© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Γράφει -σε τέσσερα μέρη- ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ. Κάντε κλικ στην ανωτέρω φωτό, για να έχετε πρόσβαση στον θεατρικό κόσμο της Τζένης Ρουσσέα!

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Περιβαλλοντική Γιορτή η 1η εκδήλωση του β' κύκλου δράσεων του "Αληθώς"

  Χθες το δειλινό, στο Μπανάτο Ζακύνθου  
Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας


Στην κατάφυτη κι ευωδιαστή αυλή τού εορτάζοντος την Αγία Ζώνη της Θεοτόκου ναϋδρίου της Παλαιάς Βλαχέραινας Μπανάτου πραγματοποιήθηκε χθες το δειλινό (30 Αυγούστου 2012), με την παρουσία μάλιστα του Λειψάνου της τιμίας Χειρός του Αγίου Διονυσίου, προστάτου και πολιούχου Ζακύνθου, ο Αγιασμός για την έναρξη του β΄ κύκλου των δράσεων του Κέντρου Λόγου «Αληθώς», σε συνδυασμό με Δέηση υπέρ της πολυταλαίπωρης Φύσης, δεδομένου ότι η 1η Σεπτεμβρίου -εκτός από Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά- έχει καθιερωθεί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως Ημέρα αναπέμψεως Ευχών υπέρ του Περιβάλλοντος.






Στην Σύναξη αυτή συμμετείχε ικανός αριθμός πιστών φίλων του «Αληθώς» απ’ όλο το νησί της Ζακύνθου, απλοί άνθρωποι του μόχθου, αλλά και των γραμμάτων και της τέχνης. Στο λειτουργικό μέρος προέστη ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Μπιάζης, ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου, εκπροσωπώντας μάλιστα τον απουσιάζοντα Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Διονύσιο Δ΄. Στον χαιρετισμό, που απηύθυνε, τόνισε την εξαιρετική θέση του Κέντρου Λόγου «Αληθώς» στην ζακυνθινή πολιτισμική και κοινωνική ζωή απ’ τον πρώτο κύκλο ήδη της λειτουργίας του, ευχόμενος και κατά το νέο έτος να έχει την ίδια και μεγαλύτερη επιτυχία στις μορφωτικές δραστηριότητές του. Στις δύο Ακολουθίες, πλην του οικείου Εφημερίου, έλαβαν μέρος ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Σπουργίτης και ο Μοναχός Ιωσήφ Μαρούδας.


Ακολούθησε η οικολογικού περιεχομένου προγραμματισμένη ομιλία τού Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτη Καποδίστρια, με θέμα «Ορθόδοξος Μοναχισμός και Φυσικό Περιβάλλον», κατά την οποία παρουσιάστηκαν χαρακτηριστικές περιπτώσεις Μοναχών και Αναχωρητών, οι οποίοι διακρίθηκαν για την έμπρακτη φιλία, που επέδειξαν προς την πανίδα και την χλωρίδα του καιρού και του τόπου τους, καθιστάμενοι έτσι άριστο παράδειγμα οικολογικής συμπεριφοράς για τις σύγχρονες αντι-οικολογικές κοινωνίες.




Στο τέλος της εκδήλωσης προσφέρθηκαν αναψυκτικά και γλυκίσματα σε όλους, για τα οποία μερίμνησε πολύ ευγενικά η Οικογένεια Αναστασίου και Στέλλας Στραβοπόδη, η οποία μάλιστα έχει την υπευθυνότητα του ενοριακού ναϋδρίου της Παναγίας της Βλαχέραινας. Για την αρτίωση της οικολογικής αυτής γιορτής εργάσθηκαν φιλότιμα, εξάλλου, ο Πρόεδρος του Μπανάτου Χαράλαμπος Δημ. Κοντονής και ο Πρόεδρος των Εθελοντών της περιοχής Σπύρος Διον. Κοντονής. Η αφίσα της εκδήλωσης καλλιτεχνήθηκε από τον Ιωάννη Πορφύριο Καποδίστρια.


[Παρόμοιο ρεπορτάζ, με περισσότερες φωτοστιγμές θα βρείτε εδώ.]

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Γιορτή Οικολογίας σήμερα στην 1η Σύναξη του β΄ κύκλου "Αληθώς"


Μετά τον επιτυχημένο περυσινό πρώτο κύκλο του Κέντρου Λόγου της Ενορίας Μπανάτου «ΑΛΗΘΩΣ», η μορφωτική προσπάθεια συνεχίζεται με τις δραστηριότητες του νέου ακαδημαϊκού έτους 2012-13.

Η πρώτη σύναξη για φέτος στοχεύει ξανά στην οικολογική ευαισθητοποίηση και πρόκειται να πραγματοποιηθεί σήμερα το δειλινό (Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012, παραμονή της εορτής της Αγίας Ζώνης), ώρα 7.45 μ.μ., στον προαύλιο χώρο του εορτάζοντος μικρού παρεκκλησίου της Παλαιάς Βλαχέραινας Μπανάτου περιλαμβάνοντας:

α) Αγιασμό, με το «Χέρι του Αγίου Διονυσίου», για την έναρξη των Συνάξεων. 

β) Δέηση υπέρ του Φυσικού Περιβάλλοντος, με την ευκαιρία μάλιστα της Εκκλησιαστικής Ημέρας Περιβάλλοντος κάθε 1η Σεπτεμβρίου

γ) Ομιλία του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτη Καποδίστρια, με θέμα: «Ορθόδοξος Μοναχισμός και Φυσικό Περιβάλλον».

Η παρουσία των ενδιαφερόμενων θα είναι τιμή για τους συντελεστές του «ΑΛΗΘΩΣ», οι οποίοι Σας ευχαριστούν εκ των προτέρων όλους!

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

50ή φωτογραφία ταυτότητας

Πρωινό χαμόγελο σαβάνας στη βορειοδυτική South Africa

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Αγωνιώδης Δήλωση - Έκκληση τής Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας για τον Εμφύλιο Σπαραγμό της Συρίας



Συνεχίζονται δυστυχώς στη Συρία, κατά τρόπο ανηλεή, τα δραματικά γεγονότα της εμφύλιας διαμάχης, αποτέλεσμα  της οποίας είναι να διέρχονται βαρεία δοκιμασία  εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσα τους και πλήθος χριστιανών  χριστιανοί οι οποίοι, αν και εντελώς αθώοι, να  έχουν παγιδευθεί στο μέσο διασταυρούμενων πυρών και άγριων πολεμικών συγκρούσεων.
Χιλιάδες οι νεκροί, πλήθος οι τραυματίες, οι άστεγοι, οι στερούμενοι ακόμη και των αναγκαίων, οι ξεριζωμένοι. Το οικτρό θέαμα των κατεστραμμένων εκκλησιών πιστοποιεί συγχρόνως και το βαρύτατο τραυματισμό του κοινωνικού μοντέλου της ειρηνικής συνυπάρξεως Χριστιανών και Μουσουλμάνων, που δοκιμάσθηκε επιτυχώς επί σειρά ετών.  
Πλήθος οι εκκλήσεις από όλα τα μέρη του  κόσμου, πολλές οι   διακηρύξεις, αλλά το έλλειμμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης διογκώνεται συνεχώς, έχοντας φτάσει σε πρωτόγνωρα επίπεδα.
Η Διακοινοβουλευτική Συνέλευση  Ορθοδοξίας (Δ.Σ.Ο.) απευθύνει κατεπείγουσα έκκληση προς τα Κράτη και τους Διεθνείς Οργανισμούς, να εντατικοποιήσουν τον διάλογο μεταξύ των αντιπαρατιθεμένων πλευρών, με τη συμμετοχή των ισχυρών της γης, με σκοπό τον τερματισμό της κλιμάκωσης των πολεμικών εχθροπραξιών από τις δυο πλευρές καθώς και του απηνούς διωγμού των χριστιανών της Συρίας και της πρωτοφανούς ανθρωποσφαγής.
Οι όποιες διαφορές (Πολιτικές, Θρησκευτικές, Φυλετικές ή Πολιτισμικές) δεν πρέπει να ενθαρρύνουν  τις ανηλεείς διώξεις, εκατόμβες θυμάτων και αιματηρές απόπειρες αλλαγής του πολιτισμικού χάρτη της περιοχής, και μάλιστα εκεί όπου, από αιώνων, επικρατεί διομολογιακή ανοχή, ισορροπία και ειρήνη.
            Η Δ.Σ.Ο. καλεί τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και το Συμβούλιο Ασφαλείας να σκύψουν εγγύτερα πάνω στην επίλυση του προβλήματος της περιοχής,  να διασφαλίσουν τον τερματισμό της οξείας εμφύλιας διαμάχης, να εγγυηθούν   με κάθε τρόπο  την ενίσχυση των χριστιανών της Συρίας και να μοχθήσουν αποτελεσματικότερα  για τις αρχές του ανθρωπισμού, της Δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων και της ειρήνης στη χώρα αυτή.
           Η Δ.Σ.Ο. καλεί επίσης  και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ενεργοποιηθεί δραστικότερα, προς υλοποίηση του σχετικού Ψηφίσματός του της 20ής Ιανουαρίου 2011, να αξιώσει δε την προστασία της διατηρήσεως και ασφαλούς διαβιώσεως των χριστιανών της περιοχής.

