Μεταφορικά μέσα στο Maputo

 

 

 

 

Όλα στην Μοζαμβίκη λειτουργούν όπως-όπως και όλα βρίσκουν εντέλει τον ρυθμό τους, δίχως άγχος, αλλά με πλατύ χαμόγελο!

Εμείς οι κακ(λ)ομαθημένοι πεπολιτισμένοι, άμαθοι από τέτοιου είδους συμπεριφορές, μένουμε εκστατικοί ν' απορούμε για τον... αγκρίκολα αυθορμητισμό των εντοπίων!...

Στις σημερινές φωτογραφίες, τα αυτοσχέδια λεωφορειοταξιά (δηλαδή τα φορτηγά ανθρώπων) παίρνουν και αφήνουν από τις στάσεις Μοζαμβικανούς!

Χειμωνιάτικη ηλιοκατάνυξη!

Πρωί Σαββάτου και ο χειμωνιάτικος τόπος μας κατακλύζεται από το έντονο φως και την θαλπωρή που χορηγεί ο ήλιος!

 Καιρός για μιαν έξοδο στη φύση του τόπου μας, μετά μάλιστα από ένα μακρύ ταξίδι στο νότιο ημισφαίριο της γης!

 Όταν έχεις δει και γνωρίσει τόσους και τόσους ανθρώπους, καταστάσεις και τοπία, που δεν τα βάζει ο νους, νιώθεις να επανανακαλύπτεις νέες διαστάσεις στον γενέθλιο χωροχρόνο σου!

 Έχουμε πολλές φορές παραδεχθεί ότι οι φθινοπωρινές και χειμωνιάτικες ανοίξεις -σαν την σημερινή-  ευφραίνουν το πνεύμα, ξανοίγουν τον νου και οδηγούν σε διΕξόδους ψυχοσωματικές!

 Να και τα πρώτα Κουρκουτζέλια! Τα περιμέναμε πώς και πώς! Αποτελούν το... απαραίτητο χορταρικό της Σαρακοστής, που επίκειται! Κουρκουτζέλια συν ταραμοσαλάτα και νάχουμε νηστεία εσαεί!!!

Όλα τα κακτοειδή και τα εποχιακά ανθάκια της αυλής μας έχουν χαρά φωτιστική σήμερα! 

Αν και όλες οι φωτογραφίες μας αποτυπώθηκαν με το κινητό, αποδίδουν -πιστεύουμε- την ευφροσύνη της σημερινής ηλιοκατάνυξης!!!

Και, παρότι, τα ρούχα στην απλώστρα μας, περάστε για προμεσημβρινό καφέ και ωραίο κρασάτο παξιμάδι (δια χειρών Φωτεινής) στο σπίτι μας!!! 

Καλές Αποκριές 

π. Π.

Φυσική ζωή στο χωριό Moloto - KwaMhlanga της Νοτίου Αφρικής

Ετοιμάσαμε πέντε εκφραστικά βιντεάκια από την πρόσφατη εξερεύνησή μας στη Φάρμα Lama-Lama τού αγαπητού κ. Κεν, πολύ κοντά στο χωριό Moloto - KwaMhlanga, τριάντα χιλιόμετρα έξω από την μεγαλούπολη της Pretoria της South Africa (23 και 24 Ιανουαρίου 2012). Τα επενδύσαμε μάλιστα με ήχους αφρικάνικους, ώστε να ζωντανέψουν ακόμη περισσότερο οι απαράμιλλες εικόνες! Παρακολουθήστε την όμορφη περιδιάβασή μας στις σαβάνες και χαρήτε τον τόπο και το παραμυθητικό ξάνοιγμα στη φυσική ζωή!
Οφείλουμε χάριτες από καρδιάς στον καλό συνοδοιπόρο π. Μιχαήλ Βισβίνη, ο οποίος είχε την εξαίρετη πρωτοβουλία της διΕξόδου μας στην διασώζουσα αυτήν φυσικότητα!

π. Π. Καποδίστριας

Ο Λορέντσος Μαβίλης και η ανταπόκριση των Επτανησίων συγγραφέων

Στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών 

Με τίτλο «Ο Λορέντσος Μαβίλης και η ανταπόκριση των Επτανησίων συγγραφέων (μια περιδιάβαση)» θα μιλήσει ο κ. Περικλής Παγκράτης στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών (Μουσείο Σολωμού, Μουράγια) την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 20.00. 

