Ερείπια Ονείρων [στ. Παναγία η Δερματούσα]

ΔΕΡΜΑΤΙΝΟΙ ΧΙΤΩΝΕΣ

Όλο συμμαζεμένο το Μεσημέρι

στις φυλλωσιές

στα κιονόκρανα ασθμαίνοντας

ο Χρόνος

σαύρα κολοβωμένη

κι αν λίγο ξύσεις τα κεροσταλάγματα

και την αχλύ των ημερών

ορμές θα βρεις νωπές του Μεσονυκτικού

θείων ερώτων.

Τους δερμάτινους χιτώνες

δεν τους πρόφτασε ο φακός.

***

Η Δερματούσα, ευτυχώς, διασώθηκε!

Εδώ δεν έχουμε το δικαίωμα και το περιθώριο της γκρίνιας. Κατά την τελευταία δεκαετία τελεσφόρησαν οι σύντονες προσπάθειες ευαίσθητων πολιτών και αρχών του τόπου μας, ώστε σήμερα να έχει αποκατασταθεί ο αξιοπρόσεκτος αυτός ναός του χωριού Τραγάκι Ζακύνθου (παρά τις όποιες μικροεπιφυλάξεις ή ενστάσεις για κάποια σημεία), έχοντας μάλιστα ήδη αποδοθεί σε συχνή δημόσια λατρεία. Για του λόγου το αληθές, ακολουθούν σχετικές σύγχρονες φωτογραφίες.

Ερείπια Ονείρων [ε. Άγιος Σπυρίδων στις Σγούρνες]

ΤΟΥ ΥΒΡΙΣΤΗ

Της Συνόδου της Πρώτης ο αναλφάβητος

με το μυαλό στον Υβριστή

-πανάθεμά τον-

ανίδεος απ' τον βίο του δρόμου τον αβίωτο

ακόμη εξίσταται πώς

η Πέτρα του Καλόγερου γίνηκε πέτρα.

Οι σγούρνες όμως ξέρουν από παιδεμό

και κάπου εκεί στα φρύγανα

όσο πιάνει ο φακός και μη παρέκει

θα τού 'χει παραπέσει μάλλον

το τελεσφόρο κεραμίδι του

(λίγο απ' το χώμα του σώματος

το νερό του καημού

και φωτιά δωρεάν)

ή

το χρυσό φιδοπουκάμισο.

Ερείπια Ονείρων [δ. Άγιος Ανδρέας στο Βροντόνερο]

Ποίηση Παναγιώτη Καποδίστρια

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΡΟΝΤΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ

Σταυροειδής η χαρά μου

(η λύπη να δεις)

εκεί που βροντούν τα νερά

και τα Πολλά Καρύδια.

Θόρυβος απ' τους φεγγίτες ερχόταν έξω

κάτι σαν υποψία θυμιατού

ή θαύματος σ' εξέλιξη

κι όταν παραμονέψαμε ήταν όλο παρόν

το Ποίμνιο εν συνάξει

ώς μέσα στο Ιερό ανενόχλητο

συνωστισμός σιωπών αποσταγμένων

ανάσες υπό προθεσμίαν

κακαράτζες παντού.

Προαναγγέλλοντας Άνοιξη!

Ξεχωριστή ευλογία θεωρούμε, ότι συχνά πυκνά έχουμε την ευκαιρία, μαζί με τη συντρόφισσα Φωτεινή, να πραγματοποιούμε μικρές εξορμήσεις στον ευρύτερο χώρο μας, ανακαλύπτοντας κάθε φορά νεότερες εκδοχές του ίδιου περιβάλλοντος και του εντός μας κόσμου!

Σήμερα το πρωί, ο ήλιος έδωσε σκληρή μάχη με τα σύγνεφα και τις μακρινές βροντές, επιδιώκοντας την απόλυτη κυριαρχία επί της ημέρας μας. Και τα κατάφερε! Στο μεταξύ, μάς δόθηκε η ευκαιρία να πρωτοθαυμάσουμε ανθισμένες αμυγδαλιές, να μυρίσουμε μανουσάκια ευωδιαστά, να ξεδιακρίνουμε μερικά ευαίσθητα λευκά κρινάκια στα πρασινισμένα ρείθρα των μονοπατιών, ν' αφήσουμε την ακοή μας να ευφρανθεί με το γαργάρισμα των νερών στον μικρό μας χείμαρρο, κάτω απ' το γεφυράκι!

Μα, μπορεί κάποιος από τους αναγνώστες μας να συλλογισθεί: Τόσα ρομαντικά και ωραία συμβαίνουν στον τόπο αυτόν; Τόσο ηλιόλουστα και υπέρκοσμα είναι όλα; Μακάρι να ήταν. Δεν είναι όμως... Υπάρχουν λάθη, πάθη, πτώσεις, μεταπτώσεις, σκουπίδια, άναρχη δόμηση, σκοτωμένα σκυλάκια, εμπάθειες, αντιπάθειες... Απλώς, ο καθείς μας δημιουργεί τον κόσμο που τού αναλογεί, στην επικράτεια τού οποίου χτίζει ανώγια και κατώγια, όχι ως μία ψευδαίσθηση ή πραγματικότητα εικονική, αλλά ως σχεδία διαφυγής από τη χαμέρπεια της καθημερινότητας, παυσίλυπο λες της ενεργούς θλίψης/συναίσθησης για τις αδυνατότητες και αστοχίες της φύσης μας.

Εάν κατέχεις τέτοιες ηρεμιστικές, πολλά ομιλητικές, προ-ανοιξιάτικες εικόνες, έχεις αποκτήσει -πιστεύω- τις άμυνες για ν' ανθέξεις τις θύελλες του υπόλοιπου χειμώνα ή τους μεγάφωνους λεονταρισμούς συνανθρώπων απανθρώπων.

Ερείπια Ονείρων [γ. Στην Παναγούλα και στις Νεραντζούλες]

ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΡΑΧΝΗ

Περίμενα δέντρα να ιδώ

καρπούς

ευωχίες

και τά 'χε όλα καταπιεί ο σεισμός της Λήθης.

Ξεπνεωμένο καλοκαίρι Αράχνη

μού 'χε στήσει δίχτυ

μα το ξέρω καλά

Άγγελος αυστηρότατος κάνει τον νεωκόρο εδώ

πλέκει βαγιά ως είθισται

τ' αλογάκια

τους ήλιους

μοιράζει τ' αυγοκούλουρο στη γειτονιά

μαδάει δάφνες

ή στο καμπαναριό μετά

καρτερεί εναγωνίως μεσάνυχτα

να ξεχηρέψει τις καμπάνες

και το πρωί

Αράχνη πάλι ο Άγγελος

απλώνει δίχτυ ολόγυρα

να δυσκολέψει τους περίεργους

κι ας τά 'χουν όλα καταπιεί ο Σεισμός και η Λήθη.

Ερείπια Ονείρων [β. Το Μοναστήρι της Σκοπιώτισσας]

ΑΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Σκοπό οι ευχές δεν έχουν πια

μήτε οι κατάρες

ομίχλες χουχουλίζουν την κορφή

νοτιάς θανάτου

οι μιλιές γατζωμένες ακόμη στ' αγκωνάρια

σα νυχτερίδες

τα βελάσματα του ανέμου από παντού

αμετάφραστα

και πολύ μακριά

(ή εντός σου)

πονηρεμένος ο Σεπτέμβριος

σφάζει κοτόπουλο την Άτιμη

γι' αυτό οι πέτρες κοκκινίζουν πάντα εκεί.

Ερείπια Ονείρων [α. Άγιος Νικόλαος ο Μεγαλομάτης στον Σκοπό]

ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΤΗΣ

Αγριάγκαθα της ερημιάς

φρουρούν την αφεντιά τους ορκισμένα

την Αρτέμιδα Κυρά

και τον Μεγαλομάτη

σύρε κι έλα τα πουλιά ιερατεύουν έκτοτε.