Μια παλλακίδα στον βυθό του Αφιάρτη

Γράφει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΗΜΕΛΛΑΣ


Ξαφνικά ο Αφιάρτης γέμισε μπανάνες, για την ακρίβεια πλημμύρισε φιστίκια, σοκολάτα, αρωματικό σκούρο καφέ και πράσινες άγουρες μπανάνες που δεν προλάβαιναν να μαζέψουν όσοι βρήκαν την όρεξη χριστουγεννιάτικα να κατέβουν εκεί στην άκρη της Καρπάθου, νότια πάνω στην μύτη, στο Λίκι,  μπροστά στον λιανό κάβο, που λένε οι ντόπιοι.
Δεν ήταν μοναχά οι γιορτές, ήταν και ένας καιρός φαρμάκι, ένα εννιάρι κατέβαζε την θάλασσα σαν μαστίγιο τόσο που φαινόταν να κόβει τον κάβο και να τον σεργιανά σαν σερπαντίνα στο Λιβυκό. Έτσι, ούτε λόγος να περάσεις από κοντά της, είχε καρφωθεί  στα παραπονεμένα βράχια το βαπόρι, είχε σκαρώσει γερά.
Ήταν παραμονές των γιορτών, ξημερώματα Κυριακής, 23 Δεκέμβρη του 1962, όταν το πλοίο  Gernik, προσάραξε έπειτα από σφοδρή θαλασσοταραχή στο πίσω μέρος του Κάστελλου. Ο Γιώργος Σ. ήταν τότε τριαντάρης -ίσως λίγο πιο πάνω- και με τον δάσκαλο Χατζηκωστή βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στα πόδια του τσακισμένου καραβιού.
Πιάσαν κουβέντα μ’ έναν ναύτη, Ιταλό, που είχε ράμματα για την γούνα των αξιωματικών του πλοίου. Χριστουγεννιάτικα, παράτησαν στην γέφυρα ολομόναχο έναν ναύτη, να κάνει κουμάντο στο τιμόνι, τα κύματα κλωθογύριζαν, χορευτάλιζαν στην κουβέρτα, μα εκείνοι είχαν στρωθεί στην τραπεζαρία, δεν υπολόγισαν, δεν ήξεραν το Καρπάθιο, τους Θεούς και την σοροκάδα, που τελικά τους πέταξε στα βράχια.
Στην αρχή, αξημέρωτοι, στα σκοτεινά, νομίσαν πως, αν αδειάσουν τα αμπάρια, αν ελαφρύνουν λίγο το βαρύ σκαρί, θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τις δικές τους “συμπληγάδες”. Μάταια, γέμισαν τον μακρύ γιαλό, εκεί τα έβγαλε το κύμα, με τα εμπορεύματα, το φορτίο τους.

Το Gernik, είχε πάρει την απόφασή του. Θα άραζε στα άγρια νερά της Καρπάθου, εκεί θα πέρναγε πια τον χρόνο του. Τελικά,  οι ναυτικοί είδαν κι αποείδαν, με ένα σάλτο βρέθηκαν στις αλυκές του Κάστελλου και από εκεί στα Πηγάδια. Την επόμενη μέρα, την Δευτέρα,  στον Αφιάρτη έγινε πανηγύρι, γαιδούρια, μουλάρια, δύο φορτηγά του Μακρή και του Χατζηκωστή ακόμη και ένα λεωφορείο έκανε έκτακτο δρομολόγιο, για να μαζέψει ο κόσμος τα “δώρα” που έφερε ο παράξενος επισκέπτης.
Γέμισαν τους κούρπηθες με πράσινες μπανάνες, τις ταράτσες με βρεμένα φιστίκια από καφέ και σοκολάτα λίγα πράματα, αφού φρόντισαν, όπως λένε εκείνοι που τα ζήσανε, τα δύο ρυμουλκά που έφτασαν από Πειραιά να “τακτοποιήσουν” το ακριβό εμπόρευμα.
Το  βαπόρι δεν ξεκολλούσε από τον βράχο και με τελευταία λύση τους δυναμίτες, αντί να το τραβήξουν τα κατάφεραν, να το “δέσουν” πιο γερά,  τόσο που το πλοίο βυθίστηκε και σήμερα είναι άμορφα, σκουριασμένα σίδερα, βυθισμένο σε βάθος 15 μέτρων βόρεια του Κάστελλου.
Το δράμα το έκαμε λέξεις, συναίσθημα, ο Ιταλός καπετάνιος, που στάθηκε να απειλεί με το περίστροφο, μια το γυρνούσε πάνω του και μια πάνω στους λιμενικούς, όταν του ζήτησαν να φύγει από το σκαρωμένο φορτηγό.
Ο ίδιος είχε μερίδιο στο ναύλο, ήταν καπετάνιος μα και ο ενοικιαστής έτσι αφήνοντας το Gernik στην Κάρπαθο, άφηνε και όλα τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή να τα τρώνε οι σμέρνες, έχασε μια περιουσία και όλη την καριέρα του, ήταν μια κρύα, παγωμένη νύχτα, που το πλοίο χάραξε μοναχό την ρότα του.
Η ιστορία πέρασε από τα μονόστηλα των εφημερίδων κι αυτό γιατί η είδηση έφτασε από το Λονδίνο, την ασφαλιστική εταιρία, άλλωστε, δεν φαίνεται να είχαν σπουδαία θέματα εκείνες τις ημέρες.
Με την κακοκαιρία, στα πρώτα άρθρα, μιλούσαν για τα ναυάγια στον Εύξεινο Πόντο και την Σικελία, επιθέσεις μιας πεινασμένης αγέλης λύκων στο χωριό Αμάραντος Τρικάλων, τα ματαιωμένα δρομολόγια και η επικοινωνία προς και από την Βόρειο Ελλάδα, που γνώριζε μια απίστευτη χιονοθύελλα και του 600 αστέγους από τις πλημμύρες στην Πάτρα.
Μα και η Ευρώπη φορτωμένη στο χιόνι έχανε τον μπούσουλα.
Στο Βελιγράδι τα νοσοκομεία γέμισαν με σπασμένα πόδια και χέρια, ήταν περισότεροι από 1000 άνθρωποι, που από απροσεξία γλίστρησαν στον πάγο. Στην Γερμανία πάγωσαν όλοι οι ποταμοί, όπως και η ολόκληρη η περιοχή της Βαλτικής, ενώ συνεχίζονται οι κατακλυσμιαίες βροχές σε Ιταλία και Μεγάλη Βρετανία.
Στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου στην Αργεντινή λόγω του ανυπόφορου καύσωνα επτά άτομα πνίγηκαν στον ποταμό Λα πλάτα, αναζητώντας λίγη δροσιά.
Την ίδια στιγμή οι Αθηναίοι γεμίζουν τις ζεστές και από συναίσθημα, κινηματογραφικές αίθουθες, παρακολουθώντας τον Νίκο Σταυρίδη και την Μάρθα Βούρτση στις ταινίες πρώτης προβολής “Κορόιδο Γαμπρέ” και “Ορφανή σε ξένα χέρια”, αντίστοιχα.