Ο ομιλητής θα αναφερθεί στους Επτανήσιους πνευματικούς ανθρώπους που ασχολήθηκαν με την προσωπικότητα και το έργο του Λορέντσου Μαβίλη: από τον Ιάκωβο Πολυλά, τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, τον Άγγελο Σικελιανό, την Ειρήνη Δενδρινού, τον Θεόδωρο Μακρή και τον Γεράσιμο Σπαταλά μέχρι τον Κώστα Δαφνή, τον Λίλη Δεσύλλα, τον Ιωάννη Σαρακηνό και τον Γεράσιμο Χυτήρη, και μέχρι τους νεότερους, θα γίνει μια σφαιρική περιδιάβαση.

Η ομιλία αυτή, που θα συνοδευτεί από προβολή σχετικού υλικού, εντάσσεται σε σειρά εκδηλώσεων της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών καθώς το 2012 αυτό συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο του Ποιητή στο Δρίσκο στους απελευθερωτικούς αγώνες της Ηπείρου (1860-1912).

Στις εκδηλώσεις αυτές συμπεριλαμβάνεται και Επιστημονική Διημερίδα για το έργο του Ποιητή με πανεπιστημιακούς νεοελληνιστές, που θα πραγματοποιηθεί στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών το επόμενο διάστημα.

Η "Ιστορία Εικονογραφημένη" για την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας στον 21ο Αιώνα

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος (524 /Φεβρουαρίου 2012) του Περιοδικού ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ. Ο καλός Διευθυντής του και συνεργάτης μας ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ, πληροφορεί σχετικά το αναγνωστικό κοινό, μες από το ευσύνοπτο Σημείωμα της Σύνταξης

Ο πρώτος καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο οποίος ηγείτο του νεοσύστατου κράτους από το 1949 ως το 1963, άλλαξε ριζικά την εικόνα της μεταπολεμικής γερμανικής και ευρωπαϊκής Ιστορίας. Όπως και πολλοί άλλοι πολιτικοί της γενιάς του, ο Κόνραντ Αντενάουερ είχε ήδη συνειδητοποιήσει ότι μόνο μέσω μιας ενωμένης Ευρώπης μπορούσε να επιτευχθεί διαρκής ειρήνη. Σε διάστημα μόλις έξι ετών, από το 1949 ως το 1955, ο Αντενάουερ πέτυχε μεγαλόπνοους στόχους στην εξωτερική πολιτική της Γερμανίας: την προσχώρηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης (1951), την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (1952) και την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ (1955). Ακρογωνιαίος λίθος της εξωτερικής πολιτικής του Αντενάουερ ήταν η συμφιλίωση με τη Γαλλία. Με τον Γάλλο πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ συνυπέγραψαν το 1963 σύμφωνο φιλίας μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας, ένα σπουδαίο ιστορικό γεγονός που αποτέλεσε ορόσημο στην πορεία για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

H εξωτερική πολιτική της Γερμανίας κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ακολούθησε μια παράδοση που τη συνέδεε στενά με τη συμμαχική πολιτική και τους συσχετισμούς δυνάμεων της εποχής εκείνης. Ως το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου η Δημοκρατία της Βόννης βρισκόταν σχεδόν σε απόλυτη εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά κατόρθωσε να εκμεταλλευθεί κάποιους χώρους της διεθνούς πολιτικής, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη.

Από το 1990, με την ενοποίηση, η Γερμανία εξελίχθηκε σε κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη. Πολλά στοιχεία σε γεωστρατηγικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο έδειχναν ότι η θέση της θα άλλαζε άρδην ως αποτέλεσμα του τέλους μιας εποχής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εκδηλώθηκε έντονα η βούληση των Γερμανών για ανάληψη πρωτοβουλιών σε επίπεδο όχι μόνο ευρωπαϊκής αλλά και διεθνούς πολιτικής. Η Δημοκρατία του Βερολίνου έδειξε ότι δεν είχε διάθεση πλέον να υποκύπτει σε πιέσεις και άρχισε να αποστασιοποιείται σταδιακά από την παραδοσιακή εξωτερική πολιτική της. Η συμπεριφορά της Γερμανίας στην κρίση του Ιράκ και η αντιπολεμική στάση του καγκελάριου Σρέντερ και του υπουργού Εξωτερικών Φίσερ προσέδωσαν μια νέα πνοή στη γερμανική εξωτερική πολιτική, που χαρακτηρίζεται από αυτοπεποίθηση και έντονη βούληση για διαμόρφωση και συμμετοχή στις παγκόσμιες υποθέσεις. Και η κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη διεθνή επιρροή της Γερμανίας.

Οι ελληνογερμανικές σχέσεις έχουν μια μακραίωνη ιστορία και ξεκινούν από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, με την ανάπτυξη του γερμανικού φιλελληνισμού για τη στήριξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Στη μετέπειτα πορεία πέρασαν από μεγάλες δοκιμασίες, που κορυφώθηκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις θηριωδίες των ναζί. Φίλος της Ελλάδας υπήρξε ο Αντενάουερ, ενώ ο Σμιτ συνέβαλε αποφασιστικά στην ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εντούτοις, η μεγάλη οικονομική κρίση των τελευταίων ετών και η αμφιλεγόμενη στάση της γερμανικής ηγεσίας απέναντι στην Ελλάδα και στις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει θέσει εν αμφιβόλω φιλικούς δεσμούς που χρειάστηκαν δεκαετίες για να διαμορφωθούν, τουλάχιστον στο επίπεδο του λαϊκού αισθήματος.

Περικλής Σφυρίδης, «Το πάρτι και άλλα διηγήματα»

[Εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2011, σσ. 169, ISBN 978-960-05-1522-0]

Κριτική ανάγνωση: Δημήτρης Γ. Μαγριπλής

 

 Ο Περικλής Σφυρίδης είναι από τους ποιοτικούς εκπροσώπους της κλειστής φόρμας. Βιωματικός συγγραφέας, πολυγραφότατος [1], αφηγείται με τιμιότητα στιγμές της προσωπικής διαδρομής του. Όπως μαρτυρά ο ίδιος, τα θέματά του είναι προϊόντα έντονης συγκίνησης και σε απόλυτο μέτρο δεν τα επιλέγει. Αυτά  επιλέγουν αυτόν [2]. Σε γενικές γραμμές, το κυρίαρχο στη πεζογραφία του είναι ο έρωτας και ο θάνατος [3].  Φυσικά, πίσω από τις δύο πυρηνικές, στον ατομικό ψυχισμό έννοιες, περισώνεται και αναπαρίσταται αλληγορικά μια ολόκληρη εποχή. Ένα κομμάτι του χρόνου, όπως το έζησε και το κατανόησε, μέσα από αλλαγές, σχέσεις και περιπέτειες, δικές του και των γύρω του. Τα παραπάνω γίνονται αισθητά και στο τελευταίο βιβλίο του.

Πρόκειται για δώδεκα ολοκληρωμένες μικρές ιστορίες, που με ρεαλιστική γραφή και άριστη χρήση της γλώσσας, καταγράφουν σημαντικά γεγονότα, φωτογραφίες ζωής. Δεν είναι όμως σημειώσεις ενός προσωπικού ημερολογίου. Αντιθέτως πρόκειται για ένα κόσμο καινούργιο που αναδύεται ή κινείται παράλληλα με τον πραγματικό. Είναι η ξεχωριστή ματιά που έχει ο γιατρός (στο επάγγελμα), λογοτέχνης. Αυτά τα ιδιαίτερα φίλτρα, καταδείχνουν και το προσωπικό του ύφος. Είναι θα έλεγα από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του κύκλου της Διαγωνίου, που με διευθυντή τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, δημιούργησαν κάτι αναμφίβολα καινοτόμο στην πνευματική μας ζωή.

Ο έρωτας [4], η ιατρική – κυρίως ως συνοδός του επιθανάτιου ρόγχου, τα φιλοζωικά αισθήματα [5], το κοινωνικό περιβάλλον   και η μνήμη, αποτελούν το υλικό που συνθέτει καλοδουλεμένες πνευματικές απολαύσεις. Το σκηνογραφικό φόντο είναι αστικό και νησιωτικό [6]. Οι διάλογοι, όπου παρεμβάλλονται, είναι ζωντανοί και σαν θεατρική παράσταση το όλο, αξιοποιεί το παρελθόν, αναδύει την ιστορική μνήμη, στηλιτεύει πεπαλαιωμένες νοοτροπίες, κρίνει και κρίνεται από τον αναγνώστη.

Στο βιβλίο εισβάλλουν θετικά κάποιες  ζωγραφιές. Πρόκειται για φίλους εικαστικούς [7], και συνήθως πρωταγωνιστές στους σχετικούς μύθους του λογοτέχνη. Αυτό όχι μόνο δεν ενοχλεί αλλά δίνει στο ταξίδι της ανάγνωσης εντονότερα την αίσθηση της αλήθειας, μετατρέποντας τον μύθο σε παραμυθία.

Έτσι ενώ πεθαίνει η φίλη «Ζωή», ο «καπετάνιος» (κεντρικό πρόσωπο σε αρκετά διηγήματα), δηλώνει θυμοσοφικά: «Άκουσε γιατρέ, μην το ψάχνεις και μη χολοσκάς… γιατί η ίδια η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μικρό ή μεγάλο πάρτι» (σ. 19). Όταν φεύγει από την ζωή ο «Πάνος Παπανάκος» το ερώτημα «…θα μπορούσε να ζει ακόμα ο Παπανάκος, αν η Μύριαμ τον ερωτευόταν πραγματικά;» (σ. 25), χαρίζει ανακουφιστικά την  πιθανότητα στη σκέψη και το χαρούμενο σκυλί μετά την σύγκρουση με τον απεχθή, για την νοοτροπία του ψαρά, την ελπίδα για την αλλαγή των συνειδήσεων (σ. 36). Αυτή τη μάχη δίνει ο Π. Σφυρίδης, ιδιαίτερα όσον αφορά τη σχέση ανθρώπου και ζώων. Όσο κι αν φαίνεται ανέλπιδη, τελικά καταφέρνει να μας διδάξει μια άλλη συμπεριφορά και σχέση με τα τετράποδα. Ο «Σαντάμ» στην  «Βεντέτα» συγκρούεται με τον «Φονιά» και τούτο δεν είναι σύγκρουση σκύλου και ανθρώπου, παρά σύγκρουση αισθημάτων και αισθήσεων διαφορετικών κόσμων. Το ίδιο επιτελείται και στην «Άλλη παράδοση» (σσ.81-97). Ελεύθερα ο καθένας επιλέγει. Προσωπικά τάσσομαι με τον συγγραφέα. Αν και άνθρωπος της υπαίθρου, ανήκω στην κατηγορία αυτών, που με υπερηφάνεια σου γνωρίζουν τα ζώα της οικογενείας του. Την ίδια συνέπεια σε αισθήματα υψηλά δείχνει και σε θέματα μετανάστευσης και κοινωνικής ηθικής. Νομίζω είναι ιδιαίτερα επίκαιρος και καυστικός ο λόγος του: «Κωλοκράτος… ξεστομίζω και φτύνω» (σ. 68) στο πρώτο και «Ζεμπέκος – Σαμουράι» (σ. 79) στο δεύτερο.   Στα «Βραβεία» (σσ. 100- 116), είναι αποκαλυπτικός. Η αλληγορία του αποτελεί ντοκουμέντο στην υπόθεση κρατικών βραβείων. Η διαπλοκή προσώπων, το αλισβερίσι εκδοτών – εφημερίδων – πνευματικών ταγών, η υποταγή στην ματαιότητα, η ανάγκη για αναγνώριση και τέλος ο θάνατος που τα εξαφανίζει όλα. Στο διήγημα αυτό υπάρχει γενναιότητα, τιμιότητα  και συμβουλή για εμάς τους νεότερους. Η λογοτεχνία και ιδιαίτερα το διήγημα θα πρέπει να είναι ένας δημιουργικός λυτρωτισμός και όχι ένα κυνήγι προσωπικής και συνήθως άρρωστης ματαιοδοξίας. Στην  «Πώρωση» (σσ. 117–132), εκφράζει κάποιες απόψεις και θέσεις για την εξάρτηση από ναρκωτικές ουσίες. Πρόκειται για μια περιγραφή της επαφής του με μια κοινότητα απεξάρτησης και μια προσπάθεια ανίχνευσης του εσωτερικού κόσμου του υποκειμένου, στην αιτία της πώρωσης. Χωρίς να διαφωνούμε, η σωτηρία μέσω της τέχνης μπορεί να είναι η λύτρωση (σ. 132). Στο διήγημα «Στην μνήμη του Αλμπέρτου Ναρ και του άλλου Αλπέρτου» (σσ. 133 -145), επιτελείται κάτι εντελώς ριζοσπαστικό. Πρόκειται για την επίσκεψη δύο νεκρών, ενός Γερμανού και ενός Εβραίου. Η συνομιλία με τις σκιές φυσικά δεν είναι το ριζοσπαστικό [8] αλλά η τοποθέτηση δύο φωτογραφιών ισότιμα και η αναβίωση δύο προσώπων με την ίδια συναισθηματική φόρτιση και αξία, είναι τολμώ να πω σοκαριστηκά δυνατή. Σκιές τον επισκέπτονται και όταν βρίσκεται στην «Άθυτο» (Χαλκιδική). Ο ζωγράφος και η παλιά αγάπη η Ελένη. Το αιώνιο που εξασφαλίζει η τέχνη χαρίζει την  «Απέραντη γαλήνη του Γιώργου Παραλή» (σσ. 147–157) και την αναμφισβήτητη εικόνα ενός προσωπικού χρόνου, που δεν χωρά σε αυτόν η είδηση ότι κάποιος έφυγε, ή θα φύγει  για πάντα. Το «Ταξίδι» (σσ. 160–169), είναι το τελευταίο διήγημα. Εδώ κατορθώνει να εξυψώσει το ατομικό σε διαχρονικό και καθολικό. Ο θάνατος γίνεται απλά ένα «…μακρύ ταξίδι αναψυχής» (σ. 169) και η όντως ζωή θα έλεγα αέναη.

---

[1] Για την εργογραφία και κάποια βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα βλ. ενδ.: http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showauthor&personsid=1601.

[2] Π. Σφυρίδης, «Σχολιάζοντας τα διηγήματά μου», στο : Διηγήματα 1977- 2002, Καστανιώτης, Αθήνα 2005 (επιμέλεια – εισαγωγή Α. Ζήρας), σ. 386.

[3] Ό.π. 

[4] Συνήθως στο πρόσωπο άλλων, όπως η «Ιρίνα» στην ζωή του «καπετάνιου», στο «Πάρτι» ή η «Μύριαμ», στους «Έρωτες κι ο θάνατος του Πάνου Παπανάκου».

[5] Επικρατούν τα σκυλιά και ιδιαίτερα της οικογενείας του.

[6] Κυριαρχεί η Θεσσαλονίκη – τόπος κατοικίας του και η Σκύρος – ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα του συγγραφέα.

[7] Γιώργος Αναστασιάδης: Βαγγελίτσα,  Πάνος Παπανάκος: Δέκα χρόνια μετά τον έρωτα και  Οι αλησμόνητοι πανηγυρισμοί

[8] Συντελείται συχνά στην ποίηση. Στον νου μου έρχεται ως παράδειγμα η ποίηση του κορυφαίου Γιώργη Παυλόπουλου. Βλ.  σχετ. το  δοκίμιο για τον ποιητή Γιώργη Παυλόπουλο  και το έργο του: Magriplis Dimitrios, "Giorgis Pavlopoulos", The Literary Encyclopedia, 18 February 2009, [http].://www.litencyc.com/php/speople.php?rec=true&UID=12569

Cullinan Diamonds Mine. Κάθοδος στα 763 μέτρα του ενεργού Αδαμαντωρυχείου της Νοτίου Αφρικής

Ταξιδεύει και φωτογραφίζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Το σημερινό οπτικοακουστικό υλικό αποτυπώσαμε την περασμένη εβδομάδα, στις 7 Φεβρουαρίου 2012, στο περίφημο -ενεργό μέχρι και σήμερα- Αδαμαντωρυχείο, στο χωριό Cullinan, έξω από την πόλη της Pretoria της South Africa. Το Ορυχείο είναι μέχρι και σήμερα όχι μόνον ενεργό αλλά κι επισκέψιμο, κάτω πάντως από αυστηρότατες προφυλάξεις και ως προς την ασφάλεια του επισκέπτη και ως προς την αποφυγή ενδεχόμενης κλοπής.

Το μεγαλύτερο διαμάντι όλων των εποχών ανακαλύφτηκε εδώ το 1905. Το αρχικό του βάρος ήταν 31060 Ct, περίπου  680  γραμμάρια. Κόπηκε σε 9 μεγάλες πέτρες.

Το "ΜΕΓΑ  ΑΣΤΕΡΙ  ΤΗΣ  ΑΦΡΙΚΗΣ" προήλθε από εδώ (βλ. υπερμεγέθη λάκο της τελευταίας φωτογραφίας), ζυγίζει 530,20 Ct και έχει 74 έδρες. Είναι το μεγαλύτερο κατεργασμένο διαμάντι του κόσμου. Ο βασιλιάς Εδουάρδος το προσάρμοσε στο σκήπτρο της Βασίλισσας της Αγγλίας. Σήμερα φυλάσσεται στον Πύργο του Λονδίνου. Περισσότερα και ειδικότερα ιστορικά στοιχεία, δείτε στην Βικιπαίδεια, εδώ.

Κατερχόμαστε 763 μέτρα στο βάθος της γης και συγκλονιζόμαστε από την εμπειρία. Η 4ωρη περιήγησή μας "εν τοις κατωτάτοις της γης" μάς κουράζει αφάνταστα, αλλά δαγκωνόμαστε με τύψεις... Τόσοι άνθρωποι, τόσος ιδρώτας, τόσα σώματα, τόσες ψυχές για τα "πολύτιμα" γυαλάκια της ματαιότητας και ματαιοδοξίας... Πόσοι δεν άντεξαν και πέθαναν εδώ, υποκείμενοι στην ολόμαυρη μοίρα τους και στα στενάχωρα όνειρα για μια λευκότερη επιβίωση...

Ιωάννη Μ. Δεμέτη: «Το Ιστορικό του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ»

Tην Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 20.00, στην Αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Ζακύνθου παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία το βιβλίο του Ιωάννη Μ. Δεμέτη: «Το Ιστορικό του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ». Το βιβλίο παρουσίασαν οι κ. κ. Νικόλαος Λογοθέτης, Παιδίατρος και Τώνης Λυκουρέσης, Σκηνοθέτης. Την εκδήλωση προλόγισε ο Πρόεδρος του Μουσείου κ. Ιωάννης Στεφ. Παπαδάτος.

Η παρουσίαση ήταν σύντομη και θεματικά ολοκληρωμένη. Μεγάλη συμβολή στην πετυχημένη βραδιά είχε η παρουσίαση οπτικοποιημένου υλικού. Ο σκηνοθέτης Τώνης Λυκουρέσης παρουσίασε ένα απόσπασμα από την ταινία του για τον Διονύσιο Σολωμό, όπου ο Γιάννης Δεμέτης ξεναγεί τον ηθοποιό στα χειρόγραφα μέσα στο παλιό Μουσείο, τη δεκαετία του ’80, ενώ την ομιλία του κ. Λογοθέτη πλαισίωσαν διαφάνειες, που ακολουθούσαν τη διαδρομή του Μουσείου από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.

Όλες οι θέσεις της αίθουσας ήταν κατειλημμένες ενώ αρκετοί άνθρωποι στέκονταν όρθιοι και παρακολουθούσαν με προσοχή τους ομιλητές.

Σε συνέντευξη που έδωσε για το e-περιοδικό μας ο συγγραφέας είπε χαρακτηριστικά:  «Ευχαριστώ θερμά τους κ.κ. Νίκο Λογοθέτη και Τώνη Λυκουρέση για όσα είχαν την καλοσύνη να αναφέρουν, καθώς και τον κ. Ιωάννη Παπαδάτο, σημερινό Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου, για την εκφρασμένη παντοιοτρόπως αγάπη του. Για μια ακόμα φορά θέλω να εκφράσω ευχαριστίες στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, και τους ανθρώπους του για όσα μου πρόσφεραν στα 37 χρόνια, που τύχη αγαθή μου έδωσε την ευκαιρία να το υπηρετήσω. Μου έδωσαν την δυνατότητα να γνωρίσω ανθρώπους με οράματα και να μάθω από αυτούς πολλά, που με δυνάμωσαν στη ζωή μου. Θεώρησα υποχρέωσή μου μετά την αποχώρηση από την υπηρεσία να προσπαθήσω να καταγράψω τα όσα έζησα στην πορεία της εξέλιξής του. Το ιστορικό του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων αποτελεί ελάχιστη από μέρους μου προσφορά στην ιερή μνήμη αυτών που έχουν φύγει, αλλά και υποχρέωση γνώσης της τοπικής ιστορίας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου διατίθενται προς ενίσχυση του Μουσείου.

Ακόμη ψάχνεις την συγκίνηση σε ταινίες του Χόλιγουντ;

Φωτογραφίζει και γράφει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΗΜΕΛΛΑΣ 

Πριν τριάντα περίπου χρόνια το ζευγάρι ερωτοτροπούσε σε στενά σοκάκια της Αθήνας. Ανέμελες και ονειρικές στιγμές. Ούτε που περνούσε από το μυαλό το παιγνίδι του χρόνου. Άλλωστε, οι στιγμές δεν μας προετοιμάζουν για τα δύσκολα που πλησιάζουν και εμείς δεν πιστεύουμε ποτέ στο χειρότερο. Ελπίζουμε, μάταια τις πιο πολλές φορές, πως όλα  δείχνουν ευτυχία.

Στο δρόμο αποφεύγουμε την σκληρή καθημερινή ανατροπή. Οι  ζητιάνοι  απλώνουν το χέρι και αλλάζουν την διαδρομή μας.

Οι ήρωες της ιστορίας μας έκαμαν οικογένεια, έχτισαν σπιτικό με τις παραδοσιακές αξίες μας. Μητριαρχική οικογένεια, ελληνική. Εκείνος δούλευε και ονειρευόταν να φέρει πιό πολλά στο σπίτι.

Σε ένα σπίτι γεμάτο ενέργεια και πάθος που δεν χωρούσε το δύστροπο, το στραβό, το λάθος. Η σύζυγος στην αρχή παθιασμένη με την καθαριότητα δεν άφηνε ούτε καν την σκόνη να εισβάλη στην φωλιά τους. Κυριαρχούσε η  υπερβολή, στις μικρές μα και μεγάλες στιγμές.

Πρώτα ήρθε το Μαράκι, η κόρη τους. Όμορφη, σαν την μάνα, μα με τα γεμάτα όγκο χαρακτηριστικά  του πατέρα. Όνειρα έδιναν και έπαιρναν πάνω από το κρεβατάκι της μικρής. Ταξίδευαν κάθε βράδυ στα χρόνια που η μικρούλα θα έπαιρνε επαίνους και βραβεία, μπα-λα-λίνα θα γίνω, έλεγε και ξανάλεγε, έτσι είναι βλέπεις τα παιδιά του έρωτα, δίνουν μια πληρότητα μιαν ατέλειωτη αρμονία.

Μα στην ιστορία μας το φύσημα του ανέμου αλλάζει. Η δεύτερη εγκυμοσύνη της μάνας φέρνει στην κόσμο ένα ξεχωριστό παιδί. Ένα πλασματάκι διαφορετικό. Ιδιαίτερο. Τόσο που η πακτομένη κοινωνία σε στερεότυπα το πετά από τη γέννηση του. Ξεχωριστό πλασματάκι σε μια κοινωνικά άχρωμη μάζα.

Δεν αμφέβαλε ούτε στιγμή το ζευγάρι για το γιο τους. Θα τον έκαναν να λάμψει σε χρόνους που τελειώνει το φως και γκριζάρει το λευκό.

Ο μικρός είναι διαφορετικός, ξεκινά την ζωή  με  σύνδρομο ντάουν. Μέσα στο σπίτι μαθαίνουν για τα νέα χαρίσματα που φέρνει ο γιός τους. Ένας μισθός μένει πια στην τετραμελή φαμίλια αφού η μάνα διακόπτει την εργασία της για αφοσιωθεί στον χαρισματικό Βασίλη.

Αποφασίζουν γρήγορα να μην τον αφήσουν μακριά από την πραγματικότητα, ακολουθεί εκπαίδευση σε δημόσιο σχολείο και προσπαθούν να τον εντάξουν στον ιστό της ήδη ξεχαρβαλωμένης κοινωνιάς μας.

Τα χρόνια κυλούν, σαν γαλλική αστυνομική ταινία. Γρήγορα μα και διψασμένα. Ο πιτσιρίκος μεγαλώνει και αγαπά όλον τον κόσμο.Ο κόσμος τον αποφεύγει, κλείνει, καταβάζει τα στόρια κάθε που τον νιώθει κοντά. Άλλοι τον βαριούνται και άλλοι τον φοβούνται. Τι κι άν πάλεψε η μάνα κι ο πατέρας να τον εντάξουν να του διδάξουν το περιβάλλον. Τι κι αν ήταν άργος, ήταν ένας εξαιρετικός μαθητής.

Η άγνοια μάς μεταμορφώνει σε σκληρά τέρατα προκατάληψης.

Σήμερα κλεισμένος στο σπίτι μακριά από την φουρτουνιασμένη κοινωνία που δεν θέλει, δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του. Στέκεται κι αναρωτιέται. Μα εμείς δεν βλέπουμε πια τίποτε. Βιαζόμαστε να ακυρώσουμε τα ήδη αποτεφρωμένα όνειρα μας. Κι ενώ δεν είχαν καμμιά συμμετοχή στο φαγοπότι, ούτε κάν ακούσια, είναι οι πρώτες ομάδες που χτυπήθηκαν από την κατάρευση.

Μα το σύστημα θα μου πεις προφυλάσσει μοναχά τον εαυτό του. Οι υπόλοιποι, εμείς, ας πορευτούμε στην μοίρα μας. Να εξασφαλίσουμε την επιβίωση με την δικιά μας εφευρετικότητα και με εκπτώσεις. Μα το πλασματάκι που μόλις σας περιέγραψα την ζωή του που έκανε λάθος και τώρα θα το πληρώσει;

Περνάμε δύσκολα χρόνια, βεγγαλικά δεν φωτίζουν το πέρασμα μας, αλλά δικαιολογίες για την εγκατάληψη ξεχωριστών ομάδων δεν υπάρχουν. Αν κάτι θα ξεχωρίζει, ας είναι η αλληλεγγύη. Οι απώλειες ας είναι από εκείνους που μετέτρεψαν σε Τιτανικό την χώρα.

Απελπισία, κατάρρευση, καταστροφή. Ας μετασχηματίσουμε την καθημερινή μας πράξη τουλάχιστον με ένα χαμόγελο, αυτό ας μην είναι γιαλαντζί.

*  Ο Βασίλης εξακολουθεί να ζεί στον Πειραιά.

Στο Piri-piri για γαρίδες

Ξανά στο καλό κατάστημα του Maputo, με την ονομασία Piri-piri. Έξω οι διάφοροι μικροπωλητές - μικροπωλήτριες πωλούν έως φορτικότητας τα φρούτα λιτς, τα κάσιους και υφάσματα μπατίκ.

Εντός μάς ψήνουν, όχι σήμερα κοτόπουλο (την σπεσιαλιτέ τους, δηλαδή), αλλά γαρίδες με σάλτσα κάρι, φαγητό διαδεδομένο και σχεδόν λαϊκό εδώ στη Μοζαμβίκη, λόγω Ινδικού Ωκεανού, ο οποίος βρίσκεται πολύ κοντά μας.

Στάση στην μοζαμβικάνικη κωμόπολη Boane και το ποτάμι Umbuluzi

Είναι μεσημέρι της 1ης Φεβρουαρίου 2012 και, επιστρέφοντας από τα σύνορα της Μοζαμβίκης με την Σουαζιλάνδη, περνάμε και στεκόμαστε στην αγροτική κωμόπολη Boane.

Η ωραία του τόπου κάνει την βόλτα της!

Η κεντρική λεωφόρος φέρνει προς και από την πρωτεύουσα Maputo. Τι λεωφόρος... Ένας επαρχιακός δρόμος είναι, πνιγμένος στη σκόνη.

Εδώ αναπτύσσεται όλη η καθημερινότητα της κωμόπολης, μέσα στην απόλυτη πολυκοσμία, την αφόρητη σκόνη, την ακρότητα των σκουπιδιών.

Όλοι μοιάζουν (και μάλλον είναι) ευχαριστημένοι και χαρούμενοι μες τις πολυασχολίες τους.

Όλα τα είδη των καταστημάτων εδώ, σε παραπήγματα και χρωματικές εναλλαγές.

Στρίβουμε δεξιά από τον κεντρικό δρόμο, διότι θέλουμε να φτάσουμε στον ποταμό, απ' όπου πηγαινοέρχεται κόσμος πολύς.

Αυτός ο δευτερεύων δρόμος διαθέτει και αυτός πλείστα όσα παραμάγαζα και μηχανουργεία. Διότι κι εδώ κυκλοφορεί κόσμος πολύς. Το ποτάμι δίνει ζωή και βασικά το νερό του για τη... λάτρα των σπιτιών.

Φθάνουμε στο ποτάμι Umbuluzi. Προέρχεται από Νότιο Αφρική, διασχίζει τη Σουαζιλάνδη περνά από την κωμόπολη αυτήν και εκβάλλει στον Ινδικό Ωκεανό, μέσω Μαπούτο. Υποτυπώδης αστυνομία δεν επιτρέπει την δίοδο, διότι η γέφυρα έχει φθορές.

Όμως μάς αρκεί εδώ. Οι πλείστοι πλένουν τα ρούχα τους. Το ποτάμι είναι όντως ζωή γι' αυτούς!

Οι εικόνες είναι σχεδόν παραμυθιένιες και, νομίζω, οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν την πραγματικότητα.

Αυτοί εδώ οι ντόπιοι πλένουν και πλένονται, στην άλλη πλευρά της χαλασμένης διόδου. Κωλύομαι να πω, τι ακριβώς κάνει αυτός με το κόκκινο σορτσάκι!!!... Στην πρώτη φωτό είναι άνετος, στην δεύτερη έχει δει το αυτοκίνητό μας να πλησιάζει και συνέρχεται!!!...

 Ξαναμπαίνουμε στην... λεωφόρο. Συχνά πυκνά κυριαρχεί το κόκκινο της Coca-Cola.

 Δεσπόζει όμως το υπερσύγχρονο κτίριο των προτεσταντών, που τιμούν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το σήμα αυτής της παραφυάδας, με την κόκκινη καρδιά και το περιστέρι, το συναντάς πολύ συχνά ανά την χώρα, κυρίως στην πρωτεύουσα, όπου υπάρχει ολόκληρη πολυκατοικία δική τους.

 Πεινάμε και διψάμε πολύ. Σταθμεύουμε σ' ένα από τα καλύτερα μαγαζιά του δρόμου (το βλέπετε, άλλωστε), όπου -εννοείται- διαφημίζεται κυρίως η γνώριμη μάρκα ποτού. Τι να φάμε εδώ; Ο φίλος, που με έχει αναλάβει, προτείνει και μάς φέρνουν το μόνο ασφαλές: ψητό κοτόπουλο με πίρι-πίρι, ενώ δεν αγγίζουμε την λαχανοσαλάτα, επειδή υπάρχει φόβος με τι νερό πλύθηκε... Τουτέστιν, ο ελληνοπρεπής εγώ, νηστικός!... Ξέπεσα στο ποτό που κορόιδεψα, όπως μαρτυρά η φωτό!!!...

Όσο για τις τουαλέτες, δεν υπάρχουν λόγια (και δεν χρειάζεται, άλλωστε) να περιγραφεί η κατάστασή τους... Ευτυχώς, ήταν ένα από τα καλύτερα μαγαζιά τού Boane!

Σάς χαιρετώ από Maputo

π. Π.