-Σελήνη φίλη μου

τα έχεις όλα ειδωμένα εσύ

μα εχέμυθη ως έμαθες

κρατάς κεκαλυμμένα τα Μυστήρια.

Μια ζωή

(μ' ένα θάνατο)

να στ' αποσπάσω προσπαθώ.

Ερείπια Ονείρων [Εισαγωγή]

«Ίσως τούτο μού δώσει το κλειδί για όλα τα μυστήρια κι εγώ θα τα ξεσκεπάσω όλα πέρα για πέρα στη σαστισμένη γη».
Διονύσιος Σολωμός

Όσοι επιθυμούμε να έχουμε θέα ξεκάθαρη και διαρκή για ό,τι ουσιώδες και κοσμογονικό συμβαίνει από την πίσω πλευρά των Πραγμάτων, όσοι πασχίζουμε ν’ αποκτήσουμε μόνιμη και λειτουργική εποπτεία της όντως διάστασής τους έξω απ’ τον επιφανειακό κατά συνθήκην ρεαλισμό των σχημάτων και των χρωμάτων τους, πρέπει να ομολογήσουμε, ότι οι διάφοροι Τόποι, που αγαπήσαμε και (γιατί όχι;) μας αγάπησαν, συνοδεύουν την ύπαρξή μας παντού και κάθε μέρα. Πόσο μάλλον, όταν πρόκειται για τη γενέθλια γη. Όλα όμως ανάγονται σε βαθύ νοσταλγικό Καημό, όταν κάποια στιγμή βρεθούμε μπροστά στη φωτογραφική απεικόνιση των Τοπίων που ιδιαίτερα ελατρέψαμε (τοπίων – σημάτων ψυχής πολλές φορές), διότι συμβαίνει στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο άνθρωπος, με τη λαίμαργη διάθεση που εσχάτως τον χαρακτηρίζει, να παρεμβαίνει βίαια πάνω τους, παραχαράσσοντας έτσι, όχι μόνον τη γεωγραφική τους διάσταση, αλλά ως εκ τούτου και τις Μνήμες, τις Αφές, τα Όνειρα, τις Χαρές ή τα Δάκρυα, που συνδέονται μαζί τους. Μεγάλη μάλιστα προσωπική χαρά και κατάκτηση αποτελεί συνήθως η διαπίστωση, ότι σε κάποιο παραθεωρημένο φάκελο έχουν λησμονηθεί κάποιες φωτογραφίες των Τόπων αυτών, οι οποίες, όχι μόνον διασώζουν μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή και συγκίνηση, αλλά (όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται), στο φωτογραφικό χαρτί έχουν διασωθεί και κτίσματα, που ο ξέφρενος συγχρονισμός και η «κιτσάτη» πλέον αισθητική μας, αλλά και η συλλογική μας ακηδία έχουν, είτε μεταβάλει βλακωδώς εκ θεμελίων, είτε συντρίψει σε σωρούς ερειπίων… Και «διηγώντας τα να κλαις», κατά τον λόγο του Ποιητή…

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και παρακάτω, στις φωτογραφίες που ακολουθούν στις επόμενες αναρτήσεις μας. Ήταν Σεπτέμβριος του 1981, όταν, ενόψη ραγδαίων μεταβολών σε προσωπικό επίπεδο, με την πολύτιμη παρέα καρδιακού Φίλου και κυρίως με τον ερευνητικό αυθορμητισμό της πρώτης νεότητας, περιδιαβήκαμε πολλούς και διάφορους Τόπους του Τζάντε μας, ιερούς εν πολλοίς Τόπους, οι οποίοι απέπνεαν μια μυστηριακή ευωδία, απαιτώντας μάλιστα πολύ δέος και ιδιαίτερη συστολή στην επαφή μαζί τους. Καρπός αυτής της ωραίας εξόρμησης – βόλτας στη μεταθερινή Ζάκυνθο του 1981 ήταν αυτές (και άλλες) οι φωτογραφίες που θ’ ακολουθήσουν:
* Στο βουνό του Σκοπού (το τραγικό σπάραγμα του Αγίου Νικολάου του Μεγαλομάτη κι ένας όρθιος μέχρι τότε τοίχος του Μοναστηριού της Σκοπιώτισσας, σήμερα σωρός ερειπίων),
* στις Νεραντζούλες και στην Παναγούλα, έξω από την πόλη της Ζακύνθου (ερείπια άλλων σημαντικών ναών, μάλιστα εκείνου της Ακαθίστου),
* στο Βροντόνερο (η βυζαντινή του Αγίου Ανδρέα, στάνη στα νεότερα χρόνια, γεμάτη γιδοπρόβατα και όλα τα… παρεπόμενα),
* στον δρόμο του Αργασίου (ο ερειπιώνας του Αγίου Σπυρίδωνος στη θέση Σγούρνες, ο οποίος εσχάτως αποκαθίσταται, ευτυχώς) και
* στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού Δήμου Αρκαδίων (τα παλαίφατα Μοναστήρια της Δερματούσας και της Σπηλούλας ή άλλα ερείπια στη θέση Κοκόρου Βρύση, μα κι ένας άδηλος τάφος Ανωνύμου).

* * *

Εικοσιεπτά περίπου χρόνια μετά, όλα σχεδόν έχουν αλλάξει ή αλλοιωθεί. Ουδείς σκέφτηκε ποτέ, να συντηρήσει ή ν’ αποκαταστήσει ό,τι μπορούσε να σωθεί, πλην των περιπτώσεων Αγίου Σπυρίδωνος και Δερματούσας , αλλά και της Σκοπιώτισσας εσχάτως, ευτυχώς. Ο Χρόνος κατέλυσε ό,τι εκείνος θέλησε και η γνωστή πλέον αδιαφορία των κ.κ. Υπευθυνοανεύθυνων θριάμβευσε ξανά. Και να σκεφτεί κανείς, ότι ο Ντίνος Κονόμος, από τις ιστορικές – ιστοριοδιφικές του σελίδες τα έγραφε και τα ξαναέγραφε, αλλά μάταια. Για παράδειγμα, το 1979, επεσήμαινε χαρακτηριστικά για την περίπτωση της Παναγίας της Σκοπιώτισσας: «Η ερήμωση του ιερού εκείνου τόπου στις μέρες μας, αν έχεις πονετική καρδιά, σού φέρνει δάκρυα στα μάτια. Τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορία μέσα στη αδιαφορία των σύγχρονων ανθρώπων»[1]. Για την περίπτωση, εξάλλου, του Αγίου Σπυρίδωνος στις Σγούρνες διεκτραγωδούσε: «Η εκκλησία και το καμπαναριό του Αγίου Σπυρίδωνα δεν έπαθαν το παραμικρό από τους σεισμούς του 1953. Αλλά η άστοργη εγκατάλειψη, αρμοδίων και μη, αφάνισε και μεταμόρφωσε τον ιερό και πανέμορφο εκείνο χώρο σε σκουπιδότοπο αποκρουστικής ασχήμιας»[2]. Και αλλού, ήδη απογοητευμένος και απαισιόδοξος, αναρωτιόταν: «Ποιος όμως σκοτίζεται για όλ’ αυτά στο εγκαταλελειμμένο σήμερα στην τύχη του Νησί, που το ασχημίζουν αδιάκοπα τα βαρβαροπάζαρα του τουρισμού, αλλοιώνοντας το πνεύμα, τον χαρακτήρα και την ιστορική παράδοση αιώνων;»[3]

Μικρή αντίσταση – αντίθεση στην όλη αυτήν αλλοτρίωση και τον μαρασμό, η σημερινή δημοσίευση των ταπεινών (μα ανεπανάληπτων ούτως ή άλλως) στιγμών, που αιχμαλώτισε ο παλαιός μου φωτογραφικός φακός, με τη συνοδεία μάλιστα κάποιων ποιητικότροπων σχολιασμών, οι οποίοι προέκυψαν τελευταία, με την ασφάλεια της απόστασης τριών περίπου δεκαετιών και τη νεότερη «ανάγνωση» των αποτυπωμένων εκείνων συγκινήσεων.

Σημειώσεις
[1] Ντίνου Κονόμου, Ζάκυνθος Πεντακόσια Χρόνια 1478-1978, Αθήνα 1979, τ. 2 (Ύπαιθρος Χώρα), σ. 46.
[2] ό.π., σ. 34.
[3] ό.π., σ. 51.

* Όλη αυτή η σειρά (Εισαγωγή και τα επόμενα φωτοποιήματα) πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Περιοδικό Επτανησιακά Φύλλα 23 (2003) 999-1014, κυκλοφόρησαν μάλιστα σε ανάτυπο, το Φθινόπωρο του 2003. Από την όλη αυτή εργασία, τα ποιήματα μόνο δημοσιεύτηκαν οριστικά, δίχως την εισαγωγή και τις φωτογραφίες, στο ποιητικό βιβλίο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, Mater Dolorosa, εκδ. το δίγαμμα, Ζάκυνθος 2005, σ. 25-35.

* Στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης, η πρώτη φωτογραφική μηχανή του Π.Κ.

El Greco: Κομιστής Φωτός μέσα σε πηχτό σκοτάδι

Απόψε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στον τόπο μας, στον Κινηματογράφο της πόλης μας "Φώσκολος", τη νέα και πολυδιαφημισμένη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή "EL GRECO", η οποία κατασυγκίνησε το κοινό, διότι κατά βάσιν αντιμετώπισε τον μεγάλο αυτόν Έλληνα και παγκόσμιο ζωγράφο με ιδιαίτατο σεβασμό, θέτοντάς τον, ως κύριο και κάτοχο των δυσδιάκριτων αληθειών και των μυστικών προοπτικών του Φωτός, έναντι του πυκνού και αποτρόπαιου Σκότους της ιεροεξεταστικής εποχής που έζησε κι έδρασε.

Παράλληλα είχαμε την εξαιρετική τύχη, να γνωρίσουμε από κοντά τον παριστάμενο δημιουργό τής πολλά φιλόδοξης αυτής ταινίας, τον Γιάννη Σμαραγδή, ο οποίος μάλιστα έχει συγγενικούς δεσμούς με το νησί μας. Πρόκειται για έναν καλοσυνάτο άνθρωπο και σεμνό καλλιτέχνη, που, μετά την προβολή της ταινίας, μίλησε από καρδιάς για το δημιούργημά του, εξηγώντας το πώς και το γιατί του όλου αυτού μεγαλεπήβολου εγχειρήματος, καταχειροκροτούμενος από τους θεατές.

Δεν ξέρω, μήτε ενδιαφέρομαι να πληροφορηθώ, για το τι ακριβώς λέει η επίσημη (λεγόμενη) Κριτική για το συγκεκριμένο έργο. Εκείνο που γνωρίζω μόνον είναι ότι, εάν μια ταινία καταφέρει να με συγκινήσει, για μένα είναι 100% πετυχημένη. Εάν επιπλέον καταφέρει να με κάμει να βουρκώσω, αξίζει τον σεβασμό, την προσοχή και το χειροκρότημά μου!

Η ταινία του Σμαραγδή διαθέτει αυτές τις δυναμικές, ως εκ τούτου την ψηφίζω ανεπιφύλακτα. Αξίζει να την δούμε, διότι όντως (κατά Καβάφην) "κομίζει εις την Τέχνην"!!!

Απεβίωσε η Κούλα Ζώη, τελευταία απόγονος της οικογένειας Σολωμού

Η Κούλα Χαραλάμπους Ζώη, η γλυκυτάτη μας Αρχόντισσα, απεβίωσε προχθές (10 Ιανουαρίου, μια μέρα ηλιόλουστη κι ευωδιαστή), σε βαθύτατα γεράματα, 99 ετών, στο σπίτι της στις Βαρρές Ζακύνθου και κηδεύτηκε σήμερα το απόγευμα στο Γαϊτάνι, με ψιλόβροχο και κρύο.

Υπήρξε γόνος ευγενών οικογενειών του Τζάντε, των Μερκαταίων, Λουντζαίων και Σολωμών (του Δημητρίου, αδελφού του εθνικού μας Ποιητή). Πεθερός της υπήρξε ο χαλκέντερος ιστορικός-ιστοριοδίφης της Ζακύνθου Λεωνίδας Χ. Ζώης, προς τον οποίον η πνευματική Ζάκυνθος οφείλει τα μέγιστα.

Η Κούλα (Αγγελική-Διονυσία), κόρη του Αρχιτέκτονα Ιωάννη Κ. Μερκάτη, γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1909. Οικεία βουλήσει και σε παιδική ηλικία θέλησε ν' ασπασθεί την Ορθοδοξία, μια και η οικογένειά της ανήκε στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα.

Παντρεύτηκε την 1η Οκτωβρίου 1928 στον Άγιο Διονύσιο Ζακύνθου τον ανώτερο υπάλληλο του Αγγλικού Τηλεγραφείου Eastern Χαράλαμπο Λ. Ζώη (1899-1979).

[Στιγμιότυπο από την άφιξη της νύφης στο Μοναστήρι του Πολιούχου μας για τον γάμο δημοσιεύτηκε από εμάς πρόσφατα στο περιοδικό Επτανησιακά Φύλλα 27 (2007) 225. Προσφορά φωτό, από την εγγονή της Κλαίρη Σκανδάμη, η οποία μάλιστα μάς πληροφορεί ότι στον γάμο αυτόν συμμετείχαν εξήντα (!!!) κουμπάροι. Η φωτό αναδημοσιεύεται εδώ].

Αρχόντισσα λοιπόν η Κούλα Ζώη. Ποτέ όμως δεν εκμεταλλεύτηκε αυτή της την καταγωγή. Γι' αυτό ακριβώς κατέστη Αρχόντισσα στις καρδιές όλων των Ζακυνθινών μέσα στον χρόνο. Υπήρξε κατά κοινή ομολογία ευγενέστατη καθ' όλες τις μέρες της μακράς βιοτής της, προσηνής, καλοπροαίρετη, στοργική πρός τον καθένα μας, ουμανίστρια, καλή χριστιανή με βαθιά πίστη, πνευματικότητα και συχνότατη συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια, διαρκώς χαμογελαστή, με διαρκή διαύγεια μέχρι τέλους! Είχε, με άλλα λόγια, κατακτήσει, με τον προσωπικό της αγώνα και την αδιάπτωτη καλοσύνη της, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της ολοκληρωμένης προσωπικότητας.

Και μη νομίσετε, ότι δεν διέθετε τα φόντα, δια των οποίων συνήθως "παίρνουν τα μυαλά αέρα". Αρχοντική καταγωγή, σ' ένα σπίτι-εξοχική έπαυλη, το οποίο χρησιμοποιούσε ο πρωθυπουργός του Ιονίου Κράτους Δημήτριος Σολωμός για τα πολιτικά συμβούλια του κόμματός του (κατά τον Ντίνο Κονόμο), συναναστροφές με τις σημαντικότερες προσωπικότητες ολόκληρου του Εικοστού Αιώνα!...

Την αγαπούσαμε, την σεβόμασταν απαξάπαντες και δεν θα πάψουμε ποτέ να την σκεφτόμαστε και να την μνημονεύουμε. Η αγαθή ανάμνηση είναι το πρωτεύον, που είναι ανάγκη να παραμένει μετά την έξοδο του καθενός μας από τα εγκόσμια. Αιωνία της η μνήμη.

* Η φωτό της μακαρίτισσας προέρχεται από τα Επτανησιακά Φύλλα, ό.π., σ. 271.

Εικόνες μιας ακόμη αλκυονίδας εξόρμησης

Όσο μακρύτερα από την δύσοσμη πολιτικοκοινωνική κατάσταση, τόσο της πατρίδας μας, όσο και του νησιού μας, τόσο το καλύτερο για την ψυχική μας (τουλάχιστον) υγεία!!!... Εάν μάλιστα υπάρχει η δυνατότητα να βγει κανείς στη φύση, έχει ασφαλώς να λάβει απλόχερα τα πλούσια δώρα της, μαζί με το θωπευτικό πλάγιο φως ενός αξιοπρεπούς χειμωνιάτικου ήλιου των τελευταίων ημερών, μια και -σημειωτέον- ο καιρός εδώ στο Τζάντε διάγει αλκυονίδα περίοδο! Η πολυδιψασμένη γη μας έχει ρουφήξει φέτος αρκετό νερό (αν και ποτέ δεν είναι αρκετό) και ήδη έχει ορθανοίξει όλα της τα εποχιακά φύτρα, πάνω στα οποία ζωύφια και ζωντανά απολαμβάνουν φως και ζωή!

Σήμερα, αμέσως μετά το γιόμα, ξαναπήραμε τα βουνά με τη Φωτεινή, εισπράττοντας με βουλιμία αυτού του είδους τις μικρές χαρές της καθημερινότητάς μας, οι οποίες πάντως ουσιώνουν τα τριγύρω μας τεκταινόμενα ανούσια, νοηματοδοτώντας τ' ανοημάτιστα του σχιζοφρενικού κοινοτικού μας βίου. Αυτό, τουλάχιστον, συμβαίνει μ' εμάς ή ταιριάζει στην δική μας νοοτροπία.

Αισθανόμαστε ιδιαίτερα ευλογημένοι, ότι μπορούμε ν' απολαμβάνουμε τέτοιες μυρωδικές εικόνες! Επιθυμούμε μάλιστα να τις μοιραστούμε με τους απανταχού Φίλους μας δια των φωτοαποτυπώσεων, που παρατίθενται παρακάτω:

Εικόνες μιας αλκυονίδας βόλτας

Αλκυονίδες ώρες περνάμε αυτές τις μέρες στο νησί μας. Ως εκ τούτου βρήκαμε την ευκαιρία με τη Φωτεινή να πραγματοποιήσουμε χθες την καθιερωμένη πεζοπορία μας με πλούσιο και άπλετο ήλιο, με φως άκρως ελληνικό και πανεύοσμο, μέσα σ' ένα περιβάλλον που βιώνει άνοιξη, αν και στο μέσο του φετινού Χειμώνα. Η διαστροφή της φωτογραφικής μηχανής εκ των ων ουκ άνευ. Εξ ου και οι παρακάτω στιγμές, για του λόγου το αληθές.

Τα μικρά ανθάκια του καταπράσινου περιβάλλοντός μας σ' αιφνίδια έξαρση επιδεικνύουν τα κάλλη τους!

Τ' ανθάκια της φτωχής και αμελητέας (κατά τα άλλα) αγγουρίτσας έχουν φορέσει το γαλαζομπλε ένδυμα και πίνουν ήδη ήλιο!

Το λουλουδάκι ετούτο, ολόμονο μέσα στον πράσινο τάπητα, "τα δίνει όλα" και προκαλεί την προσοχή μας με το λεπτεπίλεπτο της παρουσίας του!

Ξέρετε πόσο μικρό είναι αυτό το κιτρινάκι; Γύρω στον έναν πόντο. Κι όμως δεν το βάζει κάτω. Προσφέρει ό,τι μπορεί. Απαιτεί από τη ζωή ό,τι τού αναλογεί!

Στα ηλεκτρικά σύρματα λιάζονται κάμποσα περιστέρια, ανέμελα κι ελεύθερα! Πόσοι από εμάς θα επιθυμούσαν τον ησυχασμό τους!

Στο μεταξύ, εμείς μαζεύουμε από τους κατάφυτους όχθους των δρόμων που διαβαίνουμε (άκουσον, άκουσον!!!) σπαράγγια, με απώτερο στόχο μιαν ομελέτα! Θαυμάζουμε διαρκώς: Τόσο νωρίς τα σπαράγγια εφέτος! Μια πρώτη ομελέτα με σπαράγγια φάγαμε πάντως πολύ νωρίτερα, πριν από ένα μήνα!!!

Παρακάτω συναντάμε έναν αφοσιωμένο βοσκό επί το έργον, τον κυρ Πέτρο, με τον οποίον ανταλλάσσουμε θερμές καλημέρες και ευχές για το καλό του νέου χρόνου.

Στη συνέχεια περνάμε μπροστά από το αγροτόσπιτο του κυρ Αντώνη. Στην πόρτα ο σκύλος του δεν πτοείται, μήτε καθόλου ανησυχεί με την παρουσία ξένων! Έχει μάλλον καταβληθεί από εντονότατη νωχέλεια, λόγω του ήδη καυτού ήλιου! Οπότε, τι να μάς γαυγίζει τώρα;

Ο κυρ Αντώνης, φιλόξενος ανέκαθεν και γαλαντόμος όσο δεν παίρνει άλλο, θέλει να μάς ευχαριστήσει. Επιθυμεί να μάς φιλέψει -λέει- ολόφρεσκα αυγά απ' τις κότες του. Εμείς, έχοντας ήδη σχεδιάσει την ομελέτα με σπαράγγια, το θεωρούμε λαχείο και, όπως καταλαβαίνετε, δεν λέμε όχι!

Από την παραγωγή, λοιπόν, στην κατανάλωση! Ιδού, η εκτέλεση του σχεδιασθέντος φαγητού, επί του πιάτου: Σπαράγγια σύν αυγούλια συν τυρό φέτα, ίσον η λιχουδευτή αυτή ομελετίτσα, που ήδη βλέπετε! Και φετινό κρασί απ' του Νιόνιου, του γείτονα. Στην υγειά σας!!!

Στον Άγιο Πέτρο Καληπάδου

Ο Άγιος Πέτρος είναι ένα γραφικό εκκλησάκι της Ζακύνθου, "εις το βουνό ψηλά εκεί", στον λόφο με την επωνυμία Καβελλάρης, πάνω ακριβώς από το χωριό Καληπάδος. Δεν πρόκειται σήμερα για παλαιό κτίσμα, έλκει όμως την ιστορία του από τον 17ο αιώνα. Αρκεί μονάχα να πληροφορηθούμε μια πρώτη ιστορική μνεία, η οποία διασώζει, ότι το 1675 ανήκε στον Κρητικό ιερωμένο, αγωνιστή και ζωγράφο Φιλόθεο Σκούφο.

Κάθε χρόνο, στις 28 και 29 του Θεριστή, γίνεται ωραίο πανηγύρι, με τη συρροή πλήθους προσκυνητών από την γύρω περιοχή.

Το σημαντικότερο όμως του τόπου αυτού είναι η απόλυτη θέα προς τον Κάμπο της Ζακύνθου. Νομίζει ο επισκέπτης, ότι τού προσφέρεται η Ζάκυνθος στο πιάτο ή ότι τα βλέπει όλα από αεροπλάνο καθώς ολοένα προσγειώνεται! Θέα, που σού παίρνει όντως την αναπνοή! Αξίζει μια επίσκεψη εκεί πάνω, απ' όπου και οι σημερινές μας φωτογραφίες.

Sun City: Ένας κόσμος παραμυθένιος, μια πραγματικότητα εικονική [1]

Sun City στη Νότιο Αφρική είναι σα να λέμε Ντίσνεϊ-λαντ. Ένας τεράστιος παραμυθένιος κόσμος! Πρόκειται βέβαια για μια πλασματική κατάσταση, όπου όλα ρέουν ειδυλλιακά, ωραία και καλά, πλουσιοπάροχα και ονειρεμένα. Μια πόλη χλιδάτη στα βορειοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, με ψεύτικους καταρράκτες, ψεύτικα βράχια, πολλά νερά, ίσως ψεύτικα κι αυτά!... Πολλά, υπερμεγέθη και πανάκριβα ξενοδοχεία υποδέχονται τους χιλιάδες επισκέπτες απ' όλα τα σημεία της οικουμένης, πρόθυμα να διασκεδάσουν τις "μαύρες" εντυπώσεις ή εμπειρίες από τον συγχνοτισμό με τους "υπανάπτυκτους" Έγχρωμους!...