Στην Κάρπαθο το 1962 έγιναν οι πρώτες έρευνες, για πετρέλαιο, από την γαλλική εταιρία Σαφάρ, ολοκληρώθηκαν τα λιμενικά έργα στα Πηγάδια (έργο ύψους 8.000.000 δραχμών), ενώ ο ξενώνας, το σημερινό δημαρχείο, βρίσκεται στο τελικό στάδιο αποπεράτωσης, στην  κοινότητα Μενετών ανοίγει ο δρόμος από της Σταματουλίτσας προς Άγιο Ιωάννη, τελείωσαν οι εργασίες των υπονόμων και ξεκίνησε η κατασκευή του υδραγωγείου.
Το νησί γνωρίζει και την εποχή της πρώτης ανάπτυξης αφού αναγνωρίζει η πολιτεία την ανάγκη πολιτικού  αεροδρομίου  και ανακοινώνει τις πρώτες πτήσεις για το τέλος του 1963, το άνοιγμα του στην περιοχή του Αφιάρτη, εκεί που Ιταλογερμανοί κατακτητές είχαν φτιάξει τους πολεμικούς αεροδιαδρόμους. Εκεί που έμελε να γνωρίσει και το τέλος το ναυλωμένο απο Ιταλούς εμπορικό πλοίο GERNIK, Λιβεριανής σημαίας και ιδιοκτησίας της Seven Seas Shipping Corporation.

Μα δεν ήταν ένα τυχαίο σκαρί, δεν είχε εύκολη ιστορία, το τελευταίο όνομα του έκρυβε επιμελώς την πολυδιάστατη ιστορία του.
Το φορτηγό πλοίο είχε ναυπηγηθεί το 1939 στο Lübecker Maschinenbau, του Lubeck της Γερμανίας, για την εταιρία του Αμβούργου A.Kirsten και αρχικά έφερε το όνομα CRESSIDA.

Η Χρυσιήδα, (Χρυσηίς) είναι  μυθικό πρόσωπο που εμφανίζεται στην  Ιλιάδα του Ομήρου. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Αχιλλέας πολιόρκησε και κατέλαβε την Θήβα και πήρε ως λάφυρα την Χρυσηίδα, κόρη του Απολλώνιου ιερέα Χρύση, την οποία πήρε ως παλλακίδα του Αγαμέμνονα, ο ίδιος, ο Αχιλλέας κράτησε για τον εαυτό του, την  Βρησιήδα, η οποία ανταγωνιζόταν, ανεπιτυχώς, σε ομορφιά την Χρυσηίδα. Στην ελληνιστική περίοδο συναντάμε με  το ίδιο όνομα την βασίλισσα της Μακεδονίας και μητέρα του μετέπειτα βασιλιά Φιλίππου Ε’.
Το όνομα  φαίνεται πως έμελλε να καθορίσει και την ζόρικη διαδρομή του.
Οι διαστάσεις του πλοίου είναι 78 x 10.6 x 4.2 μ., και ήταν 1046 τόνων. Στην εποχή που η Γερμανική, ναζιστική μηχανή, έστηνε την θεότρελη εξπρεσιονιστική μηχανή της, το πλοίο επιτάχθηκε και ξεκίνησε πολεμικές επιχειρήσεις.

