© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Γράφει -σε τέσσερα μέρη- ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ. Κάντε κλικ στην ανωτέρω φωτό, για να έχετε πρόσβαση στον θεατρικό κόσμο της Τζένης Ρουσσέα!

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Στον παράδεισο των νησιών Γκαλαπάγκος / Galápagos Islands / Islas Galápagos

Ταξιδεύει και αποτυπώνει τις εμπειρίες του ο συνεργάτης μας π. ΜΙΧΑΗΛ ΒΙΣΒΙΝΗΣ

Από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο




Σήμερα πετάμε από Calama για Santiago και, μετά από τέσσερις ώρες αναμονή, για Quito. Αφήνουμε τη Χιλή και πετάμε για το Εκουαδόρ, μια άλλη νοτιοαμερικανική χώρα, φτωχή μεν, αλλά πανέμορφη. Η δεύτερη πιο μικρή χώρα, μετά την Ουρουγουάη. Φθάνουμε στο Κίτο -κάπως έτσι πρέπει να γράφεται στα ελληνικά-, στις 7.00 το απόγευμα κι από εκεί, στο ξενοδοχείο, μέσα στην πόλη, αλλά αρκετά μακριά από το αεροδρόμιο. Το κέντρο της πόλης σφύζει από ζωή, εμείς όμως είμαστε τελειωμένοι, μόνον ύπνο βλέπουμε μπροστά μας. Check in, φαγητό στα γρήγορα και στα δωμάτια για ύπνο. Την επομένη προβλέπεται εγερτήριο στις 3.30 τα χαράματα και στις 4.30 αναχώρηση για το  αεροδρόμιο του Quito, όπου, via Guayaquil, στο νησί Baltra στα Γκαλαπάγκος. Προσωπικά, οφείλω να ομολογήσω, όσο και αν φαίνεται παράξενο, όσο κι αν τα Γκαλαπάγκος είναι ένας δημοφιλής προορισμός, δεν με ενθουσιάζουν ως ταξίδι. Η έρημος Ατακάμα με κάλυψε, είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους προορισμούς στον πλανήτη μας, ένας ξεχωριστός τόπος. Τα Γκαλαπάγκος είναι η επιθυμία του Νίκου, του καλού φίλου μου. Έτσι, συμβιβαστήκαμε!...
          Πετάμε για τα περίφημα νησιά. Μέσα στο αεροπλάνο διαβάζω από το βιβλίο του Νίκου σχετικά με την περιοχή και αρχίζει να μου κινεί την περιέργεια. Τι θα δούμε και τι θα συναντήσουμε εκεί; Ας είναι, σε λιγότερο από δύο ώρες θα πατάμε στα, καταμεσής του ειρηνικού, νησιά, γνωστά άλλωστε και από τον περίφημο Δαρβίνο και τη θεωρία του περί της εξελίξεως.
          Προσγειωνόμαστε στο νησί Baltra. Εκεί γινόμαστε γκρουπ με άλλους δεκαεπτά από διάφορα μέρη του κόσμου. Δύο Νορβηγούς, δύο Τσέχους, δύο  Αμερικάνους, τέσσερις Άγγλους, μία Καναδή, δύο Ινδούς, δύο Αυστραλούς.  Μας περίμενε ο αντιπρόσωπος της εταιρείας για την τετραήμερη κρουαζιέρα  σε πέντε, από τα συνολικά δεκαέξι νησιά. Μέχρι το λιμάνι, ο καιρός καλός. Μόλις όμως φθάσαμε στο λιμάνι και ήρθαν τα φουσκωτά να μας πάρουν για να μπούμε στο πλοίο μας, άνοιξε ο ουρανός... Μας εφοδιάσανε με μαύρες σακούλες σκουπιδιών, για να βάλουμε μέσα τις τσάντες μας και φυσικά, όσοι είχαμε προβλέψει ένα αδιάβροχο, το ανασύραμε από τη βαλίτσα. Με τα σακίδια αγκαλιά - σ´ αυτές τις περιπτώσεις όλοι κοιτάζουν να προστατέψουν τις φωτογραφικές  μηχανές και τα πάσης φύσεως ηλεκτρονικά - υπό δυνατή βροχή  και σε μια θάλασσα που ακούει στο όνομα Ειρηνικός Ωκεανός, φύγαμε για το πλοίο.


Με τη βοήθεια του προσωπικού επιβιβαστήκαμε στο πλοίο μας, που θα είναι, για τις επόμενες σε τέσσερις ημέρες, ο κοιτώνας μας. Το προσωπικό ντόπιο, πολύ εξυπηρετικό και φιλικό, το πλοίο καθαρό, το φαγητό τους πολύ προσεγμένο και οι ξεναγοί πάρα πολύ καλοί στη δουλειά τους. Επισκεφθήκαμε πέντε από τα δεκαέξι νησιά: Baltra, Santa Fe, Lovos, San Christobal και Santa Loucia.


Για τα Γκαλαπάγκος δεν θα πω πολλά, έχουν γραφεί τόσα και έχουν κυκλοφορήσει πάμπολλα ντοκιμαντέρ, είτε από το National Geographic, είτε από άλλα κανάλια που ειδικεύονται στη φύση, στα πουλιά, στα ζώα, στα ψάρια … και επειδή μου αρέσουν, όποτε μου το επιτρέπουν  οι υποχρεώσεις, αν και αλλεργικός με την τηλεόραση, τα παρακολουθώ. Έτσι, νόμιζα ότι θα έβλεπα εικόνες που θα μου ήταν μάλλον γνωστές και ως αυτό το σημείο, μάλλον φαινόταν τα πράγματα κάπως έτσι. Όμως, από την πρώτη μας εξόρμηση, κατάλαβα ότι ήμουν λάθος στις εκτιμήσεις  μου.


Τελικά είχαμε τον καιρό συνοδό και σύμμαχο σε όλο το ταξίδι μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε στις καμπίνες και μετά τις  απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με το ταξίδι, επιβιβαστήκαμε και πάλι στα φουσκωτά. Η βροχή είχε καταλαγιάσει, μέχρι να βγούμε είχε σταματήσει και ο ουρανός άρχισε να προμηνύει τις καλές τους διαθέσεις.


Πρώτη επίσκεψη, λοιπόν, στο εθνικό Πάρκο του νησιού και αρχίζει η ξενάγηση. Περπατώντας βρίσκουμε μπροστά μας τέσσερις μεγάλες χελώνες μεγάλης ηλικίας, απίστευτων ετών. Κάποια από αυτές, στα 75 της. Εκεί συνειδητοποίησα ότι άλλο να τη βλέπεις μπροστά σου, να ακούς τη βαριά αναπνοή της, να σε κοιτάει εξίσου περίεργα, όπως και εσύ άλλωστε, και μετά  να σε αγνοεί και να συνεχίζει το βραδινό της φαγητό. Πού και πού να σου ρίχνει και μια υποψιασμένη ματιά στα γρήγορα και ενώ εσύ συνεχίζεις να την παρακολουθείς, εκείνη, θέλοντας να σου δείξει ότι έχει και άλλες ικανότητες, να προχωράει αργά και να μπαίνει στην παρακείμενη λιμνούλα της. Μόνο η καμπούρα της εξέχει πια. Κάπου εδώ αρχίζουν να πετούν κάποια από τα πολλά πουλιά. Είναι ήδη απόγευμα και αρχίζουν και αυτά να μαζεύονται στα δέντρα τους, αφού προηγουμένως περάσουν από το νερό. Μερικά από αυτά σταματούν και κάθονται επάνω στην καμπούρα της χελώνας.






Κάθε μέρα, λοιπόν, είχαμε διαφορετικές δραστηριότητες στα διάφορα νησιά, πολύωρες οδοιπορίες στη φύση ανάμεσα σε Ιγκουάνα και χελώνες, σε πουλιά, θαλασσοπούλια και φώκιες. Κολύμπι με φώκιες και άλλα ψάρια, στέγνωμα στον ήλιο στην παραλία, με τις φώκιες δίπλα σου, ενώ κάποιοι καρχαρίες, τις απογευματινές ώρες, να έρχονται δειλά δειλά, μήπως και ξεμοναχιάσουν καμιά μικρή φώκια. 




Επειδή πάντα συμβαίνουν και τα φαιδρά, μία κυρία, Αμερικανίς πρέπει να ήταν, αν κρίνουμε από την προφορά της, σε μία παραλία που ανήκει αποκλειστικά στις φώκιες με δικαίωμα χρησικτησίας από αρχαιοτάτων ετών -εμείς  ήμασταν οι παρείσακτοι εκεί– αποφάσισε, όπως σχεδόν όλοι μας, να πάρει το μπάνιο της και θεώρησε ως δεδομένο και αυτονόητο, αυτό που ισχύει σε κάθε ευνομούμενη παραλία, δηλαδή να απλώσει την πετσέτα της με τα όποια υπάρχοντά της, να κάνει το μπανάκι της και μετά να ξαπλώσει στην πετσέτα για ηλιοθεραπεία. Προφανώς, δεν ήξερε ότι σε αυτή τη ζωή τίποτε δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο. Ενώ, λοιπόν, εκείνη κολυμπούσε, μία φώκια αποφάσισε να βγει για λίγο ήλιο ή επιτέλους να ξεκουραστεί, να κάνει ηλιοθεραπεία. Προχώρησε με το γνωστό βηματισμό της, είδε την πετσέτα της κυρίας, προφανώς θα ενέκρινε και το χρώμα της ή θα την εντυπωσίασε το μπλε με τα δελφίνια που είχε πάνω και πήγε κατευθείαν εκεί. Αδιαφόρησε παντελώς για όλα τ' άλλα πράγματα πάνω στην πετσέτα, όπως το αντηλιακό με τον υψηλό δείκτη προστασίας και απλώθηκε για την απαραίτητη ηλιοθεραπεία της. Αντιλαμβάνεστε το γέλιο που έπεσε από τους υπόλοιπους παρευρισκομένους!





Λοιπόν και για να μην μακρολογούμε, τα νησιά Γκαλαπάγκος είναι μοναδικά, αρκεί να  τα επισκεφθεί κανείς, όχι σαν έναν τόπο που βρίσκεται ψηλά στους τουριστικούς οδηγούς, αλλά σαν έναν προορισμό που θα έχεις τη δυνατότητα να ακούσεις τη φύση, να αφουγκραστείς το κλάμα της μικρής φώκιας που περιμένει κλαψουρίζοντας τη μάνα της να επιστρέψει από τη βαθιά θάλασσα και που μόλις βγει από το νερό, να την ακολουθήσει γκρινιάζοντας, μέχρι να της δώσει την ευκαιρία να βυζάξει και μετά η μάνα να βάλει το μικρό μέσα στα ρηχά, να παίξει μαζί του, ταυτόχρονα όμως να παραδώσει μαθήματα επιβίωσης  στον πάντοτε ανήσυχο και κατ’ ευφημισμόν Ειρηνικό Ωκεανό. 




Να μπορείς να δεις το Friegatebird, ένα μεγαλόσωμο, πανέμορφο -ειδικά το αρσενικό- με έναν κόκκινο λοβό στο στήθος, πουλί, να κυνηγάει ένα άλλο, μικρόσωμο θαλασσοπούλι, που έχει μόλις βγάλει από ένα μακροβούτι ένα μικρό ψαράκι. Το μικρό πουλί αναγκάζεται να αφήσει το ψαράκι στη θάλασσα και να το καταβροχθίσει ο ωραίος και δυνατός!


Για να μπορέσεις να τα δεις αυτά, πρέπει να έχεις στραμμένες τις κεραίες σου στη φύση. Να μην σε κυριεύει το τηλέφωνο και το iPad  ή να είσαι με το iPod στ' αυτιά και ν' ακούς μουσική. Η φύση έχει τους δικούς της ρυθμούς, τις δικές της μουσικές  νότες: πουλιά, ζώα, ψάρια. Συμβάλλουν και ο αέρας και η βροχή. Ακομπανιάρουν σαν τους καλύτερους ισοκράτες, ενώ ιδιαίτερα τα χρώματα του ήλιου, κυρίως στο δειλινό ή στην Ανατολή, σκηνοθετούν μια μυστική μουσική πανδαισία. Μη μιλάς, μόνο άκου, μη σκοτώνεις τη σιωπή, κάνε την δική σου, κατάκτησέ την. Αν δεν αφουγκραστείς τη φύση, δε θα αγαπήσεις τη ζωή.


Τα Γκαλαπάγκος μού έδωσαν και μιαν ακόμη ευκαιρία. Σε μια τρίωρη πορεία μας σε ένα από τα νησιά, σ' έναν κάκτο από κάτω (πάντα οι κάκτοι μου έδιναν την εντύπωση ότι είναι φοβερά κυκλοθυμικά φυτά ή δέντρα, αν είναι δέντρα, το σουλούπι τους με κάνει να τα βλέπω σαν  να είναι έτσι, πολύ εγωιστικά κλεισμένα στον εαυτό τους, άλλωστε μου επιβεβαιώνει τις θέσεις μου αυτές το γεγονός ότι τελικά προτάσσουν και τα αγκάθια τους σε όποιον θα ήθελε να τα πλησιάσει) κάτω λοιπόν από τον όποιο ίσκιο μπορεί να προσφέρει ένας κάκτος, ξεκουράζονταν μια χελώνα, τρία-τέσσερα Ιγκουάνα, μια μεγαλούτσικη φώκια και κάποια πουλιά, που μοιάζουν με τους δικούς μας γλάρους. Όλα μαζί, σε μια παραδείσια γαλήνη και ειρήνη. Σκέφτομαι ότι κάπως έτσι πρέπει να ήταν και στον παράδεισο, όλα μαζί, αδελφωμένα.



Συνεχίζεται...

1 σχόλιο:

Διονύσιος Β. Ποταμίτης (Σουμάκης) είπε...

Πάτερ, τὴν εὐχή.
Τί καταπληκτικὴ ἔκπληξη ἦταν αὐτὴ πάλι σήμερα;
Εὐχαριστοῦμε θερμὰ κι ἐσένα καὶ τὸν π. Μιχαὴλ καὶ ὅποιον τὸν ἔπεισε νὰ ἐπισκεφτῇ τὰ Γκαλάπαγκος!
Ἐξαιρετικὸ ρεπορτάζ!

Follow by Email

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails