© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

π. Γεωργίου Α. Λέκκα: ΒΡΕΧΕΙ ΣΥΛΛΑΒΕΣ [νέα ποιητική συλλογή σε πρώτη δημοσίευση]

π. Γεωργίου Α. Λέκκα: ΒΡΕΧΕΙ ΣΥΛΛΑΒΕΣ [νέα ποιητική συλλογή σε πρώτη δημοσίευση]
Ὁ π. Γεώργιος Α. Λέκκας εἶναι ἄμισθος πρωτοπρεσβύτερος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Μόνιμος ὑπάλληλος (διοικητικός-νομικός) ΥΠΑΙΘ, ὑπηρετεῖ στὸ Γραφεῖο τῆς Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση (Βρυξέλλες) καὶ παράλληλα διδάσκει ἑλληνικὴ φιλοσοφία στὸ Ἑλληνικὸ Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ο 154ος «Πόρφυρας» με σελίδες για τον Νίκο Καχτίτση


Στο νέο τεύχος του περιοδικού «Πόρφυρας» (Νο 154, Ιανουάριος - Μάρτιος 2015), που κυκλοφορεί, τον τόνο δίνουν σελίδες για τον συγγραφέα Νίκο Καχτίτση (Γαστούνη Ηλείας, 26 Φεβρουαρίου 1926 – Πάτρα, 25 Μαΐου 1970), με εργασίες που είχαν ακουστεί στο Επιστημονικό Συνέδριο «Φραγκιάς – Καχτίτσης – Βαλτινός: Χώρος – Χρόνος – Μνήμη», που πραγματοποιήθηκε από την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών στο Μουσείο Σολωμού (Κέρκυρα) την 7η, 8η και 9η Νοεμβρίου 2014.
Ειδικότερα, τα κείμενα για τον Νίκο Καχτίτση υπογράφουν οι: Σοφία Βούλγαρη, Χριστίνα Μαυρίδου, Γεράσιμος Ρομποτής, Ελευθερία Κούκουρα, Ν.Κ. Παπαδημητρίου, Ανδρέας Λούνης, Σωτήρης Τριβιζάς, Δέσποινα Νάσιου και Κατερίνα Δ. Σχοινά.
Στις άλλες σελίδες, δοκίμια με τις υπογραφές του Μιχαήλ Λειβαδιώτη, της Διαμάντης Αναγνωστοπούλου και του Δημήτρη Κόκορη.
Πεζογραφία, του Γιάννη Καβάσιλα, του Δήμου Α. Καρατζόγλου και της Άννας Μαρίας Ορτέζε (1914-1998) σε μετάφραση της Ευαγγελίας Γιάννου.
Ποίηση των: Ραίημοντ Κάρβερ (1939-1988) σε μετάφραση του Βασίλη Καραβίτη, του Μισελάντζελο Μπουοναρρότι σε μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή, του Θανάση Παπαθανασόπουλου, της Πόλυς Κ. Γκίνου, του Διονύση Σέρρα και του Απόστολου Θηβαίου.
Τις σελίδες του «περίπλου» (επισημάνσεις, μικρές επιστροφές, κριτική) υπογράφουν οι: Απόστολος Θηβαίος, Πάνος Καπώνης, Δημήτρης Κονιδάρης και Στέλιος Θ. Μαφρέδας.     
Το επαναλαμβανόμενο κόσμημα στις σελίδες του «Πόρφυρα» είναι, όπως πάντα, του Σπύρου Αλαμάνου (1947-2011), ενώ τον σχεδιασμό του εξωφύλλου, με έργο της Τάκη Μεταλληνού είχε ο Νίκος Βουργίδης – Studio R. Έργα του Τάκη Μεταλληνού έχουν καταχωρηθεί και στις εσωτερικές σελίδες.
Το πεζογράφημα του Γιάννη Καβάσιλα (1927-2012) είναι από τα κατάλοιπά του. Ένα περίπου μήνα πριν από τον θάνατό του και προαισθανόμενος, όπως είπε τηλεφωνικά, το τέλος, έστειλε στον «Πόρφυρα» φάκελο με χειρόγραφα και πληκτρολογημένα κείμενα, αποσπάσματα, σχεδιάσματα, παραλλαγές των κειμένων και σημειώσεις. Οι συντάκτες του περιοδικού επεξεργάστηκαν το υλικό με σεβασμό στη μνήμη του συγγραφέα και δημοσιεύουν σ’ αυτό το τεύχος το πεζογράφημα «Το εγκεφαλικό».
Στο πρωτοσέλιδο σημείωμα της σύνταξης εξετάζεται το θέμα που απασχόλησε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1914 το πανελλήνιο και τον κόσμο: ο λόφος Καστά (Αμφίπολη):
«[…]  Ασφαλώς πρόκειται για κοινωνικό φαινόμενο προς διερεύνηση, στα όρια του μαζικού παραληρήματος, αλλά και της εθνικής συνοχής.
»Τι προσπαθούμε, εντέλει, να κατανοήσουμε από την αρχαιότητα; Ποιοι είναι οι κληρονόμοι των αρχαίων; Σε ποια χέρια μπορεί να καταλήξει ό,τι απομένει από το παρελθόν; Και ας μη μιλήσουμε για μνήμη και ιστορία, γιατί θα βρεθούμε στη σύγκρουση των σύγχρονων συναισθημάτων με τα αρχαία γεγονότα. Και ας μην καλούμε τη φαντασία να καλύψει τα κενά των ευρημάτων. Παρακολουθούμε τις αρχαιολογικές εκπλήξεις και ζητάμε με ερωτήματα τα τεκμήρια […]».

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

«Το βίωμα ως λογοτεχνία και το αντίστροφο» στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών




Την Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015 και ώρα 20.00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα: «Το βίωμα ως λογοτεχνία και το αντίστροφο», με αφορμή το βιβλίο του κ. Λουκιανού Ζαμίτ «Στην Κορέα και την Ιαπωνία», που κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Εισηγούνται οι: Νικολαΐς Πέννα, Κώστας Λιντοβόης και Δημήτρης Κονιδάρης. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Λουκιανός Ζαμίτ είχε μεταβεί στην Κορέα κατά τον κορεατικό πόλεμο ως στρατεύσιμος σμηνίτης με το 13ο Σμήνος Μεταφορών, ενώ είχε επισκεφτεί για λίγες μέρες και τη Χιροσίμα, την πόλη που πριν από 7 χρόνια από την επίσκεψη εκείνη είχε υποστεί τον πυρηνικό αφανισμό. Ο συγγραφέας θα αφηγηθεί, θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του και θα συνομιλήσει με τους ακροατές, προβάλλοντας φωτογραφικό υλικό της εποχής.

Ο π. Κων. Ν. Καλλιανός για τα "Ανακαλυπτήρια" του π. Παν. Καποδίστρια

ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΟΥ ΟΙ ΕΥΠΡΕΠΙΣΜΟΙ… 
(Μὲ ὁδηγὸ τὴν ποιητικὴ συνδρομὴ τοῦ π. Παναγιώτη Καποδίστρια)

