Η εκδήλωση του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων για την Διεθνή Ημέρα Μουσείων - Αφιέρωμα στον ποιητή Στέφανο Μαρτζώκη (1855-1913) [8 videos + φωτογραφίες]

  18 Μαΐου 2013 στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου  

Ο Πρόεδρος του Μουσείου κ. Ιωάννης Στ. Παπαδάτος προσφωνεί την εκδήλωση.

Στο πάνελ, από αριστερά: η αρχαιολόγος Κατερίνα Δεμέτη, ο ηθοποιός Γιώργος Βούτος, η φιλόλογος και ποιήτρια Αθηνά Βλαχιώτη, ο φιλόλογος και ποιητής Διονύσης Σέρρας.

Την ομιλία της κ. Δεμέτη μπορείτε να αναγνώσετε στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη μας ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΑ ΛΟΓΟΥ, μ' ένα κλικ εδώ.

Η παρουσία μαθητών του Ελληνικού Σχολείου της Μόσχας ήταν κάτι περισσότερο από συγκινητική!!!

Η υπεύθυνη του Ελληνικού Σχολείου της Μόσχας κ. Ναταλία Νικολάου απευθύνεται στο ζακυνθινό κοινό.

Αναφορά στον ποιητή Στέφανο Μαρτζώκη, 100 χρόνια μετά τον θάνατό του

Στο φόντο της εκδήλωσης, το πορτρέτο του τιμώμενου ποιητή ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΡΤΖΩΚΗ, καμωμένο  από τον δισέγγονό του σκηνοθέτη και ζωγράφο Μαθιό Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη.

Ο Μαθιός Γιαμαλάκης-Μαρτζώκης ομιλώντας στην ομήγυρη!

Αναζητώντας κρήνες στο Ακρωτήρι (i)

Εξερευνά, φωτογραφίζει και παρουσιάζει η ΜΑΡΙΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗ-ΚΟΝΤΟΝΗ

Τώρα τελευταία και στο πλαίσιο της συνεργασίας μου εδώ, στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΗΣΚΙΟΥ, έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου οι πηγές της Ζακύνθου (οι κρήνες της), οι οποίες -πιστέψτε με- είναι πάρα πολλές. Ελπίζω, με τη δύναμη του Θεού, να πραγματοποιήσω μια πρωτογενή έρευνα γι' αυτές!

Κρατώντας, λοιπόν, στο χέρι το πολυτιμότατο λεύκωμα της συλλογής του Τάση Κούμανη, άρχισα να ψάχνω την πηγή που απεικονίζεται στα έργα των: C. STUDER, 1764 (σελίδα 85 του λευκώματος), αγνώστου c1870, (σελίδα 89) και CRANE, c1850  (σελίδα 91), όπως τις βλέπετε κι εσείς ανωτέρω.

Ξεκίνησα από το νοτιοανατολικό άκρο του Ακρωτηριού, εστιάζοντας στην τοπιογραφία των παραπάνω έργων και περπάτησα στο κτήμα Τσιλιμίγκρα. Πηγή -ατυχώς- δεν βρέθηκε προς το παρόν, θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας τις φωτογραφίες από δύο ιταλικά πολυβολεία, που υπάρχουν ακόμη από την εποχή του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Στο ένα μάλιστα μού υπέδειξαν μια πέτρα με τρεις οπές, στις οποίες στερέωναν τα οπλοπολυβόλα τους! Έτσι μου ανέφερε ο σέμπρος του κτήματος και τον ευχαριστώ για τις πληροφορίες και την ξενάγηση!

Το Μπελβεντέρε του κτήματος, με το μικρό τραπεζάκι, το κάθισμα από κορμό δένδρου και  την βάση του ιστού της σημαίας, συνεχίζει να είναι υπέροχο, αν και θλιβερά μοναχικό!...

Τα ερείπια της έπαυλης, το φιλιατρό του ενός από τα τρία πηγάδια - στέρνες του χτήματος, τα απομεινάρια της παλιάς κληματαριάς και μια άποψη της πόλης και του Σκοπού. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να ελπίζεις...

Δεν θα χαθούμε! Εσείς, αγαπητοί φίλοι του ΙΣΚΙΟΥ μας, κρατείστε την αίσθηση από τη ζωογόνα θέα του Σκοπού και της ζακυνθινής θάλασσας και -εν καιρώ- επανερχόμαστε με μια νεότερη και αποτελεσματικότερη -ευελπιστώ- εξερεύνηση!

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης στην "Ιστορία Εικονογραφημένη" (τεύχ. 539, Μαΐου 2013)

Για το νέο ανά χείρας τεύχος μάς ενημερώνει μες από το ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ο συνεργάτης μας και διευθυντής του περιοδικού ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, όπως παραδίδει ο Σφραντζής, δόθηκε διαταγή για τριήμερη λεηλασία της πόλης. Άλλες πηγές αναφέρουν πως ουσιαστικά η λεηλασία έπαυσε μετά την πρώτη ημέρα. O ιστορικός Δούκας αναφέρει πως ο σουλτάνος επιφύλαξε για τον εαυτό του τα οικοδομήματα και τα τείχη της πόλης, αφήνοντας τα υπόλοιπα αγαθά, τους αιχμαλώτους και τα λάφυρα στη διάθεση των στρατευμάτων. Ο άμαχος πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης θανατωνόταν χωρίς διάκριση. Οι εκκλησίες, με πρώτη την Αγία Σοφία, καθώς και τα μοναστήρια με όλο τους τον πλούτο λεηλατήθηκαν και βεβηλώθηκαν, όπως λεηλατήθηκαν και οι ιδιωτικές περιουσίες. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών χάθηκαν αναρίθμητοι πολιτιστικοί θησαυροί. Πολύτιμα βιβλία κάηκαν, κομματιάστηκαν ή πουλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές. Ο ιστορικός Κριτόβουλος, που ανήκε στο οθωμανικό στρατόπεδο, αναφέρει ότι δεν επιδείχθηκε στοιχειώδης οίκτος κατά τις λεηλασίες και η πόλη ερημώθηκε ολοσχερώς.

Η Ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαψε πια να υφίσταται και στη θέση της ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε η Μωαμεθανική Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Αδριανούπολη στην Κωνσταντινούπολη, που ονομάστηκε από τους Τούρκους Ισταμπούλ (από τη φράση «Εις την πόλιν») και παρέμεινε έδρα του κράτους ώς την οριστική κατάλυσή του το 1922.

Το 1456 ο Μωάμεθ Β΄ απέσπασε από τους Φράγκους την Αθήνα και λίγο αργότερα υπέταξε όλες τις ελληνικές περιοχές, όπως και την Πελοπόννησο. Ο Παρθενώνας, που τότε ήταν εκκλησία της Θεοτόκου, μετατράπηκε με διαταγή του ίδιου σε τζαμί. Το 1461, στην εξουσία των Οθωμανών περιήλθε η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, καθώς και τα τελευταία υπολείμματα του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Με την άλωσή της η ήδη φτωχή και αραιοκατοικημένη Κωνσταντινούπολη χάνει τους Βυζαντινούς κατοίκους της και εποικίζεται σταδιακά με βάση τη σταθερή απόφαση του σουλτάνου να την κάνει πρωτεύουσα του κράτους. Κατά τις πρώτες δεκαετίες μετά την άλωση η Κωνσταντινούπολη, χωρίς να είναι πια βυζαντινή πόλη, δεν έχει γίνει ακόμα ούτε ισλαμική· η ανάγκη να αναζωογονηθεί με ταχείς ρυθμούς επιβάλλει την εγκατάσταση πολλών και με διαφορετική προέλευση εποίκων, έτσι ώστε να έχει τα χαρακτηριστικά μιας κοσμοπολίτικης πόλης. Ο Μωάμεθ Β΄ θα επέμβει στον δημόσιο χώρο και θα τον ανασηματοδοτήσει, επιλέγοντας τους τόπους εκείνους της βυζαντινής πρωτεύουσας που μπορούν να προσδώσουν κύρος στην εξουσία του και επιβεβαιώνοντας τη συνέχεια της Αυτοκρατορίας που ο ίδιος διεκδικεί.

Ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης αλλάζει χαρακτήρα. Σε μεγάλο βαθμό οι Βυζαντινοί κάτοικοί της ή σκοτώνονται ή πωλούνται δούλοι. Από τους ισχυρούς Βυζαντινούς κατοίκους, των οποίων ο επιδεικτικός πλούτος τις παραμονές της άλωσης βάθαινε τις υπαρκτές ούτως ή άλλως κοινωνικές ανισότητες, όσοι δεν πρόλαβαν να φύγουν οι πιο πολλοί εξανδραποδίστηκαν. Στην Κωνσταντινούπολη έμειναν ή επανήλθαν λίγο αργότερα μεμονωμένοι εκπρόσωποι της βυζαντινής ελίτ και ορισμένοι εκκλησιαστικοί άνδρες, που στελέχωσαν με επικεφαλής τον Σχολάριο το Πατριαρχείο, όταν άρχισε και πάλι να υφίσταται ως θεσμός. Η επανασύσταση του Πατριαρχείου και κυρίως οι προσπάθειες στις οποίες θα επιδοθούν οι εκπρόσωποί του να προσαρμοστούν στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες θα χαρακτηρίσουν από μια άλλη σκοπιά τον 15ο αιώνα, δίνοντας την προοπτική μιας συνέχειας στο βυζαντινό, κοντινό ακόμη, παρελθόν.

Δειλινό Κυλλήνης

Ιδιωτικός παράδεισος με... άποψη!

Κορεσμός Ομορφιάς στο Μουσείο της Ακρόπολης {β΄μέρος: Οι Καρυάτιδες}

Κορεσμός Ομορφιάς στο Μουσείο της Ακρόπολης {α΄ μέρος}