© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

"Η Μαριέττα Γιαννοπούλου-Μινώτου, ο Γιάννης Ψυχάρης και ο Ούγκο Φόσκολο" του Διονύση Ν. Μουσμούτη

Μικρή παρουσίαση από τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια 


Ελήφθη σήμερα, εδώ στον ίσκιο του Ήσκιου, με μια θερμή αφιέρωση, το νέο πόνημα ενός πολύ καλού φίλου και συνεργάτη, του Διονύση Ν. Μουσμούτη, διευθυντή του έγκριτου περιοδικού Ιστορία Εικονογραφημένη. Πρόκειται για το βιβλίο, που τιτλοφορείται "Η Μαριέττα Γιαννοπούλου-Μινώτου, ο Γιάννης Ψυχάρης και ο Ούγκο Φόσκολο" και κυκλοφορείται αυτό τον καιρό (2012) από τις καλαίσθητες εκδόσεις Ευθύνη / σειρά Αναλόγιο λδ΄, με 176 σελίδες.

Ο εκλεκτός και προσεκτικός ερευνητής μάς παρέχει για μιαν ακόμη φορά χρησιμότατα δομικά στοιχεία για την αρτίωση τόσο της τοπικής, όσο και της καθόλου ελληνικής Γραμματείας. Τα στοιχεία αυτά, παρότι από μόνα τους μπορεί να δείχνουν δευτερεύοντα ή κάποτε αμελητέα, συντιθέμενα όμως από την έμπειρη ερευνητική και κριτική γραφίδα τού Διονύση Ν. Μουσμούτη παρέχουν ολοκληρωμένη εικόνα για πολυσήμαντα πρόσωπα και πράγματα προγενέστερων εποχών. 

Αξίζει να αποκτηθεί και να μελετηθεί! Διονύση, εύγε!


ΟΛΙΓΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 

Η Μαριέττα Γιαννοπούλου-Μινώτου (1900-1962) αποτελεί μια από τις πλέον αξιοπρόσεκτες περιπτώσεις στον χώρο όχι μόνο των επτανησιακών αλλά και των νεοελληνικών γραμμάτων γενικότερα χάρη στην έκταση και την ιδιομορφία του έργου της, συγγραφικού –κριτικές μελέτες, βιογραφίες, μεταφράσεις– ερευνητικού και εκδοτικού. Υπήρξε εκδότρια του γυναικείου περιοδικού Εύα Νικήτρια (1921-1923) και διευθύντρια της Ιονίου Ανθολογίας (1927-1941) την οποία εξέδιδε με τον σύζυγό της Σπύρο Μινώτο (1897-1988). Υπήρξε πρωτοπόρα και τολμηρή φεμινίστρια, και συνάμα είχε σημαντική συμβολή στη διάδοση και την ανάπτυξη του επτανησιακού πολιτισμού, που φοβόταν –από τότε– ότι κινδύνευε να νεκρώσει. 
 Η γνωριμία της Μινώτου με τον Ψυχάρη, τον μεγάλο πρόμαχο του δημοτικισμού, υπήρξε σύντομη –διήρκεσε μόλις δύο χρόνια–, όμως σφράγισε την πνευματική εξέλιξη της Μινώτου. Στο Αρχείο Ψυχάρη, το οποίο απόκειται στη Βουλή των Ελλήνων, ο Διονύσης Ν. Μουσμούτης εντόπισε σειρά 9 ανέκδοτων επιστολών, που μετά την πρώτη ανακοίνωσή τους το 2003 στο επετειακό τεύχος των Επτανησιακών Φύλλων, εκδίδονται (με την προσθήκη μίας επιπλέον επιστολής που εντοπίστηκε εκ των υστέρων) πλέον πλήρως σχολιασμένες, αναδεικνύοντας έτσι αφενός τη σημαντική πτυχή ενός αγνώστου επιστολογραφικού έργου και αποκαλύπτοντας πτυχές της προσωπικότητας της σημαντικής Ζακυνθινής λογίας, ενώ, αφετέρου, προσφέρουν στους μελετητές της περιόδου μια αυθεντικότατη πηγή για μια λεπτομερειακή και εκ των έσω μελέτη πολλών πνευματικών γεγονότων της εποχής. Κυρίως όμως συμπίπτουν χρονικά με τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας της Ιονίου Ανθολογίας, και με τις εορταστικές εκδηλώσεις στη Ζάκυνθο για τα εκατό χρόνια από τον θάνατο του Ούγκο Φόσκολο (1778-1927). 
Πέρα όμως από τη σημασία τους ως δεξαμενής πληροφοριών, οι επιστολές της Γιαννοπούλου-Μινώτου στον Ψυχάρη παρουσιάζουν μια δική τους αυτόνομη αξία. 
Η δροσιά του ανεπιτήδευτου-αυθόρμητου λόγου και η αποκαλυπτική ειλικρίνεια τις καθιστά αληθινά λογοτεχνήματα, από τα καλύτερα δείγματα του είδους που έχει να επιδείξει η νεοελληνική επιστολογραφία. 
Όλες διακρίνονται για το σπινθηροβόλο πνεύμα, για τον συναισθηματικό πλούτο και την αμεσότητα, για την επτανησιακή κομψότητα που συνδυάζεται ενίοτε με τον αυθορμητισμό, προπάντων όμως για τη χάρη τους. 
Στο παράρτημα του βιβλίου προσφέρονται επίσης στον αναγνώστη ένα κείμενο της Μινώτου για τον Ψυχάρη, καθώς και ένα κείμενο του Ψυχάρη για τον Ούγκο Φόσκολο. 
Ύστερα από την έκδοση του έργου "Ούγκο Φόσκολο. Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα", 2011 (Βραβείο Δοκιμίου του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών), ο Διονύσης Ν. Μουσμούτης αναδεικνύει με την έρευνά του πόσο γόνιμη πνευματικά εξακολουθούσε να είναι η μορφή του Φόσκολο ακόμη και στους νεότερους Επτανήσιους διανοούμενους του 20ού αιώνα.

Καταβύθιση στις ομορφιές της Ευρυτανίας {9ο μέρος: Περνώντας από τα Πατήματα}




















Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Καταβύθιση στις ομορφιές της Ευρυτανίας {8ο μέρος: Γεύσεις ποθητές}


Κολοκυθόπιτα

Πρασόπιτα και χορτόπιτα

Μπομπότα με τυρί και αυγό

Ψητή πέστροφα

Κλασικά: Καφεδάκι στην πλατεία του Μεγάλου Χωριού!

Εκμέκ καταΐφι

Γαλακτομπούρεκο

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Ιερέας Κωνσταντίνος Λαμπαδάρης, ένας ακάματος σκαπανέας του Λαϊκού Πολιτισμού της Ευρυτανίας

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 


Κατά το ταξίδι μας στην Ευρυτανία των προηγούμενων ημερών και μάλιστα κατά την επίσκεψή μας στο ιστορικό Μεγάλο Χωριό, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Καρπενήσι, είχαμε την ευκαιρία να γνωρισθούμε, να συγχνοτισθούμε και να συλλειτουργήσουμε με τον Εφημέριο της Ενορίας αυτής ιερέα Κωνσταντίνο Λαμπαδάρη, 72 ετών. Ο παπά Κώστας είναι κυριολεκτικά αυτό που συμπυκνώνει η φράση "άρχοντας του τόπου"! Καθόλα άρχοντας: Από την ιεροπρέπεια έως το καταδεκτικό τού χαρακτήρα του και το διαρκώς χαμογελαστό της μορφής του, από την φιλόξενη και απλόχωρη διάθεση έως την αφηγηματική δεξιότητά του! Προσωπικά μιλώντας, δεν θυμάμαι πολλούς ανθρώπους, που να με έχουν συναρπάσει τόσο, παρότι δεν κοσμείται με ιδιαίτερες μορφώσεις ή ανωτερίστικες επιτηδεύσεις! 

Ο παπά Λαμπαδάρης είναι μια λαμπάδα αναμμένη, παρά το γεγονός ότι πριν από τρία ακριβώς χρόνια, το ξημέρωμα της 30ής Ιουλίου 2009, έχασε το ένα από τα τέσσερα παιδιά του, τον Πάνο, σε τραγικότατο δυστύχημα, αφήνοντας εκείνος πίσω του μια νέα γυναίκα με τρία ορφανά. Δείτε σχετικά εδώ.

Ο σκοπός του άρθρου μας αυτού δεν είναι βεβαίως η πρόκληση οίκτου ή ανάλογων συναισθημάτων για τα θλιβερά του βίου ενός εκάστου, αλλά η προβολή ενός σεμνού αρχοντόπαπα της ορεινής ελλαδικής υπαίθρου, ο οποίος -συν όλοις τοις άλλοις- δαπανάται από πολύ νέος στην συλλογή παραθεωρημένων και αμελητέων στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής της Ευρυτανίας, έτσι που σήμερα να έχει στην κατοχή του έναν ολόκληρο αξιοθαύμαστο θησαυρό! 

Στον θησαυρό αυτόν είχαμε την τιμή να ξεναγηθούμε από τον ίδιο τον συλλογέα παπά, ο οποίος είχε μεγάλη χαρά και αυθορμητισμό στο να μάς επιδεικνύει ένα προς ένα τα εκατοντάδες αποκτήματά / εκθέματά του, έχοντας κατορθώσει έτσι ν' απαθανατίσει δυσδιάκριτες μνήμες, φευγάτες αφές, μορφές πολυβασανισμένες, ζωές απλότητας. Όλα μα όλα θα τα είχε καταπιεί οριστικός Χαμός, αν ο ιερέας αυτός δεν έκανε -εντέλει- το καθήκον του έναντι της Ευρυτανικής Ιστορίας, καθόσον τού αναλογούσε!

Αξίζει να αναφερθεί, όπως ο ίδιος ο παπά Κώστας μάς διηγήθηκε , ότι η μακαρίτισσα η μητέρα του, σε απόγνωση κάποτε και με δάκρυα στα μάτια τού αποκάλυψε ότι η μικρή κοινωνία του γενέθλιου χωριού του τον έλεγε... "παλαβό", επειδή μάζευε τα παλιοπράγματα των στάβλων και τ' άχρηστα των αυλών!... 

*   *   *

Ώρα να επιστρέψουμε στο Μεγάλο Χωριό και στη μεγάλη λαογραφική συλλογή του Εφημερίου του! Ελάτε, με την βοήθεια τού φακού τού Νυχθημερόν, να επισκεφθούμε τον παπά Λαμπαδάρη, στο ισόγειο της κατοικίας του, δηλαδή στο προσωπικό του βασίλειο! 














25η φωτογραφία ταυτότητας

Από τη Ρωσία στη Μοζαμβίκη

Follow by Email

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails