Μια βόλτα στη βρεχούμενη Ζάκυνθο

σήμερα το πρωί, ανενόχλητοι, στη Χώρα τού Zante μας 

[Φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας, 29 Νοεμβρίου 2012]

Ρωμιόπουλο της Πόλης [64η φωτογραφία ταυτότητας]

Ένα ξεχωριστό χορωδιακό αφιέρωμα στον συνθέτη Αλέκο Ξένο (1912-1995)

[Αναδημοσίευση από την πάντα καλά ενημερωμένη Ιδιωτική Οδός τού Παναγιώτη Ανδριόπουλου]

Πολύ ουσιαστικό ήταν το διήμερο αφιέρωμα στον έλληνα συνθέτη Αλέξανδρο Ξένο (1912-1995)  με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την γέννησή του. 

O Δήμος Μεταμόρφωσης, το Διοικητικό Συμβούλιο της Στέγης Ελληνικών Χορωδιών και το Καλλιτεχνικό Εργαστήρι «Μαρσύας», με την επιμέλεια του συνθέτη Νίκου Καριώτη, συνδιοργάνωσαν το διήμερο αφιέρωμα  που πραγματοποιήθηκε το  Σάββατο και την Κυριακή  24-25 Νοεμβρίου  2012 στο Συνεδριακό κέντρο Δήμου Μεταμόρφωσης.

Το Σάββατο 24 Νοεμβρίου ο συντοπίτης του Αλέκου Ξένου, ζακυνθινός δηλαδή κι αυτός, ο συνθέτης και μαέστρος Ιάκωβος Κονιτόπουλος, παρουσίασε τη ζωή και το έργο του Αλ. Ξένου, ο οποίος ήταν και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και πολλά έργα του είναι εμπνευσμένα απ' αυτήν.
Ακολούθησε προβολή του ντοκιμαντέρ «Η Εποχή των Κενταύρων – Ο Μουσουργός Αλέξανδρος Ξένος» του σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλου και η πρώτη μέρα του αφιερώματος έκλεισε με συζήτηση συνθετών και μουσικολόγων με το κοινό για τη ζωή και το έργο του τιμώμενου συνθέτη.

Την Κυριακή 25 Νοεμβρίου το απόγευμα στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Μεταμόρφωσης έλαβε χώρα ένα μικρό χορωδιακό φεστιβάλ, στην ουσία, όπου χορωδιακά σχήματα απέδωσαν αποκλειστικά συνθέσεις του Αλέξανδρου Ξένου.
Κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί το κοινό ήλθε σε επαφή με το άγνωστο στους πολλούς χορωδιακό έργο του συνθέτη, αλλά και οι χορωδίες που συμμετείχαν είχαν το έναυσμα για να μελετήσουν και να παρουσιάσουν χορωδιακά του Αλέξανδρου Ξένου, δηλαδή μελοποιήσεις σπουδαίων νεοελλήνων ποιητών (Κ. Παλαμάς, Γ. Ρίτσος, Άγγελος Σικελιανός, Βασίλης Ρώτας) και ελασσόνων (Γ. Κοτζιούλας, Στάθης Πρωταίος, Ναυσικά Φλέγκα - Παπαδάκη). Κι ακόμα εναρμονίσεις παραδοσιακών τραγουδιών ή μελοποίηση της Σαπφούς, στο πρωτότυπο. 

Συμμετείχαν: 

- Η Νεανική Χορωδία και Χορωδία “Ambitus” Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης, υπό τη διεύθυνση της Κατερίνας Βασιλικού. 

- Η Ανδρική χορωδία Εμπορικής Τράπεζας, υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Μπερή. 

- Το Γυναικείο Φωνητικό Σύνολο Έξη (Δάφνη Πανουργιά, Μορφούλα Παπαγεωργίου, Ελένη Καραβούζη, Κυριακή Τροχάνη, Ευτυχία Γεωργακοπούλου, Βάσω Καριώτη). 

- Η Μικτή χορωδία Καλλιτεχνικού  Εργαστηρίου «Μαρσύας», υπό τη διεύθυνση του Νίκου Καριώτη. 

Η όλη εκδήλωση, παρά τον ειδικό χαρακτήρα της, είχε απήχηση στο κοινό που κατέκλυσε τον χώρο, και συνέβαλε ουσιαστικά στην τιμή και διάδοση του έργου του Αλέξανδρου Ξένου, το οποίο αποδεικνύεται ανθεκτικό στο χρόνο.

Δύο άλλα αφιερώματα στον συνθέτη έλαβαν χώρα πρόσφατα στη γενέτειρά του, τη Ζάκυνθο. Το ένα, τριήμερο, επιμελήθηκε ο συνθέτης Ιάκωβος Κονιτόπουλος και το άλλο ήταν στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων του Μορφωτικού Κέντρου Μπανάτου Αληθώς, που επιμελείται ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας. 

Ένα ιστολόγιο για τον Αλέκο Ξένο επισκεφθείτε εδώ.

Π. Α. Ανδριόπουλος

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Γκέλμπεσης, ο αιωνόβιος κτήτορας τού Ησυχαστηρίου της Ελευθερώτριας Ζακύνθου [63η φωτογραφία ταυτότητας]

7 videos από την βραδιά τού "Αληθώς" με τις Πολεμικές Ανταποκρίσεις τού Γιώργου Γεωργιάδη

  Σαββατόβραδο, 24.11.2012 / Παναγούλα Μπανάτου 

Συναρπαστικός ο δημοσιογράφος Γιώργος Γεωργιάδης και η 30ετία των Πολεμικών Ανταποκρίσεών του, στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς"

  Χθες βράδυ στην Παναγούλα Μπανάτου  

Για μιαν ακόμη φορά -4^η του δεύτερου κύκλου του- το Κέντρο Λόγου «ΑΛΗΘΩΣ», κατάφερε να συγκεντρώσει χθες το βράδυ στις 7 μ.μ., στον ναό της Παναγούλας Μπανάτου, πλήθος από θιασώτες των δράσεών του. Η εν λόγω σύναξη στρεφόταν κατά της πολεμικής βίας. Φιλοξενούμενος ομιλητής ο δημοσιογράφος Γιώργος Γεωργιάδης, ο οποίος ανέπτυξε το ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα: «Τριάντα χρόνια πολεμικές ανταποκρίσεις», προβάλλοντας πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από το προσωπικό αρχείο του.

Τον λόγο πήρε στην αρχή ο υπεύθυνος του «Αληθώς» Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, ο οποίος, παρουσιάζοντας τη βραδιά, είπε μεταξύ άλλων: «Η πολλά υποσχόμενη παρουσίαση, που πρόκειται να κάνει ο ευαίσθητος αυτός πλανόδιος των ειδήσεων από τα πεδία των μεγάλων και ιστορικών μαχών των τελών τού Εικοστού Αιώνα, παρά το "βαρύ" και "δύσπεπτο" θέμα της, είναι κατά βάθος ειρηνιστική, γι' αυτό και αγκαλιάστηκε από το Μορφωτικό Κέντρο της Ενορίας μας. […] Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι σημαντικότερο από εδώ, στη γωνιά του πλανήτη όπου βρεθήκαμε να ζούμε, πάρεξ να συναντιόμαστε και να οδηγούμαστε σε ευαισθητοποίηση, μ' έναν  απώτερο στόχο: Η δική μας -μικρούτσικη έστω- στάση / αντίσταση μπορεί εντέλει να συνεισφέρει στην γενικότερη επ-ανάσταση τού Δίκιου έναντι τού περιρρέοντος Άδικου".

Στη συνέχεια ο Γιώργος Γεωργιάδης παρουσίασε τις πολύτιμες εμπειρίες του -ως πολεμικού ανταποκριτή- από τα πεδία των μαχών ανά τον Κόσμο, όπως και από τον ακήρυκτο πόλεμο για το Νερό, που συμβαίνει ολοένα στην υποσαχάρια Αφρική. Όλοι οι παρευρισκόμενοι, εκστατικοί και χειροκροτώντας συχνά με θέρμη τον παρουσιαστή, παρακολούθησαν πλουσιότατο οπτικοακουστικό υλικό από εκεί, όπου τσαλαπατιέται η Ανθρωπιά στο βωμό των μεγάλων συμφερόντων. Για να καταλήξει, με πολλή σεμνότητα, ο βετεράνος δημοσιογράφος: «Δεν έχω την εντύπωση ότι είδα στη ζωή μου πολλά. Άλλωστε, πιστεύω ότι όσο περισσότερα βλέπεις, όσο περισσότερο ταξιδεύεις, τόσο καταλαβαίνεις ότι δεν είδες τίποτα. Γιατί η κάθε εικόνα, η κάθε στιγμή αλλάζει, ανάλογα με τη διάθεση ή τον φόβο σου. Αλλάζει από το φως ή το σκοτάδι. Από την απουσία ή τον ίλιγγο. Το κάθε τι μοιάζει διαφορετικό. Σκοπός είναι να γίνεις καλύτερος άνθρωπος κι αυτό μόνο μ' έναν τρόπο το καταφέρνεις: Να είσαι δίπλα στους άλλους συνεχώς. Να μπορείς να μιλήσεις αλλά να ξέρεις και ν' ακούς. Να βλέπεις τον άλλον από ψηλά, μόνο όταν του δίνεις το χέρι για να σηκωθεί». [Ολόκληρη την ομιλία και μερικές από τις συλλεκτικές φωτογραφίες Γεωργιάδη, αναρτήσαμε στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη μας "Παραθέματα λόγου", εδώ.]

Οι συντελεστές τού «Αληθώς» ευχαριστούν και από αυτή τη θέση τον Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Μπιάζη, Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Ζ. -εκπρόσωπο τού απουσιάζοντος Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου- και τον Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο Κυπριώτη για την παρουσία τους, καθώς επίσης τον  Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Γιώργο Αρμένη, τον Πρόεδρο του Μπανάτου Χαράλαμπο Δημ. Κοντονή, τον Πρόεδρο της Εθελοντικής Ομάδας Μπανάτου Σπυρίδωνα Διον. Κοντονή, τον Περιφερειακό Σύμβουλο κ. Κωνσταντίνο Τσιριγώτη, τον Δημοτικό Σύμβουλο Διονύσιο Παν. Στραβοπόδη, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Ενορίας, τον Διευθυντή του Γυμνασίου Βανάτου Γιάννη Αγαλιανό για τη στήριξή τους, όπως και τους εκπροσώπους των διαφόρων συλλόγων, σωματείων, πνευματικών και παραγωγικών τάξεων για την αυτοπρόσωπη παρουσία τους στη μορφωτική αυτή δράση τού «Αληθώς».

[Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας, Σπύρος Καμπιώτης και π. Π. Κ.]

Τυμπανιστής στην Nelson Mandela Square / Johannesburg, South Africa [62η φωτογραφία ταυτότητας]

Φιλοσοφία με πάθος

του Διονύση Ν. Μουσμούτη, Διευθυντή τού Περιοδικού Ιστορία Εικονογραφημένη

για το βιβλίο: Νίκιας Λούντζης, Φιλοσοφικοί Πειρασμοί, Έχει, τελικά η Φιλοσοφία τον Θεό της; Εκδόσεις Πάπυρος, 2012, σελ.: 360, τιμή: 18,00 €

Ο Νίκιας Λούντζης συνιστά μια μάλλον ιδιάζουσα και αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση στα νεοελληνικά γράμματα. Προσωπικότητα πολυσχιδής, νομικός με πολυετή σταδιοδρομία, από πολύ νωρίς άρχισε να διαμορφώνει το δικό του, αυτόνομο πνευματικό στίγμα είτε με τα λογοτεχνικά του εγχειρήματα, είτε κυρίως με τις πολυάριθμες μελέτες του για την επτανησιακή ιστορία, την επτανησιακή μουσική αλλά και γενικότερα για την ιστορία της λυρικής τέχνης στην Ελλάδα, καθώς και για την επτανησιακή ζωγραφική. 

Το πιο πρόσφατο και ίσως πιο ιδιόμορφο πνευματικό του διάβημα είναι οι Φιλοσοφικοί πειρασμοί (με τον εξίσου «προκλητικό» υπότιτλο: Έχει, τελικά, η Φιλοσοφία τον Θεό της;), που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πάπυρος. Αυτή τη φορά ο Λούντζης επιχειρεί ένα μάλλον δύσκολο εγχείρημα: να μιλήσει για τα μεγάλα ζητήματα της φιλοσοφίας μέσα από την αφηγηματική φόρμα του μυθιστορήματος. Δύσκολο μεν τεχνικά, στην ουσία του όμως ερεθιστικό ή και λυτρωτικό για τον συγγραφέα, ο οποίος αξιοποιεί τη λογοτεχνική φόρμα για να δώσει ζωή στον αποστασιοποιημένο λόγο του φιλοσοφικού δοκιμίου, για να συνδέσει τη φιλοσοφική σκέψη με τη βιωμένη πραγματικότητα, για να σχολιάσει, να ειρωνευτεί, να μιλήσει για ανθρώπους με σάρκα και οστά.

Ο τόπος, είναι η καλοκαιρινή Ζάκυνθος του σήμερα· η αφορμή, ένα συνέδριο φιλοσοφίας, στο οποίο θα συναντηθούν πρόσωπα ετερόκλητα, το καθένα με τη δική του ιδιομορφία, τους δικούς του πόθους και τα δικά του πάθη. Επιστημονικές ανακοινώσεις, συζητήσεις, διασκεδάσεις στις χαυνωτικές καλοκαιρινές νύχτες, όλα θα ήταν μάλλον προβλέψιμα, αν δεν υπήρχε η παρουσία μιας νεαρής γυναίκας, ενός «καλλίγραμμου μελαχρινού μίσχου», που αναστατώνει τον ήρωα-αφηγητή. Τον αναστατώνει γιατί δεν θα μπορούσε να μείνει αδιάφορος απέναντι στην παρουσία της, αφού είναι ένα πλάσμα ερωτικό και ερωτεύσιμο, αλλά και γιατί είναι ένα δροσερό, ατίθασο πνεύμα που θέτει συνεχώς ερωτήματα, που δεν αναζητεί απόλυτες αλήθειες αλλά αναζητεί απαντήσεις, έστω κι αν είναι δύσκολο να δοθούν, στα προσωπικά της υπαρξιακά ερωτήματα. Μεταξύ των δύο αναπτύσσεται ένας διάλογος που διατρέχει όλη την έκταση του βιβλίου, στο πλαίσιο του οποίου ο συγγραφέας έχει τη δυνατότητα να μιλήσει για τα μείζονα υπαρξιακά ερωτήματα που διατρέχουν όλη την ιστορία της φιλοσοφίας.

Την αφήγηση όμως δεν την μονοπωλούν τα δύο αυτά πρόσωπα. Οι συμμετέχοντες στο συνέδριο, οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους, οι φίλοι, ο μικρόκοσμος της Ζακύνθου, δίνουν τη δυνατότητα στον αφηγητή να σχολιάσει συχνά με χιούμορ, συχνά με ειρωνεία που γίνεται δηκτική έως και «βλάσφημη», μια κοινωνική πραγματικότητα που αρέσκεται στην υποκρισία. Τα πρόσωπα στο βιβλίο δεν είναι καρικατούρες, αλλά ζωντανοί χαρακτήρες, δεν αποτελούν λογοτεχνικό άλλοθι για κάποια διδακτική αφήγηση, αλλά πραγματικούς ήρωες που δίνουν ζωή στο μυθιστόρημα.

Ο Νίκιας Λούντζης πλέκει αριστοτεχνικά τη λογοτεχνία με τον φιλοσοφικό στοχασμό, χρωματίζει τον λόγο του με χιούμορ και πικρή ειρωνεία, για να χτίσει ένα γοητευτικό έργο, οδηγώντας με σιγουριά τον αναγνώστη μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια των μεγάλων ερωτημάτων της δυτικής φιλοσοφίας.