Το 1939  από το γερμανικό ναυτικό και έπειτα από τις πρώτες αναγκές μετατροπές πήρε το όνομα V.102, (Vorpostenboot.102) που με διοικητή τον Helmut Leissner πήρε μέρος στο ξεκίνημα της επιχείρηση  Weserubung, κατά την εισβολή στην Νορβηγία.
Το 1940 μετετράπη σε Sperrbrecher, δηλαδή ναρκαλιευτικό, ενισχύθηκε στο σκαρί του, προκειμένου να ανοίγει δρόμο σε άλλα πλοία σε περιοχές με ναρκοπέδια. Είχε από την κατασκευή του στενό πλωριαίο ρύνχος, έτσι μπορούσε σχετικά εύκολα να εισχωρήσει σε ναρκοθετημένες περιοχές και με τα αντιμαγνητικά συστήματα, όπως ήταν φορτωμένο να “καθαρίσει” την θάλασσα και να επιτρέψει στα υπόλοιπα πλοία της νηοπομπής που συνόδευε να περάσουν με ασφάλεια.
Τότε, στα μέσα του ΄40, άλλαξε πάλι, όνομα, έγινε το SPERRBRECHER 32 και την επόμενη χρονιά, το 1941, SPERRBRECHER 132 μιας και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πλωτό νοσοκομείο, όπως άλλα τις κατηγορίας του, αλλά μοναχά για ναρκαλιευτικό.
Τα πλοία που χρησιμοποιούνται για αυτό το έργο της εξουδετέρωσης ναρκών θα έπρεπε να είναι πολύ θωρακισμένα για να αντέξουν στις εκρήξεις. Ανέπτυσσαν 14 κόμβους μέση ταχύτητα (26 km/h) και έφεραν βαρύ οπλισμό, ειδικότερα τα εξής κανόνια:  2x 105 mm (4.1 in)AA, 2x 37 mm (1.5 in) AA, 15x20 mm (0.79 in) AA.
Μέχρι και το 1940 οι μαγνητικές νάρκες ήταν η μεγαλύτερη απειλή για τα βαπόρια που εισέρχονται ή εξέρχονται από τις βάσεις τους.
Τα αεροσκάφη και οι κομάντος κατά τη διάρκεια της νύχτας έριχναν εύκολα τις νάρκες.
Τα ναρκαλιευτικά ήταν εξοπλισμένα με ένα σύστημα VES, ουσιαστικά μια τεράστια γεννήτρια μαγνητικού πεδίου που εύκολα μπορούσε να προκαλέσει την  έκρηξη μαγνητικών ναρκών από ασφαλή απόσταση.

Τα Sperrbrecher, χρησιμοποιήθηκαν για να συνοδεύσουν πλοία επιφανείας μα και υποβρύχια, από και προς τις βάσεις τους, που με ιδιαίτερα βαρειά αντιεροπορικά όπλα μα με τα μαγνητικά μπαλόνια προχωρούσαν μπροστά, γινόντουσαν στην ουσία οι ανιχνευτές, οι ιχνηλάτες, μα και τα πρώτα θύματα του πολέμου.
Πάνω από 140 τέτοιοι ανιχνευτές, κυρίως πρώην εμπορικά πλοία με μέγεθος περίπου 5000 ts. χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και περίπου το 50% από αυτούς χάθηκαν σε αυτόν τον εξαιρετικά επικίνδυνο ρόλο.

