κρήτης, Μουσείο Παλαμά Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, Μουσείο Διονυσίου Σολωμού Κέρκυρας, Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων – καθώς και εκπρόσωποι από τον εκπαιδευτικό και ακαδημαϊκό χώρο.

Σκοπός της ημερίδας ήταν η ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ των Μουσείων Λογοτεχνών και η προώθηση της συνεργασίας για τη διεύρυνση του κοινωνικού και εκπαιδευτικού ρόλου αυτής της ιδιαίτερης κατηγορίας μουσείων της χώρας μας αλλά και την αντιμετώπιση των προκλήσεων της σύγχρονης εποχής.

Στην Ημερίδα, που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπούρτζι, χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Σκιάθου Νίκος Πλωμαρίτης και η Πρόεδρος του Συλλόγου Μουσειοπαιδαγωγών Ελλάδος Χαρά Κανάρη.

Ομιλητές ήταν:

• η Αθηνά Παπαγεωργίου, Διευθύντρια του Μουσείου Α. Παπαδιαμάντη, η οποία μίλησε με θέμα: «Λογοτέχνες στο Σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Χθες και Σήμερα»,

• η Βαρβάρα Τσάκα, Έφορος του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη, η οποία μίλησε με θέμα: «Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη. Μια κιβωτός μνήμης, γνώσης και Ψυχαγωγίας»,

• η Δήμητρα Γαβρίνα, Μουσειοπαιδαγωγός Ι΄ ΕΠΚΑ Δελφών, Εκπρόσωπος του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, η οποία μίλησε με θέμα: «Μεσολόγγι: Το Μουσείο Παλαμά στην Ιερά Πόλη»,

• η Αναστασία Φακίδου, Εκπαιδευτικός, Υποψ. Διδ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας: «Καλησπέρα κυρ Αλέξανδρε; Θα μας πεις μια ιστορία;»,

• η Κατερίνα Δεμέτη, Διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων: «Τα Περιφερειακά Μουσεία των Λογοτεχνών μπροστά στην πρόκληση της νέας εποχής της παγκοσμιοποίησης. Η περίπτωση του Μουσείου Σολωμού: ιδέες, δράσεις και εφαρμογή» και

• ο Περικλής Παγκράτης, Πρόεδρος της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών με το θέμα: «Το Μουσείο Διονυσίου Σολωμού Κέρκυρας»

Το απόγευμα έγινε Ξενάγηση στο Σπίτι-Μουσείο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από τη διευθύντρια του Μουσείου κ. Αθηνά Παπαγεωργίου, ενώ η Θεοδοσία Ράπτου, Δασκάλα, Μουσειοπαιδαγωγός, συντόνισε ένα παιχνίδι με τίτλο: «Με τις λέξεις του Παπαδιαμάντη: Μικρός Δημιουργικός Αποχαιρετισμός», στο οποίο συμμετείχαν όλοι οι σύνεδροι.

Η δύση των πραγμάτων

Απόπειρα (νανο)διηγήματος από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Παλαιός γόης πλατείας ο Σπύρος και, αφού έζησε ως γνήσιος νεοέλληνας με τυχοδιωκτισμούς, απατεωνιές και τοκογλυφίες, είπε να νοικοκυρευτεί. Απόχτησε γυναίκα, τη Λίζα, αγνώστου προελεύσεως και λοιπών προσωπικών δεδομένων.

Κάθε απόγευμα η Λίζα βγάζει βόλτα το σκυλάκι της στην κεντρική πλατεία της πόλης, για να κάμει πιπί του, ενώ ο υποδειγματικός σύζυγος ασχολείται νύχτα-μέρα με τις άδηλες δουλειές του. Η Λίζα συμπαθεί τον Ελύτη ή τουλάχιστον προσποιείται, για να δείχνεται υπεράνω! Κάποια στιγμή μάλιστα, σε μιαν υπέρβαση του γνωστού εαυτού του ο Σπύρος της δώρισε τα Άπαντα του Νομπελίστα σ’ ένα τόμο, δίχως να ξέρει ή να τον γνοιάζει τι θέλει να πει ο ποιητής. Εκείνο που τον έτσουξε ήταν τα πενήντα ευρώ, που του κόστισε η έκτακτη αβροφροσύνη του.

Κάθε απόγευμα η Λίζα, παρέα με το σκυλάκι, βγάζει βόλτα και τον Ελύτη, καθώς θέλει να πιστεύει τι σκάσιμο θα έχουν οι άλλες, οι παρακατιανές της πλατείας, που δεν διαβάζουν ποίηση. «Βγαίνουν με τα καρότσια και τα κουτσούβελα, παριστάνοντας τις κάποιες, οι ληγμένες», σκέφτεται κάθε φορά πανομοιότυπα και, με συγκρατημένη ζήλια, συνεχίζει: «Έγνοια σου, κύριε Σπύρο, θα σε κανονίσω εσένα…», υπονοώντας τα μύρια όσα.

Μια μέρα ανοίγει τυχαία τον Ελύτη και διαβάζει:

Πού 'ναι η Μίλητος πού είναι η Πέργαμος πού η Αττάλεια και πού

η Κωνσταν Κωνσταντινο ντινοπολίς;

«Ααα! Θα εκδράμω Κωνσταντινούπολη, αρέσει και στον ποιητή», συλλογίζεται αναπτερωμένη. Ο Σπύρος δεν έφερε αντίρρηση, με χαρά μάλιστα θα ξεφορτωνόταν τη βαριεστιμάρα, που του προξενούσε η διαρκώς πένθιμη όψη της συζύγου του.

Στο επόμενο τουριστικό γκρουπ για Πόλη η Λίζα είναι μέσα στο λεωφορείο και ήδη απ’ τον καθρέφτη ο οδηγός, ο Κωνσταντίνος -έτσι άκουσε να τον φωνάζουν οι διάφοροι αδιάφοροι συνταξιδιώτες- τής κάνει τα γλυκά ματάκια!... Εκείνη, μετά τις πρώτες προσποιητές αναστολές, πρωτοενδίδει στην Κομοτηνή στα θέλγητρα του Κωνσταντίνου και αφήνεται ν’ αλωθεί από τον επιτήδειο σ’ αυτά πολιορκητή της στην Πόλη, άνευ όρων και ορίων! Ευκαίρως ακαίρως ανοίγει Ελύτη -εξέδραμε κι αυτός, εννοείται- όπου μάλιστα θεμελιώνει την ξεφάντωσή της με στίχους από Το τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης:

“Κρίμας το κορίτσι” λένε

το κεφάλι τους κουνάν

Τάχατε για μένα κλαίνε

δε μ’ απαρατάν!

[…]

και το βράδυ οπού κυλιέμαι

στα γρασίδια καθενού

λες και κονταροχτυπιέμαι

ντρούγκου – ντρούγκου – ντρου.

Η Λίζα πέρασε στην Πόλη του Κωνσταντίνου ονειρεμένα! Ο οδηγός του λεωφορείου ήταν κύριος και πολύ διακριτικός σε όλα του! Αλλά και αυτή παρομοίως: Υπεράνω! Ουδέποτε τον ενόχλησε, μήτε και τότε, δυο μήνες μετά, που βίωσε ολομόναχη κι εγωιστικά σιωπηλή τη φρίκη της έκτρωσης. Ο Σπύρος εν τω μεταξύ στις άδηλες και κρύφιες δουλειές του…

Κάθε απόγευμα στην πλατεία η Λίζα, βγάζοντας το σκυλάκι της για πιπί του και με τον Ελύτη παραμάσχαλα, αναπολεί Κωνσταντίνο και Κωνσταντινούπολη, πολιορκία και άλωση! Ο ήλιος χάνεται κι απόψε πίσω από τα νοούμενα και τα υπονοούμενα σύγνεφα της δύσης των πραγμάτων. Ο Νοέμβριος σηκώνει κιόλας αέρα εσπερινό. Ετοιμάζεται να επιστρέψει σπίτι και -όπως πάντα, στο τυχαίο- ξανανοίγει Ελύτη:

Όταν ακούς αέρα

είναι η Γαλήνη που βρικολάκιασε.

[Γράφτηκε στο Μπανάτο της Ζακύνθου, 23-24 Ιουνίου 2011.

Ως εικαστικό σχόλιο χρησιμοποιήθηκε το ζωγραφικό έργο "Θα αγαπηθούν" τού Χρήστου Αντωναρόπουλου (γεν. Φιλιατρά Μεσσηνίας, 1958)]

iZante App: Η Ζάκυνθος στα χέρια σου!

Η iZante App παρουσιάζει τον πρώτο τουριστικό οδηγό της Ζακύνθου για iPhone, iPad και συσκευές με λογισμικό Android.

Σκοπός της πρωτοποριακής ομάδας, που δημιούργησε την εφαρμογή,  είναι να ενθαρρύνει καινοτόμες προσεγγίσεις στο τομέα του Τουρισμού, με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Η εφαρμογή, χρησιμοποιώντας τα πιο εξελιγμένα τεχνολογικά εργαλεία στον τομέα «έξυπνων κινητών» και tablet pc, προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στον χρήστη-επισκέπτη.

Sun City: Ένας κόσμος παραμυθένιος, μια πραγματικότητα εικονική [3]

Παραμένοντας στο Sun City στη Νότιο Αφρική (Φεβρουάριο του 2011), επισκεπτόμαστε τη ματαιοδοξία και τη... φρίκη εναποτυπωμένη στο Παλάτι του Lost City, ένα μεγαλοπρεπέστατο και παραμυθένιο πολυτελές ξενοδοχείο, όπου η χλιδή βρίσκεται στο αποκορύφωμά της! Έναν ονειρεμένο καφέ -αν μη τι άλλο- θα μπορέσουμε να τον απολαύσουμε κάπου εδώ!!!

Ο ποιητής Στέφανος Μαρτζώκης δια χειρός του δισεγγονού του Μαθιού Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη

Παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Όπως σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας έχουμε ανακοινώσει, εσχάτως γνωρίσαμε έναν απόγονο της Οικογένειας Μαρτζώκη, τον σκηνοθέτη και ζωγράφο Μαθιό Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη, ο οποίος ζει μόνιμα στη Σουηδία. Είναι γιος της Μαρίας Μαρτζώκη (1910-1966), εγγονής του ποιητή Στέφανου Μαρτζώκη (1855-1913). Για τους Μαρτζώκηδες χθες και σήμερα, δείτε σχετικό άρθρο του Διονύση Σέρρα, εδώ.

Ο Μαθιός, άμα τη γνωριμία του με τους σύγχρονους πνευματικούς ανθρώπους της Ζακύνθου, διαπίστωσε αμέσως την έλλειψη προσωπογραφίας του σπουδαίου μπισνόνου του, μάλιστα δε από το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, όπου θησαυρίζονται τα απεικάσματα των μορφών όσων έχουν με την πνευματική αρματωσιά και προσφορά τους έχουν τιμήσει το νησί μας! Αναχωρώντας για Σουηδία λοιπόν, μετά την πρώτη γνωριμία με τη μητρική γη και τους ανθρώπους της, φιλοτέχνησε το πορτρέτο του προγόνου του, ώστε να λάβει την αρμόδια θέση μεταξύ των Επιφανών Ζακυνθίων!

Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να το πρωτοπαρουσιάσουμε εδώ, με μια πρώτη προσωπική προσέγγιση τού έργου! 

Ο κοσμοπολίτης Καλλιτέχνης κατόρθωσε πράγματι, δια του προσωπικού του ύφους -μες από το οποίο έχουν αφομοιωθεί όλες οι σχέσεις του με την διαχρονία της ευρωπαϊκής Τέχνης- και με οδηγό ανά πάσα πινελιά την αγάπη προς τον μεγάλο Πρόγονό του, να εξορύξει σημεία και στοιχεία από την εσώτατη ψυχή του Ανθρώπου και Ποιητή Μαρτζώκη. Σαφώς, δεν ήταν εύκολο όλο αυτό. Όμως, από την πρώτη θέαση τού περί ού ο λόγος καλλιτεχνήματος, εισπράττουμε εκπεφρασμένη δύναμη, αμφίδρομη μεταξύ παλαιότερου και νεότερου Μαρτζώκη! Η συγγένεια του αίματος μάλλον συντελεί, ώστε ο κατά Μαθιόν Στέφανος να μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας, αφήνοντας μάλιστα ένα και δύο δάκρυα να ρεύσουν ενώπιόν μας, δημιουργώντας έτσι μια σχέση αγαπητική μεταξύ εκείνου του Ζακυνθίου των αρχών του Εικοστού αιώνα, μ' ετούτους εδώ τους παράδοξους νεοΖακυνθίους του Εικοστού Πρώτου!

