© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Γράφει -σε τέσσερα μέρη- ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ. Κάντε κλικ στην ανωτέρω φωτό, για να έχετε πρόσβαση στον θεατρικό κόσμο της Τζένης Ρουσσέα!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

«Ποιητών και Αγίων Πάντων», η νέα ποιητική συλλογή της Γιώτας Αργυροπούλου

Διάβασε και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Την τέταρτη σύναξη ώριμων στίχων – καρπών της φίλης ποιήτριας Γιώτας Αργυροπούλου λάβαμε μεσοκαλόκαιρα. Φέρει τον τίτλο «Ποιητών και Αγίων Πάντων», κυκλοφορήθηκε εντελώς πρόσφατα -τον περασμένο Ιούνιο 2013- από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και κοσμείται εξωφυλλικώς με μια ειδυλλιακής τρυφερότητας λεπτομέρεια από εικόνα της αθωνικής Μονής Ιβήρων.
            Κάθε ποιητής έρχεται καιρός, που έχει την εσωτερική διάθεση - ανάγκη μάλλον- να επικοινωνήσει / συνομιλήσει με τους όμαιμους δημιουργούς (της όποιας εποχής, δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι η Αιωνιότητα αποτελεί τον κατεξοχήν χωροχρόνο των Ποιητών), οι οποίοι -προ αυτού συνήθως- επιδόθηκαν ή και δαπανήθηκαν ολοσχερώς στην Τέχνη του Λόγου.
Αυτή η συνομιλία είναι ζωτικής σημασίας για τον κάθε νεότερο δημιουργό για δύο λόγους: Πρώτον, δείχνει και αποδέχεται ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην κάθε μορφής τέχνη και, δεύτερον, σκύβει με σεβασμό πάνω από τα ωραία και μοιραία κείμενα και πρόσωπα πάντων των προ αυτού διατελεσάντων αθλητών του είδους ή στέκει στον ήσκιο τους για να λάβει αναψυχή και κουράγιο για την περαιτέρω πανδύσκολη προσωπική πορεία του.
            Αναθυμούμαστε τον Ελύτη να προσφωνεί την Ποίηση ως «αγία» του:  «Ποίηση ω Αγία μου - συγχώρεσέ με αλλ’ ανάγκη να μείνω ζωντανός να περάσω από την άλλην όχθη» ή τον Καβάφη να τής απευθύνεται προσευχητικώ τω τρόπω: «… Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάπως ξέρεις από φάρμακα, / νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω. / … Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάμνουνε- για λίγο- να μη νιώθεται η πληγή».
            Λαμβάνοντας την σκυτάλη από τους περιώνυμους και περίοπτους Εκείνους η φίλη Γιώτα Αργυροπούλου προσθέτει την δική της εκδοχή στην ποιητική της Ποίησης, παραδεχόμενη ότι εντέλει ο ποιητής δεν γεννάται πολυτελώς, αλλά αποτελεί το παράγωγο έλλειψης και  μη παρηγορίας. Θα νομιμοποιούμασταν -άραγε- να πούμε ότι ο ποιητής είναι ένα είδος ΑμΕΑ; Μάλλον, ναι!... Η Αργυροπούλου πάντως ισχυρίζεται:

«Η έλλειψη γεννάει τον ποιητή
η έλλειψη τον τρέφει
και μόνο το σκοτάδι
που πέφτει στη σελίδα
έρχεται για λίγο
τον παρηγορεί.»

            Το εγχείρημα της Αργυροπούλου στο ανά χείρας βιβλίο δεν είναι και τόσο εύκολο: Σε όλες τις σελίδες, με τρόπο σεβαστικό και απλό (ουδέποτε απλοϊκό) συναπαντιέται με τον Νεκρό Αδελφό, τους αλησμόνητους θιασώτες του Τυπογραφείου Κείμενα,  τον Καρυωτάκη, τον Σαχτούρη, τον Κατσαρό, τον Καβάφη, την Σαπφώ, τον Σίλερ, τον Γκαίτε, τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Γκάτσο, την Πολυδούρη και άλλους πολλούς νοούμενους ή και υπονοούμενους χειρώνακτες του Λόγου.

Ιδού κι ένα ποίημα (σελ. 68 εξ.), εκφραστικό της ποιητικής ταπεινοφροσύνης της, του δέους που νοιώθει ενώπιον τόσων μεγάλων φυσιογνωμιών και της ιαματικής – ελεητικής προσφοράς τους στην εν απελπισία ψυχούλα ενός εκάστου εξ ημών: 

ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Μας δίναν εικονίτσες
που παρίσταναν αγίους και του Χριστού τα θαύματα.
Μάζευα προσεχτικά τις χάρτινες εικόνες
και τις βαστούσα στην παλάμη μου.
Παρηγορούσα κάθε πίκρα.

Αργότερα στη νιότη μου, όταν γύριζα βράδυ
στο άδειο μου δωμάτιο με παγωμένη την καρδιά,
ως χαλεπόν η νεότης,
άνοιγα για συντροφιά εγκόλπια με ποιήματα.
Τι ζεστασιά. Τι βάλσαμο μού τόνωνε τα σπλάχνα.

Τώρα έχω παρέα στο κονάκι μου όλους μαζί
τους παρηγορητές και τους προστάτες.
Προσεύχομαι στη χάρη τους και λέω
ευλογημένο το όνομά τους.
Καμιά φορά συγχέω τα ονόματα, βλάσφημο δεν είναι
αφού ο ίδιος ο Θεός, Ποιητής εκλήθη.
Ο Κώστας Καρυωτάκης, μυροβλήτης.
Νικόλαος Εγγονόπουλος, τροπαιοφόρος
Κωνσταντίνος Καβάφης, ομολογητής.
Η Σαπφώ, γλυκοφιλούσα, γοργοεπήκοος.
Των δημοτικών μας τραγουδιών οι ανώνυμοι
Άγιοι Πάντες.

Αθλοφόροι, ιαματικοί και ελεήμονες
τόσοι ακόμα ποιητές να με παρηγορούν
τόσοι ακόμα ποιητές να με συντρέχουν.


[Σημείωση: Τα ποιήματα που αφορούν στον Κ. Π. Καβάφη μπορείτε ν’ αναγνώσετε σε προηγούμενη ανάρτησή μας, κάνοντας κλικ εδώ. Ό,τι αφορά στον Διονύσιο Σολωμό είναι εδώ.]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Follow by Email

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails