Καλαματιανά τοιχο-γραφήματα

Κι εδώ στην Καλαμάτα, τη μεσσηνιακή πρωτεύουσα, τα συναντάς κατά κόρον, διότι "φύονται" οπουδήποτε τ' αγαπητά μας γκράφιτι και οι μπροσούρες τοίχου. Τα διαβάζεις και μπαίνεις αναπόφευκτα σε σκέψεις. Σκέψεις θετικές; Δεν μπορώ να ξέρω. Ανάλογα με τη στάση ζωής ή και την κοσμοθεωρία ενός εκάστου.

Από πλευράς μου, προσπάθησα να φωτο-αποτυπώσω όσα περισσότερα μπορούσα για τη συλλογή του ιστολογίου μας. Λάβετε, λοιπόν, γεύση!...

Archivio di Stato di Venezia

Μια επίσκεψη στη Βενετία δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει τα περιώνυμα Αρχεία του Κράτους (L'Archivio di Stato di Venezia). Κι όταν εδώ λέμε Κράτος, οπωσδήποτε συμπεριλαμβάνονται και τα Ιόνια Νησιά, τα οποία υπήρξαν επί αιώνες κάτω από τη Βενετική Κυριαρχία. [Σημειωτέον, ότι η επίσημη κατοχή π.χ. της Ζακύνθου έγινε την 1η Μαΐου 1485 έως το Καλοκαίρι του 1797].

Στο Αρκίβιο τση Βενέτσιας (δίπλα ακριβώς στην εκκλησία Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι, βλ. φωτό 1) απόκεινται τα παλαιότερα και πολυτιμότερα των επτανησιακών εγγράφων τριών συναπτών εκατονταετιών, όπου κατ' ανάγκην προσφεύγουν πλέον όλοι οι σύγχρονοι ερευνητές αυτής της περιόδου, για ν' αρτιώσουν επιστημονικότερα και ασφαλέστερα τα όποια ιστορικά τους πορίσματα.

Φωτογραφίες Ιουνίου 2005, από τη συμμετοχή μας στην 51η Biennale Βενετίας.

Για φαγητό και καφέ στις Γαλλικές Άλπεις

Ορθόδοξος Μοναχισμός στις Γαλλικές Άλπεις [3]

Η Μονή το 1970

Τρίτο μέρος της ξενάγησής μας στην, υποδειγματική καθ' όλα, ανδρώα Μονή της Notre Dame του π. Victor και του π. Elie.

Εκείνο που θέλγει εδώ, εξάλλου, είναι το υπέροχο αλπικό τοπίο, το οποίο παρουσιάζει πολλές συγγένειες με το ελληνικό, αν εξαιρέσουμε τις συχνές και ξαφνικές συννεφιές και βροχοπτώσεις εν μέσω κατακαλόκαιρου. Για του λόγου το αληθές, οι αναγνώστες μας μπορούν να προσέξουν και τις παραπάνω φωτογραφίες: Ήταν τέλη Ιουλίου (2006), όταν βρεθήκαμε εκεί, ήδη -όπως βλέπετε- έχουν σηκωθεί απειλητικά σύννεφα, σε λίγο θα βρέξει καταρρακτωδώς και ύστερα ο ήλιος και η ζέστη κυρίαρχοι ξανά της περιοχής.

Αλλά οι εικόνες και τα χρώματα αποζημιώνουν τους επισκέπτες / προσκυνητές! Σε συνδυασμό μάλιστα με την όντως αυθεντικότητα της βιοτής και την καθαρότητα του βλέμματος των μοναζόντων στα μέρη ετούτα, δημιουργείται αμέσως η αίσθηση της μακαριότητας και της ψυχικής ανάτασης εδώ! Ένας άλλος Άθωνας εκτός Ελλάδος!

"Καλόν εστίν ημάς ώδε είναι", κατά την ωραία αγιογραφική έκφραση!

Για τους ενδιαφερόμενους, υπάρχει μάλιστα και ιστοσελίδα της Μονής, όπου μπορούν να βρουν περισσότερα στοιχεία. Προς τούτο, κάντε κλικ εδώ.

Ορθόδοξος Μοναχισμός στις Γαλλικές Άλπεις [2]

Παραμένουμε στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Notre Dame) στο La Faurie των Γαλλικών Άλπεων.

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας πραγματοποιήσαμε μια πρώτη γνωριμία με τον τόπο και την όλη μοναστική προσπάθεια. Σήμερα αφήνουμε εικόνες εκφραστικότατες, να μιλήσουν από μόνες τους, στοχεύοντας κυρίως στα πρόσωπα και στα έργα των χειρών των πολυπραγμόνων εκείνων Μοναχών. Κυρίαρχες μορφές, ο νεαρός Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Elie Delaune (φωτ. 5, 7) και ο χαρισματικός Προηγουμένος Αρχιμανδρίτης Victor Raisi (φωτ. 9). Ευάριθμοι Ορθόδοξοι από τις κοντινές πόλεις -πλησιέστερη η Grenoble- έρχονται συχνά εδώ, ώστε να ενισχυθούν οι ίδιοι πνευματικά, αλλά να ενισχύσουν τους αφοσιωμένους αυτούς καλούς Μοναχούς και ηθικά και οικονομικά.

Ακολουθεί το γ΄ και τελευταίο μέρος.

Ορθόδοξος Μοναχισμός στις Γαλλικές Άλπεις [1]

Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός ανθεί παντού, σε όλο τον κόσμο. Μοναστήρια υψώνονται, άνθρωποι αφιερωμένοι στό Ιερό ασκούνται εκεί, αποτελώντας πνευματική κυψέλη, όχι μόνον γι' αυτούς τους ίδιους τους ασκούμενους, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Μια τέτοια συγκινητική και άκρως θελκτική περίπτωση είναι η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Notre Dame) στην περιοχή La Faurie πάνω στις Γαλλικές Άλπεις. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά τους ευλογημένους αυτούς Μοναχούς τον Ιούλιο του 2006, εκεί στον τόπο της άσκησής τους, όπου όντως συναπαντιέσαι με το Θείο. Δέκα νεότατοι και πολυμορφωμένοι Ευρωπαίοι (οκτώ Μοναχοί και δυο Δόκιμοι), υπαγόμενοι στη Μητρόπολη Γαλλίας, προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις -πνευματικές και σωματικές- να χρωματίσουν ορθόδοξα το αλπικό τοπίο, υπό την καθηγεσία ενός νέου κι ευπροσήγορου κληρικού, του Αρχιμανδρίτη Ηλία Delaune [βλ. φωτό]. Χαρακτηριστική πάντως φυσιογνωμία αποτελεί ο γηραιός προΗγούμενος της Μονής, ο Αρχιμανδρίτης Βίκτωρ Raisi, με μάτια διαρκώς γελαστά και χαμόγελο αφοπλιστικότατο [βλ. φωτό].

Το Μοναστήρι είναι κυριολεκτικά δημιούργημα των χεριών τους. Οι ίδιοι καλλιεργούν τα χωράφια, φυτεύουν τα δέντρα, χτίζουν τις ιερές τους στέγες [βλ. φωτό], προσεύχονται, λειτουργούν, υποδέχονται τους επισκέπτες, ενώ έχουν κι ένα Μετόχι, το παρεκκλήσι του Αγίου Κασσιανού, στο Manosque. Εκδίδουν, εξάλλου, ένα πληροφοριακό Δελτίο, με τίτλο DISCERNEMENT - ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ.

Παραπάνω μια πρώτη φωτογραφική ξενάγηση στον κατάφυτο και κατάφωτο εκείνον μοναστικό τόπο της νοτιοανατολικής Γαλλίας.

Μια διαφορετική Pietà, εξίσου φρικτή...

Νότια Οσετία 2008. Φωτό: SkyNews

[...]

Όπου τα μάτια χυθούνε των αθώων

άβυσσο διάπλατη

γη που κοχλάζει

τ' άδικο

τ' άδικο δεν αντέχεται.

Ποιος να κηδέψει κρινάκια τόσα

λιώμα

επί τροχάδην

και ποιητής ποιος

τα πρόσωπα με στίχους θ' αγιομυρίσει;

[...]

(Απόσπασμα από το ποίημα Έρως ήρως.

Βλ. ποιητική συλλογή: Π.Κ., Έσχατος φίλος, 2001, σ. 25 εξ.)

Το "Allegro ma non tropo" της Μαρίνας - Ειρήνης Ιωσήφ

Η φίλη μου Μαρίνα - Ειρήνη Ιωσήφ, κόρη της δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν, γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σήμερα ζει. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Αμερική και στην Ολλανδία. Εργάστηκε για είκοσι τέσσερα χρόνια στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ειδικότερα στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο μεταφραστικό τμήμα. Γνωρίζει ολλανδικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Το 1982 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Μαρτυρία στις εκδόσεις Δίφρος.

Το 2007 εξέδωσε τη νέα της ποιητική δουλειά, υπό τον τίτλο Allegro ma non tropo, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη και είχα τη χαρά να μού το στείλει. Το εξώφυλλο στολίζει ένας πίνακας της Νταίζης Σούση.

Τα 24 ποιήματα του μικρού και κομψού αυτού βιβλίου αποτελούν ξαφνικές ριπές της Μαρίνας σ' έναν ήρεμο -φαινομενικά- ορίζοντα. Πρόκειται για μικρές φυγές-διεξόδους από την χαώδη πολυψυχία της καθημερινότητας. Μοιάζουν λες, με μικρούς φεγγίτες στον απαίσιο εγκλωβισμό αυτού, που συνηθίσαμε να ονομάζουμε "ζωή".

Ας πάρουμε ορισμένες μικρές αναπνοές ζωντάνιας από τον εύοσμο λόγο της:

*

Τώρα

Δε σε φοβάμαι

Μπόρα

*

Επηρεασμένο από πίνακα του Νταλί

Με τα πόδια χωμένα στην άμμο

Εποχή του '60

Και με ανεβασμένα Μπλου Τζιν

Καλοντυμένοι αριστοκρατικά

Από τη μέση και πάνω

Μ' ένα ποτήρι κρασί στα χέρια

Τα μάτια

Δεν φαίνονται...

*

Μανάδες έχουμε πολλές

Πατέρα λεν

Κανένα

Μαρία Αγγελική Σοφία Ρένα

Μαργαρίτα Μάγδα

Τον πατέρα σου Βίκτωρα

Τον λέγαν Άγγελο

Κι είπες:

"Έχει πεθάνει".

*

Έβαλες τα γυαλιά

Σ' αυτούς που λένε

Πως τα ξέρουν όλα:

Ξερόλες, κουλτουριάρηδες

Κενοί, και

Άδεια όλα.

Nuovo Cinema Paradiso VS Φιέστα Πεκίνου

Άρθρο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Κάτι βαθύ και απροσδιόριστο μ' έπληξε προχθές, καθώς μαραθωνίως η TV μετέφερε στην υφήλιο από το απλόχωρο (ή και στενόχωρο) Πεκίνο εικόνες της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Διέκρινα -όντας μάλιστα ιδιαζόντως κακοπροαίρετος και θυμωμένος, λόγω των κατεσταλμένων ανθρώπινων δικαιωμάτων στο Θιβέτ- μιαν εγωιστική προσπάθεια ανάδειξης του ισχύοντος κινέζικου ιμπεριαλισμού, σε συνδυασμό με την κιτσάτη αυτοπεποίθηση συνέχισης ενός προαιώνιου και αξιοθαύμαστου πράγματι Πολιτισμού.

Μ' έθλιψε το όλο θέαμα... Με λύπησε... Κάτι, δηλαδή, χειρότερο απ’ τον Θυμό, που με διακατείχε μέχρι τώρα... Διότι, η όλη αυτή φαντασμαγορική επίδειξη δύναμης διεμήνυε στα υπνώττοντα έθνη «ό,τι και να λέτε οι όσοι βαρεμένοι εσείς ευαίσθητοι, ΕΜΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΚΡΑΤΑΙΟΤΕΡΟΙ, σε πείσμα σας»!...

Απέφυγα γρήγορα την προκλητική εκείνη τηλεοπτική μετάδοση και τη λιγοσύνη των σχολιασμών των τριών Ελλήνων απεσταλμένων και κατέφυγα στην ασφαλή δι-έξοδο τού κατ' οίκον Κινηματογράφου.

Το Nuovo Cinema Paradiso του Giuseppe Tornatore (Όσκαρ καλύτερης ταινίας, 1990), με την έξοχη μουσική του Ennio Morricone, ήταν ό,τι ακριβώς μού χρειαζόταν ως αντίδοτο στην πικρότητα της διεθνούς τηλε-αναισθησίας. Μια ταινία δοκιμασμένη στον χρόνο, κλασική αξία πια, που διαθέτει τις δυναμικές να εκμαιεύσει δάκρυ από τον υποψιασμένο θεατή της. Οι αντι-ήρωες του Tornatore μού βεβαίωσαν πειστικότατα -ευτυχώς!- για μιαν ακόμη φορά, ότι αξίες παραθεωρημένες ολοένα, όπως φιλί και φιλία, ειλικρίνεια σχέσεων, λατρεία για τα μικρά της καθημερινότητας, νοσταλγία ή και αυτοθυσία, μπορούν να ξαναγίνουν η σωσίβια λέμβος της ψυχής μας, η οποία μαραίνεται ολοένα μέσα στον βέβηλο θόρυβο της Πραγματικότητας.

Κάτι βαθύ και απροσδιόριστο μ' έπληξε προχθές… Καλημέρα.

Προς επίδοξους κλέφτες πρωτότυπο γκράφιτι

Κάπου στην ύπαιθρο της Ζακύνθου. Τού άνοιγαν το σπίτι κατ' επανάληψιν... Οι κλέφτες τόχαν κάμει καλοκαιρινό... Δεν άντεχε πια... Ήταν σε απόγνωση... Κατέφυγε, λοιπόν, σ' ένα πρωτότυπο (και αθυρόστομο) γκράφιτι στον τοίχο του, ώστε αυτό να υποδέχεται στο εξής τους επίδοξους παραβιαστές της κατοικίας του:

" --ΜΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΥΤΩΝ

ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ

ΚΑΙ ΜΕ ΚΛΕΒΟΥΝ ΚΑΙ

ΡΙΧΝΟΥΝ ................"

Πάνω από το φιλιατρό μαγνητισμένος

Αυτές τις μέρες βρέθηκα μπροστά σ' ένα συγκλονιστικό πηγάδι παμπάλαιο, μ' ένα μυστηριώδες πέτρινο φιλιατρό, τριμμένο μονομεριάς απ' το επίμονο σκοινί των Χρόνων.

Με καθήλωσε αυτό το κατασκεύασμα. Και όχι μόνον... Με μαγνήτισε. Πάντοτε, άλλωστε, τα Πηγάδια μαγνητίζουνε προς το μέρος τους και μάλιστα προς το νερό τους, με διάθεση απαιτητικά κτητική.

Το πρώτο που συλλογίστηκα ήταν, πόσοι μα πόσοι άντλησαν νερό από εκεί, ολοσκύβοντας στην άβυσσό του... Πόσα δάκρυα έσταξαν ξανά και ξανά μες το βαθύ νερό του... Πόσες αγάπες συναπαντήθηκαν στο φιλιατρό ή χύθηκαν κακοθανατισμένες εκεί μέσα... Πόσα φεγγάρια, δίχως ποτέ τους πανσέληνο, απομουρλάθηκαν στην επικράτειά του... Πόσες ελπίδες πέθαναν πλάι του, εκεί που πήγαιναν ν' ανθίσουν... Πόσες κοπέλες της Θλίψης και του Στεναγμού αποπειράθηκαν εκεί, να... Πόσα ξωτικά χορέψανε χαιρέκακα το "γύρω-γύρω όλοι"...

Το δεύτερο που μού καρφώθηκε στο νου, ήταν το ένα από τα Τρία Πηγάδια, όπου κοντοστάθηκε Διονύσιος ο Ιερομόναχος του Σολωμού. Δίχως καμιάν αμφιβολία ήταν σαν ετούτο, είμαι πλέον πανσίγουρος. Αντιγράφω από τη "Γυναίκα της Ζάκυθος" το αναλογούν χωρίο. Ακούστε τον λόγο, δείτε τις φωτογραφίες του Πηγαδιού και θα με δικαιώσετε:

1. Εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι, λέγω:
2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, όπου είχα πάει για να μιλήσω με ένα καλόγερο για κάτι υπόθεσες ψυχικές,
3. και ήταν η ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.
4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού, έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό·
5. και το είδα σκεδόν γιομάτο, και είπα: Δόξα σοι ο Θεός. [ ...]