© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ. Ό,τι νεότερο εδώ!

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Μοναχικότητες [ιδ΄ μέρος: Στο Νοσοκομείο]







Όλοι ένας-ένας.
Αχ, αίμα τεθλασμένο
μάθε μας πότε.

...

Στέρνα του Άδη
νερά ως την ψυχή μου.
Τ' άλλα παρήλθαν.

...

Νύχτα στη νύχτα
τον περιαύλιο φόβο
πες τον Αγάπη.

[Από το ποίημα "Δούρειος έρως" της ποιητικής συλλογής Π.Κ. "Ενύπνιο μετά τρούλλου", 1999]

12 σχόλια:

panagiotisandriopoulos είπε...

Η μοναξιά ενός δωματίου νοσοκομείου!...

Ποίηση δωματίων γράφεις π.κ.
Ξορκίζοντας τη μοναξιά και προτείνοντας παραμυθία!...

Προς εκκλησιασμόν.

Καλή δύναμη!

Artanis είπε...

Ελπίζω να μην είναι κανένας άρρωστος!
Ακόμα κι έτσι όμως όλα τα Νοσοκομεία δυστυχώς ίδια είναι παντού, απρόσωπα και κρύα...

θλιμμένος μπούφος είπε...

:(((

kiki είπε...

Μπρρρρρρρρρρρρρρρ....

H.Constantinos είπε...

Ωχ!!! Μακρυά από 'μάς!!!

Alkmini είπε...

Ζακυνθινοι φιλοι μου εισαστε καλα???
Τον καταλαβατε το σεισμο???
ελπιζω ολα καλα.

Alkmini είπε...

Ωχχ

Unknown είπε...

Πονάει πολύ, τούτη η μοναχικότητα.

Καλή δύναμη!

Ανώνυμος είπε...

Μου είναι πολύ οικείες αυτές οι μοναχικότητες, κι έχω κάνει ..."γερμανικά νούμερα" σε τέτοιους χώρους, που έχουν την ίδια...διακόσμηση, τα ίδια θανατερά πάλ χρώματα, τις ίδιες αποχρώσεις αγωνίας απο το βαθύ κίτρινο της θλίψης, ως το σβησμένο γκρί της απόγνωσης..Και μετά΄απο λευκές νύχτες που τα βλέφαρα βαραίνουν αλλά δεν κλείνουν, και η σκέψη τρυπάει το κενό σαν μαχαίρι χειρουργείου, έρχεται ένα πρωί που οι άσπρες μπλούζες παρελαύνουν με φασαρία, και περιμένεις. Αν είσαι΄στη θέση του ασθενή, έχεις μετατραπεί στον "εμφραγματία" ή το Ca του κρεβατιού τρία, του θαλάμου 205.. Απο την ώρα που φόρεσες τα πράσινα απρόσωπα ρούχα, ξεντύθηκες και το πρόσωπό σου. Είσαι αριθμός φακέλου.. Αν είσαι ο συγγενής, μετράς κοφτές ανάσες αγωνίας.. Αν είσαι μια βάρδια όποιας ειδικότητας, νοιώθεις πόσο ανήμπορος είσαι να αγγίξεις ευεργετικά τον ανθρώπινο πόνο σ όλες τις εκδοχές του, σ όλες τις αποχρώσεις του..Ένα βαθύ μπλέ της θάλασσας, κι ένα αληθινό γαλάζιο τ ουρανού, ίσως είναι μια ελπίδα οτι υπάρχουν κι άλλα χρώματα στη ζωή, κι οτι κανένα κακό δεν είναι αιώνιο..

dromaki είπε...

Θα μείνω στην πρώτη εικόνα
"προς την έξοδο"
Καλή εβδομάδα.

Δέσποινα είπε...

... κρύος ιδρώτας...
...καλή δύναμη για την συνέχεια...

P. Kapodistrias είπε...

@ Καλοί μου ΣυνΙστολόγοι,
Παναγιώτη,
Αρτάνις,
Νίκο,
Ονειρομαγειρέματα,
Κωνσταντίνε,
Αλίκη,
Ντάνα,
Αριάδνη,
Δρομάκι και
Δέσποινα,

Συγχωρείστε με, που δεν έχω τον χρόνο (λόγω βάρδιας) ν' απαντήσω προσωπικά στον καθένα.

Απλά, ευχαριστώ!

Χαίρετε και υγιαίνετε!

Follow by Email

Οι πιο αναγνώστες μας Αναγνώστες

Related Posts with Thumbnails