Στη φάρμα Premier Game Park, στο χωριό Cullinan της Νοτίου Αφρικής

Χθες το μεσημέρι
Φωτογραφίες: π. Π. Καποδίστριας

Στην απόλυτη ηρεμία της άγριας ζωής / Φάρμα Lama - Lama, Pretoria

Εικόνες άγριας ζωής από την Φάρμα Lama - Lama, έκτασης 35.000 στρεμμάτων, μισή ώρα έξω από την πόλη της Pretoria. Χθες το βράδυ και σήμερα το πρωί. Φωτογραφίες: π. Π. Κ.

Άλλος για Λορέντζο Μαρκές; [Lourenço Marques, 2]

Είναι το δεύτερο (κονσερβοποιημένο) μέρος της εικονικής βόλτας μας στο κέντρο της μοζαμβικανής πρωτεύουσας, με φωτογραφίες του περασμένου Φεβρουαρίου, ενώ -όπως λέγαμε χθες- μέσω Ντουμπάι και Γιοχάνεσμπουγκ ταξιδεύω ολοένα προς τα εκεί. Συν Θεώ και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα φθάσω στο Maputo σήμερα το απομεσήμερο! 

Τι πρόκειται να κάνω εκεί; Θα υπηρετήσω, με τις δειλές δυνατότητές μου, ως Εφημέριος την εκεί Επισκοπή επί ένα μήνα περίπου, δεδομένου ότι ο φίλτατος και σεβαστός μου Ελληνορθόδοξος Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης, ο Ζακύνθιος, πρέπει να απουσιάσει εκτός της χώρας γι' αυτό το χρονικό διάστημα και δεν υπάρχει ακόμη ένας τουλάχιστον ιερέας, ώστε να μείνει στην θέση του. Εκεί, κατά το τελευταίο έτος, συντελείται αναστατικό έργο πράγματι και δεν πρέπει να κλείνει η Επισκοπή, απουσιάζοντος του Επισκόπου και μόνου μέχρι τώρα λειτουργού. Με την πρόταση του κ. Ιωάννη και την ευχή του Πνευματικού Πατέρα των Ορθοδόξων Αφρικανών, τού Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου Β΄, κατέρχομαι ήδη τον χάρτη της Γης! Ο Θεός βοηθός!!! 

Ελπίζω να κατορθώσω να τα λέμε από Maputo, διαδικτύου λειτουργούντος και σχετικών ταχυτήτων υπαρχουσών! Χαιρετώ Σας!!!

π. Π. Κ.

Άλλος για Λορέντζο Μαρκές; [Lourenço Marques, 1]

Οι φίλοι αναγνώστες μας έχουν πλέον εμπεδώσει -πιστεύω- ότι το Lourenço Marques είναι το λεγόμενο σήμερα Maputo, η πρωτεύουσα δηλαδή της τόσο μακρινής για εμάς Μοζαμβίκης. Εκεί πραγματοποιούμε σήμερα εικονικό ταξίδι, στο κοσμοπολίτικο κέντρο της πόλης συγκεκριμένα, σε δύο συνεχείς αναρτήσεις, ενώ ταξιδεύω αυτή τη στιγμή προς εκείνα τα μέρη. 

Θα καταλάβατε ασφαλώς ότι αυτή εδώ η δημοσίευση είναι "κονσέρβα", έτοιμη δηλαδή από ημέρες, προγραμματισμένη να φανεί την ώρα του ταξιδιού μου (μέσω Ντουμπάι και Γιοχάνεσμπουργκ) προς την χώρα αυτή των αντιθέσεων. Οι σημερινές και οι αυριανές φωτογραφίες από Μαπούτο προέρχονται από το περυσινό πρώτο ταξίδι μου εκεί κάτω στον Νότο της Γης, τον Φεβρουάριο του 2011.

Σύμφωνα με το εισιτήριό μου, χρησιμοποιώ τρεις πτήσεις: Σήμερα το μεσημέρι 4ωρη πτήση από Αθήνα προς Ντουμπάι με την Emirates. Στο Ντουμπάι παραμένω 6 ώρες (και τι να κάνω;;;), απ' όπου, με την ίδια αεροπορική εταιρεία, πετώ τις πρώτες ώρες του Σαββάτου 21/1 προς Γιοχάνεσμπουργκ, όπου φθάνω το πρωί, μετά από 7ωρη πτήση. Εκεί παραμένω, ώσπου, μετά το μεσημέρι, πάρω τiς νοτιοφρικάνικες αερογραμμές για να φτάσω, μετά από μια ώρα πτήση, στην μοζαμβικανή πρωτεύουσα! Όλα αυτά, πάντοτε Θεού θέλοντος και επιτρέποντος... 

Τι πρόκειται να κάνω εκεί; Περισσότερα στην επόμενη ανάρτηση "κονσέρβα"!!! Εύχεσθε να πάνε όλα καλά!!! 

π. Π. Κ.

Οι "Χρωματιστές ενδείξεις" της Χρυσούλας Σπυρέλη

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Έλαβα σήμερα από το Αγρίνιο το νέο ποιητικό βιβλίο της Χρυσούλας Σπυρέλη, με τίτλο "Χρωματιστές ενδείξεις", το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2011 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, με 72 σελίδες. Το έργο του εξωφύλλου και οι προμετωπίδες των ενοτήτων είναι της καλής ζωγράφου Ηρώς Νικοπούλου. 

Η Δρ Χρυσούλα Σπυρέλη γράφει ωραία, με ρέουσα γλώσσα και στο πλαίσιο του φύλου της, γι' αυτό και με έθελξε αμέσως!. Η γραφή της είναι θηλυκή και τούτο είναι πολύ όμορφο. Συνήθως παραθεωρείται μια τέτοια φυσικότητα από τις ποιήτριες, καθώς έχουν πρότυπά τους άνδρες ποιητές και όχι αυτές τις ίδιες και τις εκζητήσεις εαυτών.  

Κρατώ, για κάθε πρόχειρη χρήση, τους στίχους της: "Το Δυνατό κι Αδύνατον /  (πηχτό πανί στα μάτια μου) /  όσο δε ζω θα σ' αγαπώ"!!! Είναι πεποίθησή μου ότι και για μόνον ένα στίχο, αν θυμόμαστε τον κάθε ποιητή, άξιον και δίκαιον εστί! Εε, λοιπόν, κορυφαία έκφραση αποτελεί για μένα τούτη η ποιητική φράση της νέας φίλης Χρ. Σπ., η οποία συνοψίζει πανάριστα την σπαράττουσα αιωνιότητα της Αγάπης: "Όσο δε ζω θα σ' αγαπώ"!!!... Εύγε!!!

Αντιγράφω τρία άλλα τυχαία (πλην αξιανάγνωστα) μικρά ποιητικά δείγματα: 

ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ 

Ανάσκελη μνήμη 

κομποδεμένο σώμα 

σε ξύλα κρεβατιού. 

Σβήνει στο φως η μορφή σου. 

Αιχμάλωτη σκόνη ο Έρως 

κάθεται δίχως φτερά ανάμεσά μας! 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 

Τραγική μάσκα το πρόσωπό σου 

όπως εκείνη του γλύπτη Σιλανίωνα. 

Καθαρίζουν οι Μελεαγρίδες ατελεύτητα 

με ράμφη βουτηγμένα στην ώχρα 

δίχως πούπουλα και κραυγές. 

Μάτια μονάχα λυπημένα 

αφημένα στην άμμο 

προθεσμίες θανάτου. 

ΣΤΕΡΗΜΕΝΟΙ 

Κι ήταν ο έρωτας μες στο πηγάδι 

κρύο νερό που δεν ανέβηκε 

στα χείλη κανενός... 

Και καθρεφτίζονταν σ' εκείνο βιαστικά 

τυφλοί καλοντυμένοι, 

με ψευδαισθήσεις παντοκράτορα Θνητού 

και με κουβέντες μάγων δανεικές. 

Κι ήταν ο θάνατος καθρέφτης 

που δεν άγγιξαν ποτέ 

για να τους δώσει μάτια...

"Οι αφηγήσεις του Αγγέλου Rom" της Αθηνάς Βλαχιώτη

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Μετά από μακρά κυοφορία κάποιων χρόνων, ήδη κρατάμε στα χέρια μας το νέο ποιητικο-πεζό βιβλίο της Ζακυνθινής ποιήτριας και καλής φιλολόγου Αθηνάς Βλαχιώτη. Είναι "Οι αφηγήσεις του Αγγέλου Rom", με 14 σχέδια του Κυριάκου Ρόκου, από τις Εκδόσεις Ιδεόγραμμα (Αθήνα 2011, με 84 σελίδες).

Καθώς η ίδια προλέγει "Ο Κύριος Rom, που άλλοτε είναι Άγγελος Rom, μάς διηγείται τις παρακάτω ιστορίες που συνέβησαν σ' ένα πλάσμα της φαντασίας του, την Όλγα Σεμιόνοβα, φοιτήτρια της οικονομίας". Πρόκειται για επτά αξιανάγνωστες ιστορίες, όπου η Βλαχιώτη εκτονώνει τον πλούσιο κόσμο της για θέματα υπαρξιακού φόβου, γυναικείας υπόστασης, φτωχών ανθρώπων, αθώων νεκρών,  βουρκωμένων ψυχών, γονεϊκής αλληλουχίας και πατρογονικής νοσταλγίας, ποιητικής μνημοσύνης, παραγώγων ύπνων σκοτεινών, υπαινιγμών και αλληγοριών, τόπων (δηλαδή, τρόπων) οδυνηρών.

Η γραφή της αγαπητής φίλης συγγενεύει με τα κείμενα της αποκαλυπτικής Γραμματείας και με τον σουρεαλισμό. Ένα συνταίριασμα, που προσθέτει ιδιάζουσα ατμοσφαιρικότητα και κρυπτικότητα σε καθεμιά από τις αφηγήσεις. Ένα ταξίδι είναι όλο αυτό στην ψυχή και τις περιπλοκές της. Για μια καταβύθιση πρόκειται στο διαρκές Γίγνεσθαι και το αθέατο Είναι του άγνωστου γνωστού έσω ανθρώπου μας.

Εύγε, φίλη Αθηνά! Συν-χαίρουμε και ευχόμαστε τα κάλλιστα στην ζωή και την γραφή!

Ακολουθεί -ως δείγμα γραφής- η "Ιστορία πρώτη":

Ιστορία πρώτη

Μπήκε κρυφά στην πολυκατοικία που ήταν όλο γραφεία. Έσπρωξε μία μία τις πόρτες, "Δεν μπορεί, κάποια θα ξεχάσανε ανοιχτή", σκεφτόταν, ελπίζοντας να βρει κάτι να φάει. Ώρα δέκα. Η Όλγα Σεμιόνοβα κρύβεται στο σκοτεινό δωμάτιο. Έξω κλειδώνουν την καγκελόπορτα, κι αυτή γράφει:

"Έτρεχε αλλόφρονη μέσα στο σπίτι και πίσω της την κυνηγούσαν αναμνήσεις και εικόνες καθημερινές, οι περισσότερες τυχαίες, στο δρόμο ή αλλού. Με τρόμο έβλεπε το χρόνο της να λιώνει. Δεν την παρηγόρησε το τηλεφώνημά του: 'Με τις αγωνίες σου θα προχωρήσεις. Μού αρέσουν οι αγωνίες σου', τής είπε".

Η Όλγα Σεμιόνοβα αναγνωρίζει τον δριμύ χειμώνα που απειλεί τις νύχτες της, ενώ στα ζεστά σπίτια κάθονται οι όμορφες νωχελικά το σώμα τους κοιτάνε. Παντού ευωδιάζει εκλεκτό σαπούνι. Την άνοιξη που οι μέρες είναι στρογγυλές κι ο ήλιος λαμπερός, γεμίζουν οι δρόμοι, οι πλατείες, με τις όμορφες. Όχι πως εμείς θα αρνηθούμε την παγωμένη χώρα μας για το εκλεκτό σαπούνι,

σκέφτηκε.

Τώρα η Όλγα Σεμιόνοβα φοβόταν πολύ. Φοβόταν το δωμάτιο και τους ανθρώπους που περπατούσαν έξω στους σκοτεινούς δρόμους. Ξαφνικά την πήρε ο ύπνος και μέσα στο όνειρό της είδε το ίδιο δωμάτιο και τους ανθρώπους στο τζάμι να τής χτυπάνε ν' ανοίξει. 

Περί θρησκευτικών οργανώσεων, νεοεποχίτικων σχημάτων και σεκτών η διάλεξη του π. Δανιήλ Μπιάζη στο "Αληθώς" Νο 7

Το "Αληθώς", το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου της Ενορίας Μπανάτου Ζακύνθου, πραγματοποίησε απόψε το βράδυ, την 7η εκδήλωσή του, στην έδρα του, τον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, με ομιλητή τον Αρχιμανδρίτη και νέο ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Ζακύνθου π. Δανιήλ Μπιάζη, ο οποίος ανέπτυξε με επάρκεια και επιχειρήματα το ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα: «Παραθρησκευτικές οργανώσεις, νεοεποχίτικα σχήματα και σέκτες εν Ζακύνθω σήμερα». 

Τους παρευρισκόμενους χαιρέτησε ο υπεύθυνος του "Αληθώς" Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, ο οποίος μετέφερε τις θερμές ευχές και την ευλογία τού Σεβ. Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Διονυσίου, ο οποίος έπρεπε να ταξιδέψει στην Αθήνα κι έτσι δεν παραστάθηκε στην σύναξη αυτήν. 

Ο π. Δανιήλ έκανε συνοπτική αναφορά στα αίτια των Αιρέσεων και εστίασε στα κινήματα που δρουν σήμερα στο κοσμοπολίτικο νησί της Ζακύνθου, πασχίζοντας να αλιεύσουν ανύποπτους προσήλυτους. Γι' αυτό ακριβώς και η αποψινή σύναξη: Για να γίνει ενημέρωση του λαού, ώστε να μην πέφτουν οι συντοπίτες μας Χριστιανοί στις πνευματικές παγίδες των διάφορων νεφελωδών ομάδων, οι οποίες πολλές φορές είναι απαγορευμένες από την Πολιτεία ως επικίνδυνες για την ψυχοσωματική υγεία του λαού, όπως π.χ. η Σαηεντολογία. Σε κάθε περίπτωση δηλώθηκε ότι η προσπάθειά μας δεν είναι εχθρική προς τους συνανθρώπους μας αυτούς, αλλά ενημερωτική προς τον λαό για το τι στην πραγματικότητα συμβαίνει γύρω μας.

Μετά την μεστή σε νοήματα και μηνύματα διάλεξη του π. Δανιήλ έγινε προβολή ενός ενημερωτικού ντοκιμαντέρ, στο οποίο παρουσιάστηκαν πολλά και διάφορα παραθρησκευτικά σχήματα, που δραστηριοποιούνται ανά τον κόσμο, προσελκύοντας πλήθη οπαδών. 

Το 7ο "Αληθώς" παρακολούθησαν ευάριθμοι ακροατές, ιδίως επιστήμονες, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Μπανάτου κ. Χαράλαμπο Δ. Κοντονή, πάμπολλοι Ιερείς της Ζακύνθου, αλλά και κάποια μέλη των περί ών ο λόγος θρησκευτικών ομάδων. 

* Πλουσιότερο φωτορεπορτάζ του συνεργάτη μας Γιάννη Καποδίστρια κι ένα βίντεο, δείτε στο ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, εδώ.

Μια αφήγηση του Θοδωρή Σαμαρά: "σαλού σκιρτήματα ή το όντως Άλλο τ' απ' αλλού"

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Χθες, μπαίνοντας άπελπις -λόγω θυελλωδών ανέμων εντός εκτός- στο γραφείο μου, βρήκα να με αναμένει ένας φάκελος. Ας είναι από οπουδήποτε, σκέφτηκα, κακό να μην είναι, δεν τα αντέχω άλλο πια τα ωδινηρά του βίου... Ήταν ένα μικρό βιβλίο ενός αγνώστου (σε πρώτη θέαση), του Θοδωρή Σαμαρά (γεν. Αθήνα, 1971). Σε λίγο κατανόησα ότι ο άγνωστος είναι γνωστότατός μου και αγαπητός λίαν μες από τα ευώδη κι εμπύρετα κείμενά του, τα οποία συχνά-πυκνά παρακολουθώ από τον φιλόκαλο ιστότοπό του στο διαδίκτυο, όπου όμως δεν έχω δει μέχρι τούδε να φανερώνει την πραγματική ταυτότητά του. Χάρηκα πολύ, τόσο με το ίδιο το βιβλίο, όσο για την ευγένεια να με συμπεριλάβει στους αποδέκτες του πνευματικού μόχθου του, μάλιστα δε για την όχι τυπική αφιέρωση, που το συνοδεύει. 


Ένας νεαρός φιλακόλουθος ρωμηός που ζει και εργάζεται στην δυτική Ευρώπη, όταν εγγίζει μια από τις μεγαλύτερες εορτές της ρωμηοσύνης απευθύνεται για τις λατρευτικές του ανάγκες αποκλειστικά, στην αντίστοιχη θρησκευτική κοινότητα. Εκεί θα έλθει αντιμέτωπος με μία σειρά από νέα πρόσωπα και καταστάσεις που τον καλούν να υπερβεί τον χαρακτήρα του, πράγμα δύσκολο, αφού παραμένει σταθερά εγκλωβισμένος στο δικό του αίσθημα... Εκεί απάνου μιλά και το δράμα: Τ' Άλλο είναι Ζωή και Έρωτας, και τον καλούν. Τι θα κάνει; Πώς θα ανταποκριθεί; Θα μείνει, μήπως, μέχρι τέλους ακοινώνητος και τι θα του στοιχήσει αυτή του η επιλογή; Ένα είναι μόνο σίγουρο: Η νύχτα είν' υγρή, γονιμοποιός, βασιλεύουσα...

Πρόκειται για μιαν αφήγηση "ικετεύουσαν το άπειρον", η οποία επιγράφεται "σαλού σκιρτήματα ή το όντως Άλλο τ' απ' αλλού", εκδεδομένη από τις εγκρατείς εκδόσεις Αρμός (Οκτώβριο του 2011), με ευοίωνο κόσμημα στο εξώφυλλο του Θανάση Μπακογιώργου, εκτεθείσα σε 48 κομψοκαμωμένες σελίδες. Το διάβασα απνευστί!

Το πρώτο προσόν τού ανά χείρας βιβλιαριδίου είναι η καλή γνώση του Έλληνος Λόγου, η οποία παραπέμπει -εμμέσως πλην σαφώς- σε ακοές του "μεγΑλέξανδρου του Παπαδιαμάντη λεγομένου", του οποίου μάλιστα χρησιμοποιείται άριστο σπάραγμα από διήγημά του ως μότο στο βιβλίο Σαμαρά. Το εν λόγω προσόν έχει περάσει και στον χαρακτήρα του ήρωα της αφηγήσεως, καθώς, ψυχογραφώντας τον ο πλάστης του Θεόδωρος (ή, μάλλον, αυτοψυχογραφούμενος, θα μπορούσαμε να πούμε) "Τούτος εδώ, (...), ούτε ψάλτης ήταν καλλίφωνος ούτε αναγνώστης χειροθετημένος. Μόνο να διαβάζει του άρεσε τα γράμματα της εκκλησίας. Είχε αποκτήσει, το λοιπόν, με τον καιρό μιαν ικανή δόση στην εκφορά της παλαιάς γλώσσας. Χανόταν στον κυματισμό των λέξεων αυτών των ποιημάτων. Λέξεων τέτοιων συναγμένων και μέ τέτοιον τρόπο περιπλεγμένων ώστε να προσφέρουν σε τροπάρια πολύστιχα πλούσια την ιστορία του χρόνου εκείνων των παλαιών ημερών. (...)" [σ. 20 εξ.].

Το δεύτερο προσόν, που αναδεύει μες το κείμενο, είναι το κοχλάζον συναίσθημα και συνάμα η εξαίρετη δεξιότητα του συγγραφέως να το αναδείξει. Τούτο το θαυμάσιο οφείλεται αφενός μεν στο αξιοποιηθέν προσωπικό τάλαντό του, αλλά και στην παιδεία, η οποία έχει κατακτηθεί από μέρους του, καθώς είναι ολοφάνερες οι πνοές όλων των εποχών της Γραμματείας μας, στον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζει την κύμανση των ψυχών ή (γιατί όχι;) και την φωνή των πραγμάτων (κατά την ενδιαφέρουσα θεώρηση του Ponge). 

Το τρίτο προσόν, που καραδοκεί στο κείμενο, είναι ότι, πίσω από την ηπιότητα και κατανυκτικότητα των εξωτερικώς πανήμερων χαρακτήρων, ξεδιακρίνω εγώ, ο καχύποπτος, να (συν)καλύπτεται η εξέγερση του νοός, η οποία εντέλει καθίσταται όλως δημιουργική μυστικών βιωμάτων.

Δεν ξέρω γιατί -και ίσως δεν χρειαζόταν εδώ να αναφερθεί, το αναφέρω μολοντούτο- τελειώνοντας την ανάγνωση των του Σαμαρά καλλίκαρπων σαλοτήτων, ήρθε στον νου μου (μάλλον ως "παραρριπισμός νοός") το του Μακαρίου του Αιγυπτίου  απόφθεγμα, το οποίο ανέκαθεν με κατένυγε, τον ακατάνυκτο: 

"... λέγει ο γέρων αυτώ, ποία εστιν η παραμυθία και τις η κόλασις; Λέγει αυτώ... Από ποδών έως κεφαλής εστηκότων ημών μέσον του πυρός. Και ουκ έστι πρόσωπον προς πρόσωπον θεάσασθαί τινα, αλλά το πρόσωπον εκάστου προς τον έτερον νώτον κεκόλληται. Ως ουν εύχη υπέρ ημών, εκ μέρους τις θεωρεί το πρόσωπον του ετέρου∙ αύτη εστιν η παραμυθία" (PG 34).

Θεόδωρε, "κράτει ό έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου" (Απ   3,11), αγαπητέ!