Στάση στην μοζαμβικάνικη κωμόπολη Boane και το ποτάμι Umbuluzi

Είναι μεσημέρι της 1ης Φεβρουαρίου 2012 και, επιστρέφοντας από τα σύνορα της Μοζαμβίκης με την Σουαζιλάνδη, περνάμε και στεκόμαστε στην αγροτική κωμόπολη Boane.

Η ωραία του τόπου κάνει την βόλτα της!

Η κεντρική λεωφόρος φέρνει προς και από την πρωτεύουσα Maputo. Τι λεωφόρος... Ένας επαρχιακός δρόμος είναι, πνιγμένος στη σκόνη.

Εδώ αναπτύσσεται όλη η καθημερινότητα της κωμόπολης, μέσα στην απόλυτη πολυκοσμία, την αφόρητη σκόνη, την ακρότητα των σκουπιδιών.

Όλοι μοιάζουν (και μάλλον είναι) ευχαριστημένοι και χαρούμενοι μες τις πολυασχολίες τους.

Όλα τα είδη των καταστημάτων εδώ, σε παραπήγματα και χρωματικές εναλλαγές.

Στρίβουμε δεξιά από τον κεντρικό δρόμο, διότι θέλουμε να φτάσουμε στον ποταμό, απ' όπου πηγαινοέρχεται κόσμος πολύς.

Αυτός ο δευτερεύων δρόμος διαθέτει και αυτός πλείστα όσα παραμάγαζα και μηχανουργεία. Διότι κι εδώ κυκλοφορεί κόσμος πολύς. Το ποτάμι δίνει ζωή και βασικά το νερό του για τη... λάτρα των σπιτιών.

Φθάνουμε στο ποτάμι Umbuluzi. Προέρχεται από Νότιο Αφρική, διασχίζει τη Σουαζιλάνδη περνά από την κωμόπολη αυτήν και εκβάλλει στον Ινδικό Ωκεανό, μέσω Μαπούτο. Υποτυπώδης αστυνομία δεν επιτρέπει την δίοδο, διότι η γέφυρα έχει φθορές.

Όμως μάς αρκεί εδώ. Οι πλείστοι πλένουν τα ρούχα τους. Το ποτάμι είναι όντως ζωή γι' αυτούς!

Οι εικόνες είναι σχεδόν παραμυθιένιες και, νομίζω, οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν την πραγματικότητα.

Αυτοί εδώ οι ντόπιοι πλένουν και πλένονται, στην άλλη πλευρά της χαλασμένης διόδου. Κωλύομαι να πω, τι ακριβώς κάνει αυτός με το κόκκινο σορτσάκι!!!... Στην πρώτη φωτό είναι άνετος, στην δεύτερη έχει δει το αυτοκίνητό μας να πλησιάζει και συνέρχεται!!!...

 Ξαναμπαίνουμε στην... λεωφόρο. Συχνά πυκνά κυριαρχεί το κόκκινο της Coca-Cola.

 Δεσπόζει όμως το υπερσύγχρονο κτίριο των προτεσταντών, που τιμούν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το σήμα αυτής της παραφυάδας, με την κόκκινη καρδιά και το περιστέρι, το συναντάς πολύ συχνά ανά την χώρα, κυρίως στην πρωτεύουσα, όπου υπάρχει ολόκληρη πολυκατοικία δική τους.

 Πεινάμε και διψάμε πολύ. Σταθμεύουμε σ' ένα από τα καλύτερα μαγαζιά του δρόμου (το βλέπετε, άλλωστε), όπου -εννοείται- διαφημίζεται κυρίως η γνώριμη μάρκα ποτού. Τι να φάμε εδώ; Ο φίλος, που με έχει αναλάβει, προτείνει και μάς φέρνουν το μόνο ασφαλές: ψητό κοτόπουλο με πίρι-πίρι, ενώ δεν αγγίζουμε την λαχανοσαλάτα, επειδή υπάρχει φόβος με τι νερό πλύθηκε... Τουτέστιν, ο ελληνοπρεπής εγώ, νηστικός!... Ξέπεσα στο ποτό που κορόιδεψα, όπως μαρτυρά η φωτό!!!...

Όσο για τις τουαλέτες, δεν υπάρχουν λόγια (και δεν χρειάζεται, άλλωστε) να περιγραφεί η κατάστασή τους... Ευτυχώς, ήταν ένα από τα καλύτερα μαγαζιά τού Boane!

Σάς χαιρετώ από Maputo

π. Π.

Η ζωή σε μια φάρμα στο χωριό Goba της Μοζαμβίκης

Ήταν χθες το μεσημέρι, 1η Φεβρουαρίου 2012, που βρέθηκα στο χωριό Goba της Μοζαμβίκης, πολύ κοντά στα σύνορα με το βασίλειο της Σουαζιλάνδης. Ζέστη καυτή και καυτότερα συναισθήματα. Δεν σκέφτηκα μάλιστα το αντιηλιακό (νομίζοντας πως εδώ ο ήλιος είναι παίξε-γέλασε) και σήμερα υποφέρω από ηλίαση.

Η ζωή στην Goba, όπως σάς έλεγα χθες, είναι πολύ φτωχική, σύμφωνα πάντα με τις ευρωπαϊκές "πολιτισμένες" προδιαγραφές. Επισκέπτομαι με τον φιλικό συνοδό μου ένα -μικρό σχετικά- αγρόκτημα έξω από το χωριό, όπου εκτρέφονται αγελάδες. Εδώ την υπευθυνότητα έχουν πέντε άτομα από το Μαπούτο, οι οποίοι ζουν "πλουσιοπάροχα", όπως διαπιστώνετε κι εσείς από τις ανωτέρω φωτογραφίες. Μην απορείτε και σπεύσετε να χαμογελάσετε! Η ζωή τους είναι πολύ αναβαθμισμένη: Μπορούν να ζουν στα πέντε αυτά μικρά σπιτάκια από τσιμεντόπλινθους, όταν η πλειονότητα των άλλων κατοίκων στο χωριό και στην όλη περιοχή ζουν σε χορτάρινες καλύβες, έρμαια στις διαθέσεις των καιρών. Ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος τούς παρέχει μισθό αξιοπρεπή (σε ευρώ: 50 στους μικρούς, 100 στους μεγαλύτερους και πεπειραμένους - αυτό είναι το μηνιάτικο των εργατών στη χώρα), τα ιατροφαρμακευτικά τους, το ηλεκτρικό τους με μπαταρίες φορτιζόμενες από τον ήλιο, όχι όμως και τηλεόραση, διότι... οι βραζιλιάνικες σειρές που μεταδίδονται, διαφθείρουν τον φτωχό λαό και πολύ εύκολα μπορούν να οδηγήσουν τους καλύτερους συνεργάτες σε κλέφτες ή εγκληματίες(!!!). Τα κινητά τηλέφωνα υπάρχουν κατά κόρον -όπως λέγαμε στην χθεσινή αναφορά μας- αλλά και οι γυναίκες, οι οποίες έρχονται περιστασιακά από την πρωτεύουσα για να συντροφέψουν τους ξενιτεμένους συζύγους τους.

Βεβαίως, αξίζει να αναφερθεί ότι εδώ ενδημεί η απιστία, κυρίως από πλευράς του άνδρα, ο οποίος ενδεχομένως να έχει 5-6 φιλενάδες εδώ κι εκεί και καμιά δεκαριά εξώγαμα με αυτές, αλλά και η πορνεία των κοριτσιών με λευκούς και δη ηλικιωμένους, ώστε να αποκατασταθούν μ' ένα σπίτι και μια κάπως καλύτερη ζωή. Εξ όλων αυτών το AIDS μαστίζει την χώρα από άκρη σε άκρη. Πληροφορούμαι ότι σε μιαν έρευνα που έγινε σ' ένα καλό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Μαπούτο, βρέθηκαν να έχουν AIDS τα 2/3 των μαθητών...

Αυτά για σήμερα. Σάς αφήνω και θα ξανασυναντηθούμε οσονούπω, με μια στάση στην κωμόπολη Boane της Μοζαμβίκης. Καληνύχτα από Μαπούτο!

π. Π.

Γεύση από Papaya

Αυτό είναι το δέντρο Papaya, το οποίο φύεται στα τροπικά κλίματα, όπως -καληώρα- κι εδώ στη Μοζαμβίκη.

Οι καρποί του είναι πολύ διαδεδομένοι και πωλούνται παντού ανά την πόλη και σωρηδόν στους δρόμους της υπαίθρου. 

Σήμερα διδάχτηκα -όντας ανίδεος περί τούτου- πώς τρώγεται η παπάγια.

Κατ' αρχήν την κόβουμε στα δύο.

Ύστερα, αφαιρούμε τα σπόρια με το κουτάλι και τρώμε τον εύχυμο και εύγεστο καρπό! Τόσο απλά!

Στο συνοριακό χωριό Goba της Μοζαμβίκης. Πτωχοί, πλην vodacomπαθείς!

Σήμερα το μεσημέρι, μαζί με τον φίλο Τέλη, φθάσαμε ώς το μικρό χωριό Goba της Μοζαμβίκης, δέκα μόλις χιλιόμετρα πριν τα σύνορα της χώρας με το βασίλειο της Σουαζιλάνδης (Swaziland).

Στο συνοριακό αυτό χωριό σε πιάνει η ψυχή σου, κατά το κοινώς λεγόμενο. Η φτώχεια και αθλιότητα γίνεται καταφανής αμέσως.

Όντας εκεί στους δρόμους του χωριού περί το μεσημέρι, πάμπολλα παιδιά βρίσκονταν στους δρόμους. Μικρός τόπος, πάμπολλα παιδιά.

Η κάθε οικογένεια φθάνει να έχει 10 και 15 παιδιά, εκ των οποίων δεν ζουν όλα. Αρρώστειες, φίδια, δυστυχήματα στους δρόμους είναι μερικές μονάχα από τις αιτίες της παιδικής θνησιμότητας.

Είναι περί τις 12 το μεσημέρι και τα παιδιά, άλλα πάνε και άλλα έρχονται στο σχολείο.

Εδώ τα σχολεία έχουν τρεις βάρδιες, σε μια από τις οποίες μπορεί να μαθητεύσει το κάθε παιδί.

Η πρώτη βάρδια είναι πρωινή (6 π.μ. - 12 μ.μ.), η δεύτερη μεσημεριανή (12 μ.μ. - 6 μ.μ.) και η τρίτη βραδυνή (6 μ.μ. έως αργά τη νύχτα).

Η μικρή αυτή μοναχική μαθήτρια μού θύμισε μια μικρή δική μου αγαπημένη μαθητριούλα, που πασχίζει στην Α΄ Δημοτικού εν Ζακύνθω!...

Σπίτια, καλυβόσπιτα... Δρόμοι, χωματόδρομοι... Όμως η κινητή τηλεφωνία πανταχού παρούσα, διαφημιζόμενη!...

Καλυβόσπιτα, που μόλις πιάσουν οι βροχές, όλα τα σκεπάζει ο κατακλυσμός...

Η κινητή τηλεφωνία αναλαμβάνει να βάψει τα καλύβια, αρκεί να βάλει φαρδιά-πλατιά το λογότυπό της. Και κάτι άλλο: Αναγκάζει τον ιδιοκτήτη του καλυβόσπιτου (συνήθως υποτυπώδους καφε-παντοπωλείου) να πουλά τα συγκεκριμένα τηλέφωνα...

Να και το κτιριακό συγκρότημα του Σχολέιου της Goba!!! Με την σημαία της υπερήφανης χώρας στον ιστό, έτσι που να διαμορφώνει εθνικούς χαρακτήρες. Θεόπτωχοι, αλλά εθνικά υπερήφανοι!!!...

Αμάν πια αυτή η τηλεφωνία. Όλα τάχε η μαριορή... Εννοείται, ο καθείς εδώ έχει δύο και τρία τηλέφωνα. Είδα π.χ. κάπου εδώ  έναν βοσκό, ο οποίος στεκόταν όρθιος, επιβλέποντας το κοπάδι, ενώ είχε ακουμπήσει ένα από τα τηλέφωνά του επάνω στο παπούτσι που φορούσε!!! 

Αφήνουνε πίσω μας την Goba, το καλυβοχώρι με τα πολλά παιδιά και την επιδημική vodacomπάθεια, με περίεργα αισθήματα.

Απέχουμε 70 περίπου χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Maputo. Στα 35 χιλιόμετρα από εδώ, επιστρέφοντας στην πρωτεύουσα, θα σταματήσουμε σε μια μεγάλη κωμόπολη, το Boane. Νωρίτερα όμως θα επισκεφτούμε φωτορεπορταζιακώς ένα αγρόκτημα στην Goba. Μείνετε κοντά μας!