Νεφελώδης πορεία Σεπτεμβρίου στη Χώρα από το Ψήλωμα του Zante

Φωτο-πορεία: π. Παναγιώτης Καποδίστριας, 21.9.2016 

Τα πρώτα φετινά σπαράγγια εμφανίστηκαν 21.9.2016

Στον τόπο μας η συγκομιδή σπαραγγιών αποτελεί μιαν υπέροχη ενασχόληση πολλών, κατά τους ανοιξιάτικους μήνες κυρίως. Κάποιες φορές όμως, έστω και στην απαρχή του φθινοπώρου, ξεγελιούνται και κάνουν την παρηγορητική παρουσία τους εδώ κι εκεί. Τα σπαράγγια που αποτυπώσαμε ανωτέρω συλλέχτηκαν σήμερα, πριν λίγο (πρωί 21ης Σεπτεμβρίου 2016) στο Μπανάτο της Ζακύνθου. Πολύ πρόωρα γι' αυτά, τέσσερις μήνες νωρίτερα! Όμως άξια επισήμανσης! Χαρείτε τα!!!

Ο σεισμούλης (μεγέθους 3,6) της αποψινής νύχτας στη Ζάκυνθο

Ήταν ένα λεπτό πριν τη 1 μετά τα μεσάνυχτα απόψε (21.9.2016), που ένας σεισμούλης, μεγέθους 3,6 της κλίμακας ρίχτερ, είπε να μας αφήσει τα διαπιστευτήριά του. Στόχευσε στη θαλάσσια περιοχή μας, μεταξύ της νοτιοανατολικής Ζακύνθου και της Αμαλιάδας.

Κρινάκια Σεπτεμβρίου κι ένα ποίημα της Κικής Δημουλά

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Βροχή Επιστροφής

Εγώ, όταν θα μεγαλώσω

θα γίνω Σεπτέμβρης, έλεγε ο Αύγουστος.

Έβρεξε δω λιγάκι.

Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος

αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις.

Όπως χτυπάνε κάθε τόσο

ξαφνικά οι σειρήνες, δοκιμαστικά, 

αν λειτουργεί καλά

ο τρόμος του πολέμου.

Ελάχιστη βροχή,

ίσα που την πλατάγισε το στόμα του

το χώμα τη σταγόνα

-καθώς δοκιμαστής κρασιών-,

μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιά

παραπονιάρα να τριφτεί

πάνω στα περιβόλια.

Δέναν οι παραθεριστές

στις σχάρες των αυτοκινήτων την Αθήνα,

μαρσάραν τις βαλίτσες τους και φεύγαν.

Πεθαίναν απ' τις ζήλιες τους τα σπίτια

κοιτώντας τα τροχόσπιτα

στην Εθνική Οδό του Σεπτεμβρίου.

Απ' τ' ανοιχτά παραθυράκια τους,

μικρά όσο ένα σάντουιτς ματιάς,

κουρτινάκια φτερακίζαν κατά έξω

νάιλον γλάροι εμπριμέ, δεμένοι.

Λοξά στημένη

νανούριζε τα τέλια της

μια κιθάρα ηλιοκαμένη.

Άντε να δούμε τώρα πώς θα ζήσει

σε γκαρσονιέρα - θήκη.

Ευτυχώς βελτιώθηκε 

το βιοτικό επίπεδο της βάρκας.

Γίνανε βάρκες κατοικίδιες

- αστυφιλία των σκαριών.

Αστραφτερές, εξωλέμβιες,

πάνω στα τρέιλερ κουρνιασμένες,

ακολουθούν τ' αφεντικά τους, σκυλάκια ράτσας 

χωρίς καθόλου τρίχωμα θαλάσσης.

Γαύροι πηδάνε κατά πάνω, 

μια τελευταία ασημένια περιέργεια.

Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιά

γι' αυτό το προς το τέλος.

Αν έχει ξαστεριά

θα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι.

Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο.

Μήπως και ξαναβρέξει.

Να σε ξεπλύνω λίγο,

εσωλέμβιε

Είσαι μες στην αρμύρα και τ' αλάτια

από τότε που ήμουνα θάλασσα.

[Από την ποιητική συλλογή: Το τελευταίο σώμα μου, εκδ. Κείμενα, 1981]

Ξαφνική θύελλα και νέος -συνήθης ύποπτος- σεισμός, μεγέθους 4.5, στο Ιόνιο

Δεν έφτανε σήμερα τα χαράματα η σύντομη αλλά ραγδαία θύελλα, είχαμε στις 6.59 π.μ. ένας σεισμός (ακόμη) σεισμός στην περιοχή μας, μεγέθους 6,5 της κλίμακας ρίχτερ. Σύμφωνα με την ανωτέρω κάρτα, το επίκεντρο ήταν στη θαλάσσια περιοχή, κοντά στα δυτικά της Γειτόνισσας Κεγαλονιάς. Μακάρι ώς εδώ!...

[φωτογραφίες: Νίκος Μούσουρας από facebook]

Γυρισμός από την ωραία Ζάκυνθο

Γράφει ο Παναγιώτης Αγησιλάου Ζιωτόπουλος 

Χθες βράδυ αργά επέστρεψα

απ’ τον ωραίο Τζάντε,

το φιόρο του Λεβάντε

με θλίψη στην καρδιά.

Στ’ αυτιά μου ακόμα αντηχούν

ζακυνθινές καντάδες,

τραγούδια, σερενάδες

κι αρέκιες μαγικές.

Μ’ αυτά τα λίγα λόγια θέλησα, εμπνεόμενος από την ρίμα του αειμνήστου Βιζυηνού, να συνοψίσω τα συναισθήματά μου, όταν μετά από σαράντα μέρες περίπου ξανάνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου στο κλεινόν άστυ. Ένας μήνας ζωής ξένοιαστης κι ανέμελης, μακρυά από την νοσηρή ατμόσφαιρα της Αθήνας του προσφάτου πολιτικού παλιμπαιδισμού των δημοψηφισμάτων και των κοινωνικών αναταραχών λόγω των capital controls. Μπάνια, σινεμαδάκια, ατέλειωτοι περίπατοι στις παραλίες και τα στενά δρομάκια του νησιού, ανάμεσα στις ελιές και στα πεύκα.

Για την νεολαία ευκαιρία ξεγνοιασιάς και απόλαυση της γοητείας της θάλασσας με τα τόσα χρώματα και τις τόσες εναλλαγές, αλλά και δυνατότητα επίσκεψης και διερεύνησης κάθε μαγευτικής ομορφιάς του νησιού. Παραλλήλως άνεση και άρση δισταγμού για την δημιουργία κάθε είδους κοινωνικών σχέσεων, φλερτ και βεβαίως ό,τι περαιτέρω ήθελεν προκύψει. Αναρίθμητα ζευγαράκια το πρωί ξαπλωμένα στις ολόξανθες από την άμμο ακρογιαλιές και το βράδυ πιασμένα χεράκι-χεράκι στα καντούνια της πόλης ή σφιχταγκαλιασμένα κάπου μακρυά να μετράνε τα άστρα. Βλέποντάς τα έρχονταν ασυναισθήτως στον νου μου τα λόγια ενός παλαιού λαϊκού τραγουδιού, τροποποιημένα επί το… ζακυνθινόν

«Στου Τζάντε τις ακρογιαλιές, σε μαγεμένα βράδυα,

κοντά σου πρωτογνώρισα του έρωτα τα χάδια,

Τζαντιώτισσα τα μάτια σου λάμπανε σαν πετράδια».

Για τους μεγαλυτέρους στην ηλικία, που συνήθως είχαν μαζί και τις οικογένειές τους, οι διακοπές στην Ζάκυνθο εκτός από ευκαιρία για θαλασσινά μπάνια ήταν ένας πραγματικός γαστριμαργικός πειρασμός. Το ντόπιο ζακυνθινό λαδοτύρι, η σκορδαλιά ή αλιάδα, το χαρακτηριστικό ζακυνθινό κοκκινιστό κρέας με ελιές, τυρί και δαφνόφυλλα, το κουνέλι κοκκινιστό ή μη, οι μελιτζάνες με σάλτσα ντομάτας, ξύδι και σκόρδο (σκορδοστούμπι), καθώς και τα ιδιαίτερα ζακυνθινά κρασιά, αποτελούν πάντοτε τους συνηθέστερους στόχους επίθεσης των καλοφαγάδων επισκεπτών.

Περιέργως, στην Ζάκυνθο δεν έχει ευδοκιμήσει ιδιαιτέρως η βιομηχανία της ψησταριάς. Βεβαίως μπορεί κάποιος να απολαύσει ωραιότατα σουβλάκια, μπριζόλες και μπιφτέκια, πλην όμως δεν θα ήταν ιδιαιτέρως τυχερός εάν θα ήθελε να δοκιμάσει γύρο, κοκορέτσι, εξοχικό, σπληνάντερο κλπ. Επίσης, μολονότι μπορεί κανείς να δοκιμάσει ωραιότατα ψάρια, η Ζάκυνθος είναι ίσως το μόνο νησί που κατά γενικόν κανόνα «Δεν προτιμά το ψάρι». Η Ζάκυνθος είναι το νησί του καλού μαγειρευτού φαγητού.

Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία επισκεπτών, όλοι εμείς οι παλαιότεροι Ζακυνθινοί της διασποράς και ζακυνθινόπληκτοι, που όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ζήσαμε την Ζάκυνθο με το συναίσθημα και την νοσταλγία, και την είδαμε με τα γυαλιά της ιστορικής μνήμης. Είναι γεγονός ότι το τοπίον δεν άλλαξε. Την χαριστική βολή στην παλαιά Ζάκυνθο έδωσαν ο σεισμός και η πυρκαγιά του 1953, η τουριστικοποίηση, η άναρχη και άνευ μέτρου και συμφωνίας προς την παράδοση ανοικοδόμηση του νησιού και ο άκρατος νεοπλουτισμός. Εκείνα που πραγματικά λείπουν είναι η ομορφιά, το πνεύμα, το ιδιαίτερο χρώμα και η αίσθηση του ότι ο ιδιαίτερος πολιτισμός συνεχίζεται. Σήμερα ο τουρίστας και ο επισκέπτης πηγαίνουν στο νησί όπως θα επήγαιναν στην Σαντορίνη, Μύκονο, Υδρα κλπ. Αυτό ενοχλεί κάπως τους παλαιούς Ζακυνθινούς.

Στην Ζάκυνθο ο επισκέπτης θα πρέπει να πηγαίνει ως προσκυνητής ενός πολιτισμού πολύ ανωτέρου εκείνου που είχε το μικρό Ελληνικό Βασίλειο κατά την εποχή της Ενωσης. Αποτελεί ιεροσυλία να φθάνουν καθημερινώς τουρίστες στην Μπόχαλη, την ιερή συνοικία της παλαιάς νήσου και να ζητούν να ακούσουν «καμμιά ζεϊμπεκιά». Εκεί που άλλοτε ακούστηκαν το κελάηδημα του Κονιτόπουλου και οι ονειρεμένες φωνές των Φιορεντίνου, Στάβερη ή Λέντζερη, Στρούζα και τόσων άλλων κανταδόρων, ματαίως περιμένουμε να ξαναγίνει κάποιο θαύμα και να ξανακούσουμε να τραγουδάει η γνήσια ζακυνθινή ψυχή. Πρακτικώς δεν ακούγονται πια καντάδες και μόνον περιστασιακώς μερικοί μερακληδες συνεχίζουν εδώ κι εκεί να διακονούν στον βωμό της μουσικής παράδοσης. Ευτυχώς που τα τελευταία χρόνια μερικοί καλλίφωνοι Ζακυνθινοί δημιούργησαν τους «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», μια παραδοσιακή ορχήστρα κανταδόρων που προσπαθεί κατά κάποιο τρόπο να διατηρήσει άσβεστη την παραδοσιακή μουσική μνήμη του νησιού, συμμαζεύοντας όλα τα παλαιότερα ζακυνθινά μουσικά ακούσματα.

Κατά τα άλλα, λίγα πράγματα θυμίζουν πια την αλλοτινή «Φλωρεντία της Ανατολής». Κι όμως! Κάθε φορά που φεύγουμε και γυρίζουμε στα «χειμαδιά» μας, αντικρίζοντας το «καμπαναρίο» του Αγίου Διονυσίου να χάνεται στον ορίζοντα, το μόνο που σκεπτόμαστε είναι πότε θα ξαναδούμε το αγαπημένο νησάκι. Το καλοκαίρι με τις υπέροχες ακρογιαλιές και την ολόχρυση άμμο, τα γιασεμιά, τα μπουγαρίνια και τις γραντούκες; Το φθινόπωρο με τις καταπράσινες πλαγιές γεμάτες από κυκλάμινα. Την άνοιξη με τις παπαρούνες, τις ανεμώνες, τα φιορ ντ’ αμόρε και τέλος τις βιολέτες και τα διάφορα αγριολούλουδα που δημιουργούν τον αισθητικό περίγυρο για τον στολισμό του Επιταφίου.

Μόνον όποιος έχει ζήσει στην παλαιά Ζάκυνθο θα μπορούσε να κατανοήσει απολύτως γιατί οι παλαιοί Ζακυνθινοί, όταν πήγαιναν για δουλειές απέναντι στην Κυλλήνη, αναφωνούσαν με πίκρα «Μα την ξενητειά μου» ή «μα την ξενητεία μου» επί το ζακυνθινόν. Ο Ζακυνθινός, εν αντιθέσει με τον Κεφαλλονίτη που έφθανε μέχρι τα πέρατα του κόσμου και έφθασε να γίνει μέχρι και πρωθυπουργός του μακρινού Σιάμ, δεν εγκατέλειπε εύκολα την πατρίδα του για να ξενιτευθεί. Για τον λόγο αυτόν τον ονόμασαν «σπουργίτη», μια και το σπουργιτάκι δεν είναι αποδημητικό πουλί. Τελειώνουμε με τους στίχους ενός παλαιού Ζακυνθινού ποιητή, του αειμνήστου Ι. Τσακασιάνου ή «Σπουργίτη».

Αχ, πώς βαστάς και ζεις καρδιά χωρίς τη Ζάκυθό σου!

Για να σου σβη τη λαύρα σου, την θλίψη, τον καϋμό σου».

ΕΚΘΕΣΗ «Οι ελληνικές εκδόσεις του Άλδου Μανούτιου και οι Έλληνες συνεργάτες του (π.1494-1515)» στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας (17 Σεπ-24 Οκτ 2016)

To «Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη», σε συνεργασία με τη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας, παρουσιάζει την έκθεση «Οι ελληνικές εκδόσεις του Άλδου Μανούτιου και οι Έλληνες συνεργάτες του (π. 1494–1515)». Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2016 και ώρα 12.00, στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη (Sale Monumentali), ενώ η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή για το κοινό έως τις 24 Οκτωβρίου 2016.

Χαιρετισμό στα εγκαίνια θα απευθύνουν ο πρόεδρος του «Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη» κ. Πάνος Λασκαρίδης και ο διευθυντής της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης κ. Maurizio Messina. Για την έκθεση και το έργο του Άλδου Μανούτιου θα μιλήσουν οι: Κωνσταντίνος Σπ. Στάικος (Aρχιτέκτονας και Ιστορικός του βιβλίου) και η Elisabetta Sciarra (Μαρκιανή Βιβλιοθήκη).

Η έκθεση, την οποία επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Σπ. Στάικος, έχει στόχο να κάνει γνωστή σε ένα ευρύτερο κοινό τη συμβολή του διάσημου λογίου και τυπογράφου στα ελληνικά γράμματα, παρουσιάζοντας τις ελληνικές εκδόσεις που τυπώθηκαν από  τον Άλδο Μανούτιο στη διάρκεια της ζωής του.

Ο Άλδος εγκαινίασε την τυπογραφική του δραστηριότητα με τη δημοσίευση του έργου «Ηρώ και Λέανδρος» του Μουσαίου. Επιθυμία του να διαδώσει την ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στο ευρύ κοινό, καθώς, όπως ο ίδιος έγραψε: «Πώς μπορεί κάποιος που δεν γνωρίζει ελληνικά να μιμηθεί τους Έλληνες συγγραφείς, που είναι οι πλέον καταρτισμένοι σε κάθε επιστήμη, από τις πηγές των οποίων, όπως ομολογείται, έχει προέλθει σχεδόν οτιδήποτε αξιόλογο στη λατινική γλώσσα;».

Για να τιμήσει την 500ή επέτειο από το θάνατο του Άλδου Μανούτιου, το «Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη» δημοσίευσε τόμο προς τιμήν του μεγάλου τυπογράφου. Η έκδοση «Οι ελληνικές εκδόσεις του Άλδου Μανούτιου και οι Έλληνες συνεργάτες του (π. 1494-1515)» του Κ. Σπ. Στάικου, με εισαγωγή του Στέφανου Κακλαμάνη, επικεντρώνεται στους Έλληνες συνεργάτες του Άλδου, όπως ο Αρσένιος Αποστόλης και ο Μάρκος Μουσούρος, οι οποίοι τον συνόδευσαν στα πρώτα του βήματα στην τυπογραφία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Ιστορική Βιβλιοθήκη του «Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη», μία από τις πλουσιότερες βιβλιοθήκες της Ελλάδας και όχι μόνον, με αρχέτυπα και παλαίτυπα που καλύπτουν το σύνολο σχεδόν της αρχαίας ελληνικής και βυζαντινής γραμματείας, εκθέτει τώρα στη «Libreria Sansoviniana» της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης 35 έργα από την πλούσια συλλογή της των ελληνικών Αλδινών εκδόσεων. Την έκθεση συμπληρώνουν και έργα από τη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη και τη Βιβλιοθήκη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.

Η έκθεση θα είναι ανοικτή για το κοινό από τις 17 Σεπτεμβρίου έως τις 24 Οκτωβρίου 2016, καθημερινά 10.00 – 18.00.

Μαρκιανή Βιβλιοθήκη, είσοδος από το Μουσείο Correr, Πλατεία Αγίου Μάρκου, Βενετία.

«Να ονειρεύομαι …» 25 χρόνια μνήμης Δημήτρη Λάγιου στην Πάτρα

«Να ονειρεύομαι …» 

Το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας και ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Πατρέων ολοκληρώνουν τον κύκλο των φετινών παραστάσεων τους την Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου στα 

Παλαιά Σφαγεία Πατρών στις 9.00 μ.μ. με μια παράσταση αφιερωμένη στα 25 χρόνια του συνθέτη Δημήτρη Λάγιου. 

Θα περιλαμβάνει γνωστά έργα του συνθέτη καθώς και δημιουργίες που προέκυψαν από την πολύτιμη συνεργασία του με τον Θανάση Τσιπινάκη και την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του 

Δήμου Πατρέων. 

Ερμηνεύουν οι:

Δώρος Δημοσθένους, Έλενα και Σουζάνα Βουγιουκλή και η Υακίνθη Λάγιου

Συμμετέχουν:

H Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων "Θανάσης Τσιπινάκης" υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Βάγιας Ζεππάτου

Η Μικτή Χορωδία της Πολυφωνικής υπό την διεύθυνση του Σταύρου Σολωμού

Και μια πλειάδα καταξιωμένων μουσικών:

Νεοκλής Νεοφυτίδης (ενορχηστρώσεις – πιάνο)

Γιάννης Αναστασάκης (ηλεκτρική κιθάρα)

Δημήτρης Παπαγγελίδης (κλασική κιθάρα)

Μαριλίζα Παπαδούρη (βιολοντσέλο)

Χάρης Πεγιάζης (μπάσο)

Νίκος Τουλιάτος (κρουστά)

Την Ορχήστρα διευθύνει ο Αναστάσιος Συμεωνίδης

Χορογραφίες: Κάλλια Θεοδοσιάδη, Έλενα Βακάλη 

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Ηχοληψία: Ηλίας Λάκκας – Διονύσης Μπάστας

Σχεδιασμός αφίσας: Μέμα Περδίκη

ΠΑΛΑΙΑ ΣΦΑΓΕΙΑ ΠΑΤΡΩΝ (Ακτή Δυμαίων 84)

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 9.00 μ.μ.

Γενική Είσοδος 10 ευρώ

Διάλεξη με θέμα: "17ος-αρχές 18ου αι.: Μία οικονομία σε κίνηση"

Αγαπητοί Φίλοι, Κυρίες και Κύριοι,

Επανερχόμαστε, μετά τη διακοπή δύο μηνών, λόγω καλοκαιρινών διακοπών με μία νέα ενότητα στον κύκλο διαλέξεών μας.

Η ενότητα που θα εξετάσουμε την ακαδημαϊκή περίοδο 2016-2017 (Σεπ. 2016-Ιούν.2017) περιλαμβάνει τους τομείς "Οικονομία-Εμπόριο- Ναυτιλία κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας".

Ξεκινάμε με την παρουσία δύο πολύ σημαντικών επιστημόνων, του κ. Βασίλη Καρδάση και της κ. Μαρίας -Χριστίνας Χατζηϊωάννου.

Την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου   2016, στις 8.00 μ.μ., στο Σπίτι της Κύπρου ( Ξενοφώντος 2^Α, Σύνταγμα), θα μιλήσει  ο κ. Βασίλης Καρδάσης- Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης και Πρόεδρος του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ) με θέμα: "17ος-αρχές 18ου αι.: Μία οικονομία σε κίνηση". Σχολιάζει η κ. Μαρία-Χριστίνα Χατζηϊωάννου, Διευθύντρια στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Οι Ομιλητές θα προσπαθήσουν να προσεγγίσουν τις συνθήκες που προκάλεσαν  τη μετέπειτα αναζωογόνηση του οικονομικού ελλαδικού χώρου, ανιχνεύοντας τα χαρακτηριστικά της οικονομίας στην κατακτημένη Ελλάδα κατά την πρώιμη Τουρκοκρατία.

Σας ευχαριστώ.

Σας περιμένουμε.

Ανδρέας Κούκος

Νομικός-Ιστορικός

Πρόεδρος Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια

Σεισμός μεγέθους 4,2 μεταξύ Ζακύνθου και Αμαλιάδας

Είναι η καθιερωμένη -κάθε τόσο-δόνηση, ούτως ώστε να θυμόμαστε ότι βρισκόμαστε σε μιαν υπερ-σεισμογενή περιοχή... Σήμερα, λοιπόν, ώρα 9.14.50 π.μ. στην περιοχή μας, μεταξύ Ζακύνθου και Αμαλιάδας!...

Σερβιτόρος στο Cullinan της Νοτίου Αφρικής [257η φωτογραφία ταυτότητας]

Νοτιοαφρικανή μαγαζατόρισσα στο Cullinan [256η φωτογραφία ταυτότητας]

Φονικός σεισμός 5,7 στην Bukoba της Τανζανίας. Ποιος έδωσε σημασία;;; | 5.7 Magnitude Earthquake Strikes Tanzania | 11 people reported dead [Sept 10th, 2016]

Όπου φτωχός κ' η μοίρα του... Η κάθε εικόνα που ακολουθεί 1000 λέξεις...