Θεωρώντας τὶς βιβλιοπαρουσιάσεις γιὰ τὸ ἀκριβὸ καὶ τιμημένο ποιητικὸ πρόσφορο τοῦ π. Παναγιώτη, «ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ», τὶς ὁποῖες παρουσίασαν ἔγκριτοι λόγιοι γιὰ τὴ νέα αὐτὴ ποιητικὴ συλλογὴ νὰ μέ καλύπτουν ἀπόλυτα, περίμενα νὰ ἔλθουν οἱ προεόρτιες αὐτὲς ἡμέρες, ποὺ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὰ εἰσόδια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, γιὰ νὰ καταθέσω τὸ πενιχρό μου δίλεπτο.
Καθώς, λοιπόν, βηματίζουμε πρὸς τὴ Μεγαλοβδομάδα καὶ  προευτρεπίζοντας τὰ πάντερπνα καὶ θεοκατάνυκτα αὐτὰ εἰσόδια  μὲ ἄνθη εὐλαβείας, θεώρησα σωστὸ νὰ προτείνω στὸν ἀναγνώστη μου νὰ ἀναγνώσουμε προσεκτικὰ τὴν ποιητικὴ ἑνότητα «Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν ἐλαχίστων», ἡ ὁποία καὶ συμπεριλαμβάνεται στὰ «ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ» τοῦ π. Παναγιώτη (σ. 21-25).
Γραμμένα τὰ ποιήματα αὐτὰ στὶς Μεγαλοβδομάδες τῶν ἐτῶν 2010, 11 καὶ 12, ἀνοίγουν στὴν ψυχὴ δρόμους φωτεινοὺς ποὺ καταλύουν τὴν ἀπελπισία:
«Ἄκαρπο εἶμαι μὰ ποθῶ νὰ δῶ κι ἐγὼ τὸν Ἐρχόμενο»( 21), τὸν πρὸς τὸ Πάθος ἐρχόμενο Κύριο, στὸν Ὁποῖον ἄλλωστε ἐπενδύουμε ὅλη μας τὴν ἀπελπισία, γιὰ νὰ μεταποιηθεῖ σὲ ἀνθισμένο κλωνάρι πασχαλιᾶς, ποὺ θὰ εὐωδιάσει τὶς κλειστὲς κι ἀνήλιαγες καρδιές. 
Ἐπιχειρεῖς τότε, καθὼς ψαύεις τῆς Μ. Τρίτης τὸν Νυμφώνα, νὰ κατανοήσεις πῶς ἐκεῖ χωρᾶς «ἐσὺ χωρὶς ἐσένα»( 21), μὲ θρυμματισμένο ἐγὼ καὶ μὲ τ᾿  ἀγκάθια σου-ἁμαρτίες ( 22) προσφορὰ στὸν Ἐρχόμενο.
Ἔξοδο κι αὐτὸ μὲ τὸ μῦρο! (πρβλ. Λκ. 7, 47 ). «Νόημα ξυλωμένο» (22), ἀνέξοδα ὡστόσο καὶ πολυτιμότερα τὰ δάκρυα τῆς πόρνης, τὰ ὁποῖα καὶ «στεροῦνται χρειωδῶν συστατικῶν» (22), ἀφοῦ ἡ χημεία εἶναι ἄγνωστη σ᾿ αὐτά. Βλέπεις στὴ μετάνοια δὲν εἰσχωρεῖ καμία ἐργαστηριακὴ ἀνάλυση. Εἶναι ὅπως ἡ ἀνόθευτη ἡ γύρη...
«Στὸ Δεῖπνο ἤμουν. Μ᾿ ἐλέησε νὰ γλείψω ὅ,τι ἔπεφτε»( 23). Οἱ μαργαρίτες τῆς Ἀθανάτου Τραπέζης περιμένουν τὸν καθένα ποὺ ἐπιμένει νὰ μετάσχει -ἔστω κι ἄν ἐξοργιστεῖ μὲ τὴν ἀπέραντη καλωσύνη καὶ θεία στοργή ἤ ἀηδιάσει μὲ τὰ ρυπαρὰ τὰ πόδια καὶ τὸ «πῦον τῆς ἀχαριστίας» (23). Μαθήματα εἶναι μέγιστα καὶ ἀληθινά, δίχως τὴν ὑποχρέωση νὰ τὰ παρακολουθήσεις... Βλέπεις εἶναι καὶ τὸ κρασὶ τὸ θεόγλυκο τοῦ Δείπνου, ποὺ, ἄν τὸ θές, τὸ δοκιμάζεις...
«Καὶ πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι τρὶς ἀπαρνήση με...» (Μτθ. 26, 34). Μόνο ποὺ ὁ πετεινὸς σήμερα ἔπαψε νὰ λαλεῖ, γιὰ νὰ μὴ φανερώνει τὶς τύψεις μας καὶ τὸ Πάσχα ἀπόμεινε ἀόριστη γιορτὴ χωρὶς τὴν παρουσία Του. Παρουσία Θεοῦ μελιζόμενου καὶ μηδέποτε δαπανώμενου, ποὺ σκορπᾶ μὲ τὰ ἄνθη τῆς ἄνοιξης τὰ περιστέρια τοῦ ἐλέους (24).
Ἄνθη τῆς ἄνοιξης, τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς τὰ ἄνθη ραντισμένα δάκρυα.
Μ. Σάββατο. «Σήμερον ὁ Ἅδης στένων βοᾶ...», καθὼς ἀπὸ τὰ ἔγκατα, τὰ σπλάχνα του ἀνεβαίνει ὁ Ἐρχόμενος.  Κ’ εἶναι ἀλήθεια ὅτι «Σεισμός, Ἀχός, Ἅδης πατιέται» (24), ἐνῶ τὰ ξηρὰ ὀστᾶ (πρβλ. Ἰεζ. 37, 1 ἑξ.) καὶ οἱ ξερὲς μορφὲς «ἀναλαμβάνουν βλέμμα» καὶ ὑπόσταση (24). Καὶ σιμά τους,
ἡ «Λαμπρὴ Κυριακή» (25), μὲ τὶς δάφνες καὶ τὶς παπαροῦνες νὰ σκορποῦν τὸ «Ἀνέστη», νὰ ἐξοντώνουν τὰ ζωύφια τοῦ μυαλοῦ, νὰ ἐξαφανίζουν τὰ καρφιά, νὰ ἀνάβουν μὲ Ἅγιο φῶς, τὴ λαμπάδα τῆς Ἐλπίδας.
Ναί, ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων αὐτὴ ᾿ναι ἡ Μεγαλοβδομάδα...

Σκόπελος, Μ. Σαρακοστὴ 2015 π.κ.ν.κ 

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Η τελευταία για φέτος σοδειά από κουρκουτζέλια και οβρύες

Φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας










Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Πάντα στην Κέρκυρα την ερασμία

Φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας | Ιούλιος 2011










Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Δειλινή βόλτα στα καντούνια των Μέσω Βολιμών Ζακύνθου

 Φωτογραφίες: Σπύρος Νέγκας | 22.3.2015 












Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Νυχτιάτικα όξω από τον Ναό του Αγίου Θεοδοσίου στο μεσινό χωρίο του Βολιμώνε Ζακύνθου

Φωτο-αποτύπωσε ο Σπύρος Νέγκας, στις 22 Μαρτίου 2015 












Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Ο ποιητής Διονύσης Σέρρας με νέο ποίημά του για την Ημέρα της Ποίησης

[ΑΓΡΥΠΝΙΑ. Έργο Christian Poquet]

ΔΙΠΤΥΧΟ 

Στον φίλο Παναγιώτη Καποδίστρια, 
για την (κάθε) ημέρα Ποίησης 


Α΄. Το τίμημα 

Πάλι 
απόμερα εδώ 
-στης αγρυπνίας το κελί- 

ψάχνει 
να πάρει απ' τα βαθιά 
της Απορίας το κλειδί- 

άλλη μια πόρτα της φυγής 
μεσ'  στο σκοτάδι μην ανοίξει. 

Έτσι 

-πάντα γυρνώντας στον μονόδρομο 
ή στης πορείας το στενό- 

με της απόγνωσης τους άστεγους 
κι άλλους ικέτες της σιωπής 
αμετακίνητος κρυφομιλεί 
για της απόδρασης το τίμημα 

ή της ψευδαίσθησης το κόστος. 



Β΄. Διέξοδος 

Α! Πένα πλάσης και ακμής- 
μ' άσβηστης λάμψης σήματα 

πώς στις σκιές της Αγοράς 
φως διαφυγής ανακαλύπτεις. 



Διονύσης Σέρρας 
Ζάκυνθος, Μάρτιος 2015

Πρώτη μέρα της Άνοιξης-Ποίησης ακούγοντας "Μεγάλο Ερωτικό" και "Χωρίον ο Πόθος" του Μάνου Χατζιδάκι




Με την προσφορά έργων του Μάνου Χατζιδάκι η εφημερίδα Επένδυση μάς θέλγει από σήμερα κι εμείς ενδίδουμε πολύ ευχαρίστως. Πρόκειται για μια συλλεκτική σειρά 18 CD με 22 από τα σημαντικότερα έργα του Μάνου Χατζιδάκι, τα οποία για πρώτη και τελευταία φορά -όπως πληροφορούμαστε- θα διατεθούν σε συλλεκτικές συσκευασίες μικρογραφίας βινυλίου. Κάθε άλμπουμ συνοδεύεται από πολυσέλιδο ένθετο με χειρόγραφες σημειώσεις του δημιουργού, τους στίχους των τραγουδιών και σπάνιο αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό. Στη σειρά περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, δέκα άλμπουμ, τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ ξανά με άλλη εφημερίδα.

Το 1ο CD της πολύτιμης αυτής συλλεκτικής έκδοσης,που ήδη κρατάμε σήμερα, είναι «Ο Μεγάλος Ερωτικός | Χωρίον ο Πόθος»

Χατζιδάκις διαρκής τουτέστιν άφθιτος, παραμυθητικός και ωραίος, τόσο ποθεινός έως σκοτεινός, πάμφωνος έως ικετευτικός, κυριακάτικος σχεδόν προφητικός, τρελός ως παθών! 


Ολόκληρος "Ο Μεγάλος Ερωτικός" είναι εδώ:


Ολόκληρο το "Χωρίον ο Πόθος" (από το 28¨07) είναι εδώ: 

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ολόκληρο το video από τη βραδιά για την "Ιερατική Ποίηση" στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (10.3.2015)




Πέθανε ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Valentin Rasputin (14.3.2015) | Φωτοστιγμές από την κηδεία του (18.3.2015)


Η κηδεία έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρος της Μόσχας, προεστώτος του Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κυρίλλου 






























Who is Who 
VALENTIN RASPUTIN 
[from Wikipedia]

Valentin Grigoriyevich Rasputin (Russian: Валентин Григорьевич Распутин; 15 March 1937 – 14 March 2015) was a Russian writer. He was born and lived much of his life in the Irkutsk Oblast in Eastern Siberia. Rasputin's works depict rootless urban characters and the fight for survival of centuries-old traditional rural ways of life, addressing complex questions of ethics and spiritual revival.

Biography
Valentin Rasputin was born on 15 March 1937 in the village of Atalanka in Irkutsk Oblast of Russia. His father worked for a village cooperative store, and his mother was a nurse. Soon after his birth, the Rasputin family moved to the village of Atalanka in the same Ust-Uda district, where Rasputin spent his childhood. Both villages, which were located on the bank of the Angara River, do not exist in their original locations any more, as much of the Angara Valley was flooded by the Bratsk Reservoir in the 1960s, and the villages were relocated to higher ground. Later, the writer remembered growing up in Siberia as a difficult, but happy time. "As soon as we kids learned how to walk, we would toddle to the river with our fishing rods; still a tender child, we would run to the taiga, which would begin right outside the village, to pick berries and mushrooms; since young age, we would get into a boat and take the oars..." Rasputin is of no relation to the Tsarist confidant Grigori Rasputin.

When Rasputin finished the 4-year elementary school in Atalanka in 1948, his parents sent the precocious boy to a middle school and then high school in the district center, Ust-Uda, some 50 km away from his home village. He was the first child from his village to continue his education in this way.

Rasputin graduated from Irkutsk University in 1959, and started working for local Komsomol newspapers in Irkutsk and Krasnoyarsk. He published his first short story in 1961.

An important point in Rasputin's early literary career was a young writers' seminar in September 1965 in Chita led by Vladimir Chivilikhin (Владимир Чивилихин), who encouraged the young writer's literary aspirations and recommended him for membership in the prestigious Union of Soviet Writers. Since then Rasputin has considered Chivilikhin his "literary godfather".

In 1967, after the publication of his Money for Maria, Rasputin was indeed admitted to the Union of Soviet Writers. Over the next three decades, he published a number of novels, many became both widely popular among the Russian reading public and critically acclaimed.

Rasputin being awarded the Order of Merit for the Fatherland by President Vladimir Putin, 2002.
In 1980, after researching the Battle of Kulikovo for two years, Rasputin was baptised by an Orthodox priest in nearby Yelets.

Rasputin's literary work is closely connected to his activism on social and environmental issues. Throughout the 1970s and 1980s Rasputin, called by some the leading figure of the "Siberian environmental lobby", took an active part in the campaign for protection of Lake Baikal and against the diversion of Siberian fresh water to Central Asian republics. In the 1990s he participated in the nationalist opposition movement. Having spent most of his adult life in Irkutsk, Rasputin remains one of the leading intellectual figures of this Siberian city.

He was a guest for many events in the city of Irkutsk, including the unveilings of the monuments to Tsar Alexander III, Alexander Vampilov and Admiral Kolchak. He organized the readers' conference in Irkutsk Central Scientific Library named after Molchanov-Sibirsky.

Rasputin's daughter Maria died in the 2006 crash of S7 Airlines Flight 778, and his wife died six years later. He died in Moscow on 14 March 2015, a day short of his 78th birthday.

Rasputin's writing
Rasputin is closely associated with a movement in post-war Soviet literature known as "village prose," or sometimes "rural prose" (деревенская проза). Beginning in the time of the Khrushchev Thaw (оттепель), village prose was praised for its stylistic and thematic departures from socialist realism. Village prose works usually focused on the hardships of the Soviet peasantry, espoused an idealized picture of traditional village life, and implicitly or explicitly criticized official modernization projects. Rasputin's 1979 novel Farewell to Matyora, which depicts a fictional Siberian village which is to be evacuated and cleared so that a hydroelectric dam can be constructed further down the Angara River, was considered the epitome of this genre. The opening paragraph below is a good example of Rasputin's writing style (exceptional even for the village prose writers), and the novel's theme of natural cycles disrupted by modernization:

Once more spring had come, one more in the never-ending cycle, but for Matyora this spring would be the last, the last for both the island and the village that bore the same name. Once more, rumbling passionately, the ice broke, piling up mounds on the banks, and the liberated Angara River opened up, stretching out into a mighty, sparkling flow. Once more the water gushed boisterously at the island’s upper tip, before cascading down both channels of the riverbed; once more greenery flared on the ground and in the greens, the first rains soaked the earth, the swifts and swallows flew back, and at dusk in the bogs the awakened frogs croaked their love of life. It had all happened many times before. (From Rasputin's novel Farewell to Matyora, translated by Antonina W. Bouis, 1979)

Rasputin's nonfiction works contain similar themes, often in support of relevant political causes. He directed particularly trenchant criticism at large-scale dam building, like the project that flooded his own hometown, and water management projects, like the diversion of the Siberian rivers to Central Asia. He argued that these projects were destructive not simply in an ecological sense, but in a moral sense as well.

In "Siberia, Siberia" (first published in 1991), Rasputin compares what he considers modern moral relativism with the traditional beliefs of the people of Russkoye Ustye, who believed in reincarnation. According to Rasputin, when burying their dead, the Russkoye Ustye settlers would often bore a hole in the coffin, to make it easier for the soul to come back to be reborn; but if the deceased was a bad person, they would drive an aspen stake through the grave, to keep his soul from coming back into the world of living again. The writer is not ambiguous as to which category the souls of the "modernizers" should belong:

When reflecting on the actions of today's "river-rerouting" father figures, who are destroying our sacred national treasures up hill and down with the haste of an invading army, you involuntarily turn to this experience: it would not be a bad idea for them to know that not everything is forgiven at the time of death.

Some critics accused Rasputin of idealizing village life and slipping into anti-modern polemics. The journal Voprosy literatury published an ongoing debate on the question, "Is the Village Prose of Valentin Rasputin Anti-Modern?" Controversy intensified in the 1980s, as Rasputin became associated with the nationalist organization Pamyat (Память: "Memory"). Originally formed to preserve monuments and examples of traditional Russian architecture, Pamyat became increasingly known for a reactionary, antisemitic form of Russian nationalism. Rasputin has been criticized for his involvement with organizations like that. Rasputin himself argues that his alleged antisemitic statements have been exaggerated and taken out of context.

Since the beginning of Perestroika, Rasputin adopted a line critical of the reforms. His repetition (at the 1st Russian Congress of People's Deputies) of Stolypin's statement "You need great upheavals. We need a great country" («Вам нужны великие потрясения. Нам нужна великая страна») made it a phrase commonly used by the antiliberal opposition. In July, 1991, Rasputin signed the open letter "A Word to the People", other signatories of which were mostly Soviet functionaries opposed to Gorbachev's reforms. In 1992, Valentin Rasputin joined the National Salvation Front (a coalition of radical opposition forces), nominally belonging to its leadership. He later supported the CPRF and its leader, Gennady Zyuganov.

Awards
USSR State Prize, 1977. The prize was awarded for his novel To Live and Remember, the protagonist of which was a deserter during the war.
Order of Lenin, 1984
UNEP Global 500 Roll of Honour, 1988.
Solzhenitsyn Prize, 2000

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

9 φωτο-κλικ της επί θύραις Άνοιξης

Βόλτα Πέμπτης 19ης Μαρτίου 2015 


















Follow by Email

Share It

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails