Ζακυνθινά παράθυρα

Από τα κελλιά του Άη Γιώργη στα Γκρεμνά. Στα τζάμια καθρεφτίζεται ο ναός.

Φεγγίτης και παράθυρα με κομψές σιδεριές στην ανατολική πλευρά του Ναού του Αγίου Νικολάου στον Μόλο.

Ό,τι απέμεινε στην πάλαι ποτέ περήφανη αγροτική έπαυλη Αμπελοράβδη στον Καληπάδο.

Από το Ενετικό Υδραγωγείο στο Κρυονέρι.

Μην ξαστοχήσεις τ' Όνειρο λυτό...

ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ

Αφιερωμένο ξανά στην Ίδια

10.9.07

Η χυμώδης εφέτο ισημερία

σαν μακρό προ μακρού παροξύνεται

σαν εμπύρετη περισπάται κραυγή.

Πού μού χάνεσαι;

Άφθονο θέρος γύρωθε

φθόνος θεού θεριστικός

και συ

χλιπ χλιπ ορνίθι αφτέρουγο

κοντά μακριά μου.

Μή μου σε τσουρουφλίσει λέω λίβας Άνεμος

μη σε πλανέψει νυσταγμός

και ξαστοχήσεις τ' Όνειρο λυτό

το πρόσωπο άπλυτο

μην η Ομορφιά λατομηθεί

και σπινθηρίσει ο τόπος αναπόδραστα.

Τόσο εφέτο χυμώδες γαλάζιο

σαν πρόθεση προστακτική αφοπλίζει με

σαν ακακία κακιωμένη από το φίδι

ανατριχιάζει

σαν Αγάπη περισπάται νυκτική

προς το Ανέφικτο.

(15-16.5.2000)

[Από την ποιητική συλλογή του Π.Κ. Έσχατος Φίλος, ιδίοις αναλώμασι 2001, σ. 58 εξ.]

Η μικρή παμμέγιστη ζωή ενός κουταβιού

Παράθυρα στη Βενετία

Τα κάθε λογής Παράθυρα στη ζωή μας έχουν κύριο λόγο, όπου κι αν ανοίγονται αυτά, παντού στον Κόσμο. Πόσο μάλλον στη γοητευτικότερη των πόλεων όλων. Από τον "Έμπορο της Βενετίας" έως τον "Θάνατο στη Βενετία" κατέχουν ρόλο κυρίαρχο, διότι μές από αυτά ακούγονται τ' Ανάκουστα και θεώνται τ' Απρόβλεπτα.

Μερικά τέτοια Παράθυρα απ' την απαράμιλλη Δημοκρατία των Νερών ερανίζομαι σήμερα για τους φίλους του Ιστολογίου μας, τα οποία, μες από την πλησμονή των χρωμάτων και των εικόνων της Γαληνοτάτης, μπόρεσα ν' αποτυπώσω το Καλοκαίρι του 2005. Χαρείτε τα!

Πρώτες φθινοπωρινές βόλτες

Ευτυχώς, ο καιρός -επιτέλους- δρόσισε! Μέσα σε μια μόλις εβδομάδα πέσαμε -θεαματικώ τω τρόπω- δεκαπέντε έως είκοσι βαθμούς Κελσίου κι εκείνος ο μακρόσυρτος και βάρβαρος Καύσωνας με τα όσα τραγικά μάς επιφύλαξε φέτος, πάει, μάς τέλειωσε!!!

Καιρός, λοιπόν, για βόλτες ανά τις ρίμες και τους χωματόδρομους της υπαίθρου μας, όπου ο καθένας μπορεί να εισπνεύσει ό,τι έκτακτο αποπνέει από τη Γη μας ή ό,τι σπουδαίο περιΐπταται στο περιβάλλον μας, θαυμάζοντας ξανά και ξανά την όλη Σοφία και Αρμονία!

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, εικόνες ομιλούσες κι αυτές, τραβήχτηκαν πριν από λίγο.

Τα πρώτα σύγνεφα, κάτι σαν προσκέφαλα του ήλιου που πάει να ξαποστάσει.

Κάποιες μεταθερινές αγριαγκινάρες, κουρασμένες κι αυτές, επιμένουν...

...ενώ κάποιες άλλες απ' τη φθορά τους ξεφυτρώνουν άνθη ζωής!

Κάτι έκτακτο: Μια άλλη ζωή, ενός νεογέννητου κουταβιού 15 εκατοστών περίπου, πεταμένη στα σκουπίδια... Ο Γιάννης το μάζεψε στοργικά, το πήρε μαζί μας και ήδη το ταΐζει γαλατάκι!

Μοναχικότητες... [γ΄ μέρος: Παριστάνοντας το άγαλμα]

Μοναχικότητα στα στενά της Βενετίας: Το άγαλμα-ζητιάνος. Όλες τις μέρες και τις ώρες στεκούμενος εκεί στη γωνιά του, με το ψυχρό μακιγιάζ και τη θερμή διάθεση, μόνος προς όλους, ακίνητος (το κατά δύναμη) και, αν δει στο κασελάκι του φιλοδώρημα καλό, γελά, φωτογραφίζεται, ευχαριστεί! Παράδοξη, πολύ παράδοξη μοναχικότης...

Μοναχικότητες... [β΄ μέρος: Συμβαίνουν και στην Ευρώπη]

• 
  
  
  Ένας φωτογραφικός φακός είναι πάντοτε χρήσιμος όπου-όπου. Διότι μπορεί να συγκρατήσει σπουδαίες στιγμές, διασώζοντας πράγματα που μιλούν μέσα στη σιωπή τους. Παραπάνω μερικές μας αποτυπώσεις άγνωστων συνανθρώπων σε στιγμές μοναχικές: Στον Σταθμό της Λωζάνης (φωτό 1), σε Ορθόδοξο Μοναστήρι των Γαλλικών Άλπεων (φωτό 2) και από τον Σταθμό της Γενεύης (φωτό 3 και 4).

Παράθυρα και φεγγίτες στα Στροφάδια

Με τα ζακυνθινά νησάκια των Στροφάδων έχουμε ασχοληθεί και άλλες φορές από αυτό εδώ το ηλεκτρονικό πολυπεριοδικό μας. Έχουμε πραγματοποιήσει περιήγηση στο μεγαλύτερο από τα δύο, θαυμάσαμε πρωινές ανταύγειες πάνω από τα νησιά, συναντήσαμε τον μοναδικό εκεί Ασκητή, μπήκαμε στο μοναδικό δάσος των Κέδρων, παραμονέψαμε το δωμάτιο με τους άλλους Καθρέφτες κι ευλαβικά συμμετείχαμε στην πανευφρόσυνη εορτή της Μεταμόρφωσης.

Σήμερα δημοσιεύουμε κάποια ομιλούντα παράθυρα από τον ευλογημένο εκείνον τόπο, φεγγίτες από το εκεί αγέρωχο (αν και σεισμοπαθές) Καστρομονάστηρο των Παλαιολόγων, απ' όπου το Φως, αδαπάνητο και κυριαρχικό (ως άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος που ονομάζεται Ιστορία), μπαινοβγαίνει αιώνες τώρα, γνωρίζοντας απέξω και ανακατωτά τις ίντριγκες και τα τσαλίμια του Απείρου.

Από τη Sugartown στη Firetown

Η Ζαχάρω (αγγλιστί Sugartown) διαρκώς στην επικαιρότητα, κατά τρόπον όμως από σουρεαλιστικό έως αποτρόπαιο...

Θυμάστε την περυσινή ταινία του Κίμωνα Τσακίρη "Sugartown Οι γαμπροί"; Αντιγράφω για εσάς το στόρυ (πραγματικό) της ταινίας:

Το Νοέμβριο του 2002, η μικρή κωμόπολη της Ζαχάρως, κατέκτησε τα τηλεοπτικά παράθυρα, χάρη στη δέσμευση του δημάρχου, αν κερδίσει, να βρει νύφες στους άντρες τής υπό παρακμή επαρχίας του. Το Sugartown, είναι η καταγραφή της υλοποίησης της δέσμευσης.

Εμπνευσμένος απ’ αυτήν την αλλόκοτη ανακοίνωση για σαφάρι γυναικών, ο Κίμων Τσακίρης ταξίδεψε ως τη μικρή πόλη πλάι στην αρχαία Ολυμπία, και με μια κάμερα στον ώμο, κατέγραψε την περιπέτεια αυτών των ανθρώπων, και το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων τους. Αυτό που προέκυψε, είναι ένα ντοκουμέντο πολλαπλών αναγνώσεων: από το ποιοι και πώς κυβερνάνε σε τούτον τον τόπο, και την ερήμωση της ελληνικής επαρχίας, μέχρι το σε πόσους διαφορετικούς πλανήτες κατοικούν οι άνθρωποι της χώρας μας και πόσο εύκολο είναι να εκμεταλλευτεί κανείς τα συναισθήματα, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, ή να ξεκινήσει αλισβερίσι λευκής σάρκας συνειδητά, ή ασυναίσθητα, φορώντας του ένα φαινομενικά αφελές προσωπείο.

Περισσότερα για την ταινία, όπου και σχετικό τρέιλερ από τη Sugartown, δείτε εδώ.

Αυτά κατά το σωτήριον έτος 2006. Φέτος, Αύγουστο του 2007, τι συνέβη στην κατάφυτη και γλυκύτατη (κατά τα άλλα) Ζαχάρω; Τα γεγονότα γνωστά. Το φτερούγισμα του Θανάτου την μετέτρεψε στο άψε-σβήσε (κυριολεκτικά) από Sugartown σε Firetown. Ο ίδιος πάντοτε Δήμαρχος γυροφέρνει τα κατακαμένα σπίτια και τα ψαλιδισμένα όνειρα των συντοπιτών του, ξαναπροσπαθώντας -σαν άλλοτε- για την... αποκατάστασή τους.

Δείτε (για του λόγου το αληθές) δύο από τα πολλά τρέιλερ της Firetown, τα αλλιώς -αλίμονο- πραγματικά:

Στο Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου ωτακουστές αρχαίων Πειστηρίων [α΄]

Ό,τι και να προφέρει ο Κανείς μας για τον ιερότατο αυτόν τόπο θα είναι μειονεκτικό και παράταιρο, διότι πρώτοι εμείς βιώνουμε τη Λιγοσύνη στο πετσί μας, σε καιρό δυσοίωνο και τόπο βεβορβορωμένο.

Ως εκ τούτου, έκπληκτοι κι εμείς προσκυνητές του Τέλειου και της Αρμονίας ή έστω αδέξιοι ωτακουστές μυστηρίων (ή και πειστηρίων) αρχαιότατων, περιοριζόμαστε να αιχμαλωτίζουμε στα κλικ του φωτογραφικού φακού στιγμές Αιωνιότητας, ήτοι τον Τόπο και τις Αναπνοές, τον Καύσωνα και τις Ισκιάδες, την Πραότη και τη Μέθη, τις Ηδονές και τις Ωδίνες, το Κοίλο, την Ορχήστρα, τις Ιαχές...

Μπροστά στο αρχέτυπο κάλλος

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Όταν πριν από πάμπολλα χρόνια βρέθηκα μπροστά στη δημοσιευόμενη εδώ φορητή εικόνα (των τελών του 17ου αιώνα, από τον ναό του Αγίου Αντωνίου στο Ποτάμι Ζακύνθου), έμεινα ενεός, έτσι κάπως σαν το εικονιζόμενο πρόσωπο που, όπως διαπιστώνει κανείς, αποθαυμάζει το εξαιρετικό του εύρημα. Συγκλονίστηκα ανεπανόρθωτα και, κάθε που την συναντώ στην Πινακοθήκη του Μητροπολιτικού Μεγάρου Ζακύνθου, στέκομαι αρκετά μπροστά της, διαβάζοντας πάλι και πάλι (φωναχτά, αν είμαι μόνος) την εξαιρετική επιγραφή.

Τι παρουσιάζει, λοιπόν, το Εικόνισμα; Τον Αββά Σισώη, κορυφαίο ασκητή των αρχών του 4ου μ.Χ. αιώνα, ο οποίος με υψωμένα τα χέρια κι έκπληκτη έκφραση σκύβει πάνω από μια μαρμάρινη σαρκοφάγο, μέσα στην οποία διακρίνεται ένας σκελετός.

Σε μιαν επιγραφή εντός περίτεχνου πλαισίου διαβάζω τα εξής ποιητικότροπα λόγια, που, όπως έμαθα αργότερα, είναι ποίηση του οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού:

"Ορώ σε τάφε, δειλιώ σου (την) θέαν

κ(αι) καρδιοστάλακτον δάκρυον

χέω. χρέος το κ(οι)νόφλητον εις νουν

λαμβάνω. πώς γαρ [μέλλω διελ]θείν πέρ(ας)

τοιούτον, αι αι [θάνατε, τις δύναται] φυγ[είν σε];"

Εκείνο όμως που καθηλώνει δεν είναι τόσο το επίγραμμα αυτό καθεαυτό, όσο μια άλλη μικρή επιγραφή στο δεξιό χείλος της σαρκοφάγου:

"Τάφος Αλεξ[άνδρου] του βασιλέ[ως]."

Σπουδαία υπόθεση και (για εμέ) ανακάλυψη!!! Ο όσιος πατέρας της Αιγύπτου και πνευματικό ανάστημα του Καθηγητή της Ερήμου Αντωνίου του Μεγάλου, βρέθηκε μπροστά στο λείψανο-σκελετό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως άλλωστε διασώζει το Συναξάρι του Αββά, κάτι που δεν γνώριζα μέχρι εκείνη τη στιγμή!

Πώς γλίτωσα το εγκεφαλικό; Μετά από πολλές εσώψυχες διεργασίες και αναστατώσεις του νου και του ύπνου, το Φθινόπωρο του 1997 προέκυψε ένα ποίημα, σχολιαστικό της σπουδαίας αυτής Εικόνας. Το αντιγράφω, για να ξαναζήσω (πρωτίστως) τα όσα τότε ευχαρίστως εβίωσα:

ΕΝΥΠΝΙΟ ΜΕΤΑ ΤΡΟΥΛΛΟΥ

"καρδιοστάλακτον δάκρυον χέω"

Αββάς Σισώης

Τρέχεις μέσα στον ύπνο σου και προσπερνάνε

τα κλειδωμένα μυστικά και τα κορίτσια

οι οξύθυμες μέρες και οι βροχούλες

κλαίουσα η Νόννα μου ιτιά

και μαντηλοδεμένη

Τρέχεις μέσα στον ύπνο σου

και σού 'ρχεται

(από πού;)

ενύπνιο μετά τρούλλου

ο αββάς Σισώης ενώπιος ενωπίω

βόρειος κυριάρχης άνεμος

εσύ απαράλλακτος

Ωω εσύ ποθεινέ της σελήνης

χαρά στη μάνα που σε θήλασε

περήφανε αχάτη

χαρά στα μάτια που σ' αντίκρυσαν

κάλλος αρχέτυπο

Εύκολα που ξεχνιούνται οι άνθρωποι

Τρέχεις μέσα στον ύπνο σου

και προσπερνάνε.

[Από το ομότιτλο ποιητικό βιβλίο π. Παναγιώτη Καποδίστρια, εκδ. Μπάστα, Αθήνα 1998, σ. 46]

Εξώθυρα στον Κόσμο [Α΄]

Τα πάσης φύσεως εξώθυρα, περίτεχνα ή όχι, έχουν κι αυτά (κυρίως αυτά) την δική τους ιστορία. Άνθρωποι πάμπολλοι μπήκαν και βγήκαν... Όνειρα έκαμαν στάση, παράσταση, ανάσταση, επανάσταση... Γέλια και δάκρυα ομοθυμαδόν συνελήφθησαν επ' αυτοφόρω, ενώ οι σιωπές εκραύγαζαν, άσχετο εάν τις άκουσε ο πάσα εις περαστικός.

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ή να μάθουμε περισσότερα, μόνο να τα οσφρησθούμε. Γι' αυτό, και μόνο φωτογραφικά, αρχίζουμε να παραθέτουμε ορισμένα, θεωρώντας ότι κάποιοι οφθαλμοί διαισθητικοί μπορεί και να προσλάβουν τη μυστική ενέργεια που ασφαλώς εκπέμπουν.

Στην πόλη Σαμπερύ της Γαλλίας

Η Πόρτα του Αγίου Βίτου στο ιστορικό κέντρο της κωμόπολης Σολέτο (Νότια Ιταλία)

Στο χωριό Υριάζ της Γαλλίας

Σε ναό της Βενετίας

Στην πόλη Γκρενόμπλ της Γαλλίας

Στα Μέθανα κι αν πέθανα, ποιος το γνωρίζει...

Φτάνουμε στα ωραία Μέθανα ή Μεθήνη ή Μεθώνη ή Μεθάνη ή Αρσινόη, μιαν ιδιαίτερα γραφική χερσόνησο (παραλίγο νησί) στα Ανατολικά του Μορέως, μέσα στη νησιωτική ανοιχτή αγκαλιά του Αργοσαρωνικού. Αποτελούν διάβαση των υδάτινων οδών από την Αθήνα και τον Πειραιά προς τα νησιά του Αργοσαρωνικού και τον Μοριά, με ιστορία που πάει πολύ πίσω, στη Νεολιθική Εποχή (6.000-3.200 π.Χ.).

Εδώ ξεχωρίζουν, χαρακτηρίζοντας τον τόπο και τις εργασίες των ανθρώπων, οι ιαματικές πηγές των Μεθάνων, αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δράσης του ευρύτερου χώρου, γνωστές διαιώνια για την αποτελεσματική δράση τους στην υγεία. Οι αρχαίοι συγγραφείς Παυσανίας, Στράβων, Οβίδιος μαρτυρούν των ιαμάτων το αληθές.

Σήμερα έχουν έναν ιδιότυπο τρόπο να μαγνητίζουν τον ανύποπτο επισκέπτη. Εκεί που δεν το περιμένεις τα ερωτεύεσαι και δε βλέπεις την ώρα να επιστρέψεις!... Πολλά και γραφικά, μικρά ή μεγαλύτερα ξενοδοχεία, ήπιας συμπεριφοράς, είναι έτοιμα να στεγάσουν τους επισκέπτες. Αξίζουν τόν κόπο! Ανταμείβουν πλουσιοπάροχα!!!

Απορίες περί Πενίας στον Πόρο

Εδώ να ζεις αυτόματα κι ό,τι προκύψει

να φτερουγάει κι ο Καημός από τα ύψη.

Να κατοικείς στ' ανώι ετούτο εύχεσαι;

Τη θλίψη της Πενίας αναδέχεσαι.

Το λάθος κήπος

το πάθος ίππος.

Μη χαιρετάς δημαγωγός από τη βάρκα

κανείς ποτέ δεν σώθηκε μ' όλη τη σάρκα.

Κι ενώ διαβαίνει Έρωτας ιστιοφόρος

σού κλει το μάτι Θάνατος τροπαιοφόρος.