Η Χρυσιήδα ανήκε στην τρίτη, από τις οκτώ συνολικά, μοίρα γερμανικών ναρκαλιευτικών, αποτελούμενοι από 22 παρόμοια σκαριά τα οποία και επιχειρούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Βαλτικής με εξειδίκευση στην συνοδεία υποβρυχίων. Στο Τροντχάιμ βρίσκουμε το βαπόρι να είναι ο φύλακας άγγελος τεσσάρων υποβρυχίων, U568, U569, U570 και U571.
Στα γερμανικά ιστορικά ντοκουμέντα αναφέρεται έντονα η δράση του S-132, στην περιοχή του Γκντανσκ, αλλά και στο Κούρλαντ, όπου και επιχειρούσε ο στόχος, μα και ο φόβος των Γερμανών, ένας μεγάλος αριθμός Σοβιετικών υποβρυχίων.
Ατσαλάκωτο βγήκε και από τις μάχες κατά την απόβαση των συμμάχων στην Νορμανδία, ήταν ένα από τα 500 πλοία των Ναζί. Η γνωστή επιχείρηση με το κωδικό όνομα operation overlord, ξεκίνησε στις 6 Ιούνη 1944 και ολοκληρώθηκε τρεις μήνες μετά στις 19 Αυγούστου τις ίδιας χρονιάς, αξίζει να αναφέρουμε πως τα συμμαχικά πλοία έφταναν περίπου τα 7.000! Ίντριγκες και κατασκοπία, μα είναι που ολόκληρα μυθιστορήματα θα μπορούσαν να γραφτούν γύρω από την καθημερινή διαδρομή του, ενώ το ίδιο αγωνιζόταν να την βγάλει καθαρή και να ξεφύγει από την σκλαβιά του.
Το πλοίο τον Μάιο του 1945 παραδόθηκε στους Αμερικανούς, αλλά τον Οκτώβριο του 1947 μεταφέρθηκε στους Ολλανδούς και επέστρεψε στα πολιτικά του καθήκοντα ως ELSENBURGH, όνομα που δόθηκε στο πλοίο από  ομώνυμη Ολλανδική περιοχή, για λογαριασμό της εταιρίας Wm.H.Muller & Co. Το 1952 αφαιρέθηκαν οι λέβητες και τοποθετήθηκε μηχανή ντίζελ.
Εκτέλεσε κυρίως το δρομολόγιο από Καζαμπλάνκα  για το Λονδίνο, μεταφέροντας εμπορεύματα και έχει εκτενείς αναφορές στα εθνικά αρχεία της Μεγάλης Βρετανίας. Πουλήθηκε το 1961 στη λιβεριανής έδρας Seven Seas Shipping Corporation και μετονομάστηκε ξανά, πήρε το τελευταίο του όνομα GERNIK, που είναι και το όνομα του μεγαλύτερου, καταπράσινου, χωριού της Νότιας Τσεχίας στο Banat της Ρουμανίας, που είναι 14 χλμ από τη Μολδαβίας.
Παράξενα γράφεται η ιστορία, πάνω σε εμάς, στους ανθρώπους είναι όλα προσανατολισμένα, είναι όμως κάποιες θρησκείες, εκεί στην ανατολή, που δίνουν σε όλα τα πράγματα ψυχή. Οι Ανιμιστές είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν σε όλα το δικαίωμα της ύπαρξης, της ξεχωριστής οντότητας σε όλα, ακόμα και εκείνα που ορίζουμε εμείς σαν άψυχα, νεκρά. Το βαπόρι με την περίεργη, τρελή πορεία, ανέβαινε φορτωμένο μπανάνες και φιστίκια για Ιταλία, ξεκίνησε από κάποιο αφρικάνικο λιμάνι, όπως το Μαπούτο της Μοζαμβίκης ή την Λουάντα της Αγκόλας,  μα νύχτα δίχως φεγγάρι και με εννιά μποφόρ να στρουφίζουν την θάλασσα δεν ήθελε πολύ, ήρθε και καβάλησε τον Λιανό κάβο με τους ναυτικούς να βγαίνουν ζωντανοί και ατσαλάκωτοι, το βαπόρι έμελλε να μην το θυμάται κανείς, έγινε παλιοσίδερα, που ενωμένα με τα βράχια, έκαμαν βράχια, έγιναν φιλόξενο σπίτι σκάρων και γερμανών. Ψαριών, όχι ταξιδιωτών.
Το τέλος δεν γράφτηκε ακόμη για την Χρυσηίδα, η θάλασσα του Αφιάρτη το σιγοτρώει, από κοντά, στους Καρπάθιους δύτες, δείχνει μια αδιάφορη μάζα σκουριάς, έτσι το προσπερνούν δίχως χασομέρι. Παρατηρώντας, δίνοντας χώρο στο μυαλό, από ψηλά, μετά τις στροφές, στην περιοχή Σκάφη, έρχεται στο μυαλό η αδικία, το λάθος, μα αν το καλοσκεφτείς, αν σταθείς με τα μάτια, μα και το μυαλό πάνω του, θα δεις πως του πάει να κολυμπά, να καμαρώνει μέσα στο γαλάζιο, ξεχωρίζει, γίνεται ένα με τον Κάστελλο, που πενήντα ολόκληρα χρόνια τώρα δεν είναι μονάχος του.
Αν δεν καβαλούσε τα βράχια θα κατέληγε στα παλιατζίδικα, λιωμένο σκράπ, θα είχε ξεχαστεί, μεταμορφωμένο κι αυτό όπως τόσα άλλα που έπνιξαν την ιστορία του στα νεκροταφεία των καραβιών. Μα το δικό μας το ναυάγιο, μοιράζει και μοιράζεται μυστικά, σιγοκουβεντιάζει ο βράχος με τα αλμυρά πια, σίδερα του σκαριού, που έχουν κρατήσει κομμάτια από ψυχές των ναυτικών, που περπάτησαν μερόνυχτα με αγωνίες μαζί του. Άλλωστε, τι άλλο μπορεί να είναι ένα βαπόρι αν όχι οι ψυχές όλων εκείνων που κλείστηκαν μέσα του, που έδωσα τον χρόνο τους μέσα στο δικό του στενό χώρο.
Αν τύχει και σταθείς περαστικός, αν πιάσεις λέξεις στον αέρα μην φοβηθείς, μην τρομάξεις, είναι που σιγοψιθυρίζει την ιστορία του, λέει τα δικά του, τα κατορθώματα του, που ανήμποροι αφήνουμε να χάνονται στο πέρασμα του ανέμου, είναι βλέπεις και ο Αφιάρτης τόπος σκληρός, αντρίκειος, μα άλλωστε για αυτό  διάλεξε η Χρυσηίδα να ριζώσει, να μεταμορφωθεί  στην αιώνια  σύντροφο του.
Την Κυριακή 23 Δεκέμβρη του ’62 πλησίασε με μια φωτογραφική μηχανή ο Μιχάλης Οθείτης, έκρυψε το μάτι του πίσω από τον φακό, έκαμε να φτιάξει κάδρο, να νετάρει, μα ένας Ιταλός ναύτης τού φώναξε: “Μην το τραβάς! Τώρα πεθαίνει”. Ακούμπησε στον Αφιάρτη, μα ακόμη και τώρα, σήμερα, όταν κολυμπώ, στον Αγριλαοπόταμο, νιώθω την ζεστή ανάσα της Χρυσηίδας, της παλλακίδας που κολυμπά στα νερά του Κάστελλου.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

47η φωτογραφία ταυτότητας

Μειδίαμα Ζουλού στο Γιοχάνεσμπουργκ

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

46η φωτογραφία ταυτότητας

Αρχιμανδρίτης Ηλίας, Ηγούμενος στις Γαλλικές Άλπεις / Monastère Orthodoxe La Faurie

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

45η φωτογραφία ταυτότητας

Φωτογραφίζοντας δίχως φωτομηχανή στις φτωχογειτονιές του Γιοχάνεσμπουργκ

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

44η φωτογραφία ταυτότητας

Ζητιανιά στο Ζάλτσμπουργκ

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Στιγμές από την παρουσίαση της επανέκδοσης του μνημειώδους "Λεξικού" του Λεωνίδα Χ. Ζώη

  Σάββατο βράδυ, 18 Αυγούστου 2012, στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου  
  Φωτορεπορτάζ: Τατιάνα Λιβέρη































Σοκ!... Γερμανίδα τουρίστρια πάλεψε με ακέφαλη γοργόνα σε κοσμικό νησί


Γράφει και φωτογραφίζει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΗΜΕΛΛΑΣ


Πέταξε στο τοίχο του, στο facebook, μια παλιά φωτογραφία της, έβαλε και δυο προτάσεις, πιπεράτες, που θυμόταν από εκείνη, το έκανε και tweet, κι έπειτα περίμενε να δει τι «ψάρια» θα πιάσει.Ξεκίνησε να μετρά τα likes.

Στον αχανή κόσμο της διαδικτυακής πληροφορίας, στο θεότρελο μάτριξ, μετρά πια το ναζιάρικο παιγνίδι με το μάτι. Το αναπάντεχο ξάφνιασμα, σαν το γκάγκ των βουβών ταινιών του Χόλυγουντ. Μια ανατροπή που θέλει να τραβήξει τις αισθήσεις και να πείσει ότι αξίζει να το  ανεβάσουμε, να το ποστάρουμε κι εμείς στην σελίδα μας, στον δικό μας κόσμο.
Ο τοίχος μας, όπως το λέει κι ένας δήμαρχος, το προσωποβιβλίο μας, έχει κάνει με μια τουλάχιστον περίεργη αλλαγή στην  διαχείριση των προσωπικών σχέσεων και τις προβολής αυτών μέσα μας.


Μα πώς  μπορεί να πέταγε η πληροφορία πριν από λίγα χρόνια, πώς να έφτανε το νέο και γινόταν είδηση και στο τέλος γραπτό παρελθόν.
Ήταν στις 2 Σεπτεμβρίου στα 1702, όταν στο Αιγαίο Πέλαγος μάλλον πειρατές, μπορεί και ο Πρωτέας να κολυμπούσε κάπου τριγύρω, ποτέ δεν θα το μάθουμε, ένα  πλοίο τσακίστηκε.
Αναπάντεχα και βιαστικά πήγε στον πάτο της θάλασσας, μα ο κορυφαίος του πληρώματος, πρόλαβε να κλείσει ένα σημείωμα σε ένα μπουκάλι: «Το πλοίο “clowh”, στο οποίο επιβαίνουμε από τις αρχές Οκτωβρίου 1702, βυθίστηκε τόσο γρήγορα, ώστε δεν είχαμε καιρό να πάρουμε τροφή και νερό. Παρακαλείται, όποιος βρει το σημείωμα να το παραδώσει στην κυβέρνηση».
Υπογραφή, commander, ο άγνωστος καπετάνιος .
Ένας ντόπιος ψαράς, καλάροντας τα δίχτυα, το ανέσυρε μαζί με τα ψάρια που αργοπέθαιναν από ασφυξία.


Διακόσια ολόκληρα χρόνια μετά. Το καλοκαίρι του 1902. Η πληροφορία διαδόθηκε και το μπουκάλι πουλήθηκε σε κάποιο συλλέκτη μνημών, έναν γιατρό που χάθηκε στον χρόνο και αυτός. Το αξιοσημείωτο είναι πως την είδηση κυκλοφόρησε στο νησί από την ντελάλισσα του τόπου, ήταν η πρό-γιαγιά της κυρα-Αννιάς του Αντρούλη, η διαλαλίστρα του χωριού, που βγήκε όπως και κάθε μέρα, βγήκε και φώναξε την είδηση.
Στον μικρό κύκλο η πληροφορία γρήγορα έκανε κύκλους, ακόμη και   χορό σκοτεινών μύθων έφτασαν να στήσουν, ακούστηκε πως ένα τσούρμο πειρατών έκαψαν την ακτή, αναζητούσαν τον ψαρά, για να τους δείξει την θέση που πόνταρε τα δίχτυα, τσουβάλια με λίρες περίμεναν κοιμισμένα στον βυθό.


Σήμερα ντελάλης είναι τα προσωποβιβλία, όπου μπλέκουν αλήθειες και  ψέμματα μες από την ανάγκη για επικοινωνία. Κουτσομπολιό μέσα σε έναν τεράστιο όγκο πληροφορίας. Όλο και μεγαλώνει η συντροφιά των τοίχων, χτίζουμε ενώ ολοένα και χάνουμε την επαφή, τρέχουμε τόσο γρήγορα, σαν το πλοίο που βυθίστηκε, αφήσαμε και εμείς στο βάθος του χρόνου τις γνήσιες επαφές, εγκαταλείποντας πρώτα το αληθινό.
Μπερδεμένη η ιστορία μας, ανάμεσα σε like και share, ένα παραμύθι που καθηλώνει στο κλειστό δωμάτιο, εγκλωβίζει, δημιουργώντας περίεργες αναπηρίες.
Από την άλλη, εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο, το Ιράν χρησιμοποίησαν αυτά τα μέσα, για να προωθήσουν πληροφορίες, ειδήσεις που δεν έβγαιναν στον αφρό. Φυσικά κάποιοι μίλησαν για ένα τρικούβερτο πανηγύρι πρακτόρων, ίσως όχι άδικα.
Σίγουρα η επικοινωνία δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τα κοινωνικά δίκτυα, που σαν δίχτυα αρπάζουν και τραβούν βίαια τον φίλο που απομένει μόνος. Ευτυχώς, έχουμε ακόμη καφενεία, φιλίες κι έχθρες, που όμως κάνουν τους εικονικούς γνωστούς πέρα, φέρνουν κοντά τους ζωντανούς, δίνοντας πρωτιές σε σώματα και όχι στις δυαδικές ακολουθίες.
Οι πιο νέοι, οι λίγο πιο ευαίσθητοι, περισσότερο ευάλωτοι, μπλέκουν εθιστικά, σε  ιντερνετικά γαϊτανάκια, μα όλοι τελικά, όταν ανασύρουμε συναισθήματα από το διαδίκτυο, μοναχά λαγοκέφαλους τραβάμε, εκείνα τα ψάρια που γέμισαν το Αιγαίο… Δεν τρώγονται, αφού είναι γεμάτα δηλητηριώδη τοξίνη, ωστόσο τσακίζουν με τα κοφτερά τους δόντια ό,τι στέκεται κοντά, δίπλα τους.

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

43η φωτογραφία ταυτότητας

Παραγγελιά στην Πλατεία Μαντέλα / South Africa

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

42η φωτογραφία ταυτότητας


  Ηγουμένη Χριστίνα Μπαζ (+21.6.2011) της Μονής Σεϊντνάγιας Συρίας

Ο «Πόρφυρας» Νο 144, με σελίδες για τον Ελύτη


Στο νέο τεύχος του περιοδικού «Πόρφυρας» (Νο 144, Ιούλιος-Σεπτέμβρης 2012), με το οποίο το περιοδικό εισέρχεται στον 33ο χρόνο ανελλιπούς (μη κερδοσκοπικής) κυκλοφορίας του, οι εκδότες, μετά την απρόσμενη επιτυχία αναζήτησης ελπίδας σε ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, επεκτείνουν το εγχείρημα με τον δοκιμιακό λόγο για δημιουργούς οικουμενικής ματιάς, που οραματίστηκαν τη συλλογική πνευματική αναγέννηση, όπως ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Νίκος Καζαντζάκης κι ο Οδυσσέας Ελύτης, με έμφαση στον τελευταίο.
Το δοκίμιο για τον Κάλβο, υπογράφει ο Μιχαήλ Πασχάλης, τα δοκίμια για τον Ελύτη υπογράφουν η Ανδρομάχη Μπάτζιου, η Γιώτα Τεμπρίδου, ο Περικλής Παγκράτης και ο Νάσος Μαρτίνος, για τον Καζαντζάκη η Σταυρούλα Τσούπρου και για τον Παπαδιαμάντη ο Ανδρέας Φουντουλάκης.
Στο τεύχος επίσης, ποίηση των Θανάση Παπαθανασόπουλου, Παύλου Πέζαρου και Γιάννη Στρούμπα, πεζογραφία της Soledad Puértolas σε μετάφραση της Βιργινίας Χορμοβίτη, και του Γιώργου Παναγιωτίδη, καθώς κι ένα άγνωστο κεφαλονίτικο μονόπρακτο μελόδραμα  από την Χ. Σταματοπούλου–Βασιλάκου.  
Τις σελίδες «περίπλους», με σχόλια, επισημάνσεις, μικρές επιστροφές και κριτική, υπογράφουν οι: Στυλιανή Παντελιά, Μιχαήλα Καραμπίνη-Ιατρού, Νίκη Eideneier, Κώστας Σουέρεφ και Δήμητρα Μήττα.     
Το τεύχος περιλαμβάνει επίσης ξανά την προκήρυξη του 1ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού για το βραβείο «Περιοδικό “Πόρφυρας” ‒ Γιώργος Ν. Κάρτερ». O Γιώργος Ν. Κάρτερ ως γνωστόν έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, ωστόσο ο ποιητικός διαγωνισμός ισχύει όπως τον εμπνεύσθηκε ο εκλιπών.
Από το πρωτοσέλιδο σημείωμα της σύνταξης: «Το λογοτεχνικό γράψιμο παρέχει πρωτίστως την αισθητική απόλαυση. Αλλοίμονο όμως αν κάτω από τις λέξεις δεν ανακαλύψουμε την προσήλωση στο συλλογικό όραμα. Βλέπουμε πάντα     έ τ σ ι     την πεζογραφία και την ποίηση, ως παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η συμβολή του δοκιμιακού λόγου (στον οποίο το περιοδικό δίνει ιδιαίτερη έμφαση) σ’ αυτό είναι αναντίρρητη». 

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

41η φωτογραφία ταυτότητας

Μαγειρεύοντας στις καλύβες της σαβάνας / South Africa

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Το 15αυγουστιάτικο γραφικό Πανηγύρι της Παναγούλας στο Μπανάτο της Ζακύνθου


Ο Πανηγυρικός Εσπερινός























Η Θεία Λειτουργία της Εορτής













Η μεγαλοπρεπής Λιτανεία








































Φωτορεπορτάζ: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας

Follow by Email

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails