Στον ίσκιο του Ήσκιου: Ανάβαση στο βουνό Σκοπός [β']

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008

Ανάβαση στο βουνό Σκοπός [β']

ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΤΩΝ ΕΛΑΤΙΩΝ

cum oppido magnifico
et fertilitate praecipua Zacynthus…
mons Elatus ibi nobilis
Πλίνιος

1

Εδώ κοιμάται
ο Κεραύνιος θεός
του χρυσού γένους.

2

Ξάφνου το φίδι
ν’ αποδερματώνεται
το φιλδισένιο.

3

Είναι αρραβώνας
το αίμα που αγκαθώνει –
ιαματικός.

4

Το άκρατο βέλος
όπου δείχνει και τρυπά
φωτορραγείτε.

[Από την ποιητική συλλογή, Παναγιώτη Καποδίστρια, Όταν ο Σπηλαιοκτήτης έρθει,
εκδ. Αίολος 1995, σ. 35]

8 σχόλια:

H.Constantinos είπε...: Ο λόγος και η εικόνα μαζί, μπορούν να κάνουν πολλά... Οπως αυτή η ανάρτηση!; 3 Νοεμβρίου 2008 στις 4:23 μ.μ.
Τατιάνα Καρύδη είπε...: Αυτό το "φίδι" το "φιλδισένιο" ήταν σαν να "με άγγιξε", τόσο παγωμένο αλλά και ζωντανό..!; 3 Νοεμβρίου 2008 στις 9:47 μ.μ.
P. Kapodistrias είπε...: @ Κωνσταντίνε,

Έτσι προκύπτει η Ποίηση!

Ευχαριστώ σε. Εκτιμώ τη γνώμη σου, αγαπητέ!; 3 Νοεμβρίου 2008 στις 11:39 μ.μ.
P. Kapodistrias είπε...: @ Αριάδνη,

Μια και σού άρεσε το τρίστιχο αυτό

Ξάφνου το φίδι
ν' αποδερματώνεται
το φιλδισένιο

πρέπει να σού αποκαλύψω, ότι το 1993 απέσπασε το
Βραβείο Ποίησης Haiku (Χαϊ-κου) της Ιαπωνικής Πρεσβείας στην Αθήνα, σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό, που διενήργησε τότε κι έλαβα μέρος.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της βράβευσης,

«Ο καθένας γνωρίζει ότι το φίδι αλλάζει δέρμα, σπάνια όμως μπορούμε να το παρατηρήσουμε.
Όταν λοιπόν, παρευρεθούμε σ' αυτό το φαινόμενο θα εκπλαγούμε και θα θαυμάσουμε το μυστήριο της φύσης αφού το νέο δέρμα παρουσιάζεται καθαρό και στιλπνό.
Αυτή η έκπληξη και ο θαυμασμός, ανήκει στο βασίλειο του Χαϊκού και αυτό το ποίημα πετυχαίνει να μεταφέρει αυτό το ποιητικό συναίσθημα.
Επιπλέον, καθώς ο ποιητής στην πρώτη γραμμή έβαλε μόνο τη λέξη φίδι, αισθανόμαστε ότι θαυμάζει αρχικά το ίδιο το φίδι.
Η σκηνή αυτή παραμένει στην μνήμη περισσότερο και από το αν είχε κινηματογραφηθεί».

[Σονόο Ουσίντα, «Η ιαπωνική ποίηση Χαϊκού», Δελτίο Πληροφοριών Πρεσβείας Ιαπωνίας, αριθ. 693, σ. 9 εξ.].; 3 Νοεμβρίου 2008 στις 11:46 μ.μ.
Τατιάνα Καρύδη είπε...: Πράγματι "η σκηνή αυτή παραμένει στη μνήμη περισσότερο και απο το αν είχε κινηματογραφηθεί"! Κάτι ξέρουν οι Ιάπωνες! Μιλήσατε στη γλώσσα τους καλύτερα απο τους ίδιους. Πανανθρώπινη αυτή η Γλώσσα.
Σε όλα σας τα ποιήματα υπάρχει μιά φράση, ένας στίχος, ή ένα μέρος που το λατρεύω αμέσως! Πιστεύω οτι πολλοί το νοιώθουν αυτό. Έχετε πολλή Δύναμη.; 4 Νοεμβρίου 2008 στις 7:17 μ.μ.
P. Kapodistrias είπε...: @ Αριάδνη,

Με τόσο καλά πάντα λόγια, εξασφάλισες μιαν επιπλέον θητεία Προέδρου στο Φαν-κλαμπ!!!!!!!

Χε, χε!

Όμως, αυτό είναι το ζητούμενο στην Ποίηση: Να υπάρχει το κατιτίς σε κάθε ποίημα, που να σ' αιχμαλωτίζει και να δρα σαν το αλάτι στο φαγητό!; 4 Νοεμβρίου 2008 στις 11:07 μ.μ.
Τατιάνα Καρύδη είπε...: Δεν παίρνω σύνταξη εγώ!!! Όχι! Δεν παίρνω.-; 4 Νοεμβρίου 2008 στις 11:32 μ.μ.
Churchwarden είπε...: "Ξάφνου το φίδι
ν’ αποδερματώνεται
το φιλδισένιο"

Συγχαρητήρια.; 6 Νοεμβρίου 2008 στις 4:37 μ.μ.