Ο ίδιος ο Μαθιός μάς γράφει: "Ένας πίνακας που βάζει σ' ενέργεια  φαντασία, αλλά και συναισθηματικές στιγμές. Δύσκολο είναι να πεις πολλά και καταληπτά σ' ένα πορτρέτο, για την μεγαλωσύνη του ποιητή, του ταλαιπωρημένου απ' την ζωη και τους ανθρώπους, Στέφανου".

Who is Who Στέφανος Μαρτζώκης

Ο Στέφανος Μαρτζώκης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, γιος του ιταλικής καταγωγής Λουδοβίκου Μαρτζώκη και αδερφός τού επίσης λογοτέχνη Ανδρέα Μαρτζώκη. Πήρε ελληνική και ιταλική μόρφωση. Σημαντικό ρόλο στις καλλιτεχνικές ανησυχίες του διαδραμάτισαν τα πνευματικά ερεθίσματα που δέχτηκε από το οικογενειακό του περιβάλλον. Το 1863 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα και πραγματοποίησε ανώτερες σπουδές στη Γαλλία και την Ιταλία. Εργάστηκε ως δάσκαλος ιταλικών στο Γυμνάσιο του Αργοστολίου (1883-1885). Μετά την κατάργηση του μαθήματος ο Μαρτζώκης βρέθηκε σε δυσχερή οικονομική θέση. Άτυχος στάθηκε και ο γάμος του (1882-1889), από τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, με τα οποία εγκαταστάθηκε το 1897 στην Αθήνα. Στην Αθήνα έζησε παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών και δημοσιεύοντας ποιήματα και μεταφράσεις σε εφημερίδες και περιοδικά. Για μικρό χρονικό διάστημα συναναστράφηκε τους παλαμικούς κύκλους, σύντομα όμως αποτραβήχτηκε και έζησε απομονωμένος την υπόλοιπη ζωή του. Πέθανε στην Αθήνα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε επίσημα το 1878 με την έκδοση –σε μορφή φυλλαδίων- της ιταλόφωνης ποιητικής συλλογής Poesie – Ore di tormento, ενώ η πρώτη ελληνόφωνη συλλογή του κυκλοφόρησε το 1889 με τον τίτλο Ballades. Το 1900 με πρωτοβουλία των φοιτητών και των καθηγητών Legrand και Pernaud του τμήματος Ανατολικών Γλωσσών και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Παρισιού εκδόθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα η ποιητική συλλογή του Μαρτζώκη Σονέττα. Το 1906 κυκλοφόρησε η σημαντικότερη κατά την κριτική ποιητική συλλογή του, με τίτλο Βάρβαροι Στίχοι και Νέα Ποιήματα. Το 1911 δημοσίευσε μια εκτενή μελέτη για το έργο του Σολωμού στο περιοδικό Grecia του Παρισιού. Η ποίηση του Στέφανου Μαρτζώκη τοποθετείται στα όρια ανάμεσα στην Επτανησιακή Σχολή και τον ρομαντισμό της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής. Επιδράσεις δέχτηκε κυρίως από Ιταλούς ποιητές όπως οι Λεοπάρντι, Καρντούτσι και Στεκέτι, αλλά και ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Για το σύνολο του έργου του τιμήθηκε το 1910 με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού των Ιπποτών. Τα Άπαντά του εκδόθηκαν το 1925 από τον γιο του Καίσαρα Μαρτζώκη και με πρόλογο του Μαρίνου Σιγούρου.

Πηγή βιογραφικού: Ε.ΚΕ.ΒΙ.

Η διάγνωση

Απόπειρα (νανο)διηγήματος από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Ο Ζήσιμος μοιάζει με φιλάσθενο και αδέσποτο σκυλάκι, που όλοι το κρυφοκλοτσούν, όντας αμετανόητα θηριώδεις και απολίτιστοι. Τα χρόνια της εφηβείας πέρασαν μέσα στον φόβο για τον όχλο που τον συνέθλιβε και την ως εκ τούτου απόλυτη αυτομόνωσή του. Στα σαράντα του αισθάνεται γοερή την έλλειψη συντροφιάς, καθώς όλες οι παλιές συμμαθήτριες έκαμαν καθηκόντως προ πολλού οικογένεια και νοικοκυρεύτηκαν.

Ο Ζήσιμος, σε μια από τις ατέλειωτες σιωπηλές συζητήσεις του με τον μεγάλο καθρέφτη στην ντουλάπα της Μάνας, αρχίζει να υποψιάζεται φαλάκρα στα μαλλιά του. Ο ουρανός πέφτει και τον πλακώνει, το ταβάνι της κρεβατοκάμαρας τού έρχεται κατακέφαλα... Συμφορά και καταστροφή αδιόρθωτη...

Περασμένα μεσάνυχτα χτυπά την εξώπορτα του κυρίου Φώτη, τον οποίο σέβεται και ανέκαθεν εκτιμά για την καταδεκτικότητά του, τη βαθιά εμπιστοσύνη που τού ενέπνεε, τα εκατοντάδες και πολύχρωμα βιβλία που τον περιστοίχιζαν, μαζί με πολλές και διάφορες φωτογραφίες από τους αγώνες του κατά τον τόσο μακρινό πια Νοέμβρη του ’73 στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

- Με συμπαθάς, σεβαστέ μου Κύριε, Σε παρακαλώ, δες το κεφάλι μου. Σα να πιάνω φαλάκρα... Πες μου κι εσύ, που είσαι σοφός, έκαμα φαλάκρα;

Ο καλόγνωμος κ. Φώτης με πολλή κατανόηση βάζει διερευνητικά την παλάμη του στο κεφάλι του Ζήσιμου, που ήδη τρέμει σύγκορμος ωσάν σπουργιτάκι πεσμένο από τη φωλιά του και αποφαίνεται με σιγουριά:

- Όχι, φίλε μου, δεν έχεις τίποτε! Είσαι μια χαρά! Καμιά ένδειξη φαλάκρας. Μείνε ήσυχος!

- Σ’ ευχαριστώ, πολύ σ’ ευχαριστώ! Είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να μού κάμεις! Χίλια ευχαριστώ!, ανταποδίδει ο ταλαίπωρος, πλημμυρισμένος ικανοποίηση και προσπαθώντας να φιλήσει τα χέρια τού καλόγνωμου ευεργέτη του.

Έκτοτε κάθε λίγο και λιγάκι χτυπά την πόρτα του κ. Φώτη, εκφράζοντας ξανά και ξανά την ανησυχία για ενδεχόμενη φαλάκρα. Εκείνος τον καθησυχάζει απολύτως:

- Είσαι μια χαρά. Καμιά τέτοια ένδειξη. Μην ανησυχείς, τα μαλλιά σου είναι όλα στη θέση τους!

Πέρασε ο καιρός, ανακυκλώθηκαν οι εποχές και μιαν ημέρα με φουσκοδεντριές το νέο κυκλοφόρησε αστραπιαία στ’ απάνθρωπα τα καφενεία: Ο Ζήσιμος -σαλεμένος, έτσι κι αλλιώς, κατά κοινή ομολογία- φουρκίστηκε από την καρυδιά της αυλής του.

Ήταν ο καιρός, που ο σεβαστός φίλος του έλειπε για το ονειρεμένο -μια ζωή- ταξίδι του στην Κούβα του Φιντέλ.

Κυριακή μεσημέρι στη Villa Nobelos

Η ευγενική πρόσκληση της καλοσυνάτης Οικογένειας Νόμπελου έφερε χθες το μεσημέρι τον Ίσκιο μας στην Βίλλα (Ξενοδοχείο - Εστιατόριο), που από αρκετά χρόνια έχουν δημιουργήσει πολύ κοντά στο γραφικό λιμάνι του Αγίου Νικολάου Βολιμών Ζακύνθου και τις πασίγνωστες Γαλάζιες Σπηλιές.

Πρόκειται για ένα καλαίσθητο -και διάσημο ήδη- συγκρότημα ιδιαίτερων κτισμάτων για απαιτητικούς και πολύ ψαγμένους επισκέπτες απ' όλο τον κόσμο, όπου κυριαρχεί το πλατύ και καρδιακό χαμόγελο των ιδιοκτητών, του Νίκου και της Φωτεινής, μαζί με τα παιδιά τους: τον Διονύση, τον Σταμάτη και τον Αλέξανδρο.

Εκείνο, το οποίο σε αγκαλιάζει αμέσως μόλις φθάσεις εδώ είναι η ζεστασιά των πραγμάτων, που συνθέτουν την διακοσμητική άποψη του χώρου. Εννοείται, με αυτόν τον τομέα (και όχι μόνον) ασχολείται 100% η Φωτεινή!

Λεπταίσθητα αντικείμενα κοσμούν τον χώρο και προσελκύουν αμέσως τον επισκέπτη...

... ενώ πλείστα όσα παραδοσιακά στοιχεία τον καλημερίζουν με θέρμη συναισθημάτων, ανασύροντας από "τον πάτο της εικόνας" (που θάλεγε και ο Σολωμός) ζωντανές μνήμες και ασίγαστες νοσταλγίες ενός εκάστου!

Ήρεμες ισκιάδες της αυλής, από την γοητευτική και καλλίκαρπη περγουλιά, μάς θέλγουν.

Οι αναπαυτικές ξαπλώστρες εξωθούν σε γόνιμη ονειροπόληση! Επισημαίνουμε πως ό,τι χρησιμοποιείται εδώ προέρχεται από τις βιολογικές καλλιέργειες της Οικογένειας!

Σε λίγα μόλις μέτρα, μες από τους κάκτους, ξεπροβάλλει η ευρυχωρία της αγαπημένης θάλασσας, της πολυπλανεύτρας...

... που σημαίνει: τα ιόνια νερά σε πλήρη ανάπτυξη και δόξα του Γαλάζιου!

Κατευναστικές οι αποχρώσεις των νερών υπόσχονται αλησμόνητη μετοχή στο κάλλος του τόπου μας!

Οι οικόσιτες πάπιες πηγαινοέρχονται με τρόπο επίσημο και αρχοντικό, ενώ στο βάθος το νησάκι του Αγίου Νικολάου δεσπόζει στον κολπίσκο!

Όλα σε πλήρη τάξη, το δε μεράκι των ιδιοκτητών καταφανές παντού!

Να και το ουζάκι, με τη συνοδεία τερψιλαρύγγιων ορεκτικών - εισαγωγικό όσων θ' ακολουθήσουν!!!

Η φρέσκια συναγρίδα ψήθηκε με την ιδιαίτερη φροντίδα του Νίκου και... σπάζει μύτες!

Οι πάπιες εκζητούν και -εννοείται- αφειδώς λαμβάνουν το μερίδιό τους από το κάθε τραπέζι του εστιατορίου, το οποίο -σημειωτέον- είναι πλέον ανοιχτό στο κοινό!

Την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα πλουτίζει ένα τουριστικό -κατάφορτο- ημερόπλοιο...

... που πλέει σε απόσταση αναπνοής ή και αγγίγματος!

Το επιδόρπιο καταργεί κάθε προσπάθεια δίαιτας: Γιαούρτι με μαρμελάδα μανταρίνι (δια χειρών Φωτεινής) και κουκουνάρια! Με πολλά-πολλά θαυμαστικά!!!!!!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!! Τα θαυμαστικά δεν παύουν ενώπιον των απαράμιλλων cup cakes, βγαλμένων από τη Μικρή Κουζίνα της φίλης Κικής!!!!!!!!!!!!!!!

Ώρα να φεύγουμε, αλλά τώρα που μάθαμε τον δρόμο, οπωσδήποτε θα ξανάρθουμε!

Αποχαιρετάμε την φιλική Οικογένεια Νόμπελου, την ευχαριστούμε για την αβραμιαία φιλοξενία και δεν έχουμε παρά να προτείνουμε τον χώρο της ως υπέροχο προορισμό για κάθε ενδιαφερόμενο!