Ανατρέφοντας άγρια ζώα στο Lion Park

Το Lion Park είναι ένα τεράστιο πάρκο ανάμεσα στη μεγαλούπολη του Γιοχάνεσμπουργκ και στο αεροδρόμιο Lanseria, καμωμένο υπό τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές προστασίας και ανάπτυξης της άγριας ζωής, με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια ζούγκλα light.

Εδώ μπορεί κανείς να φιλοξενηθεί, να κάμει το πικνίκ του, να περιηγηθεί και να πληροφορηθεί τα πάντα για την αφρικάνικη πανίδα, περνώντας ανέμελες ώρες. Πολλά είδη άγριων ζώων εκτρέφονται εδώ, με βασιλικότερα τα 80 λιοντάρια. Ειδικοί μάλιστα υπάλληλοι κι επιστήμονες φροντίζουν την ανατροφή και την εκπαίδευσή τους, ενώ -ως επισκέπτης- έχεις την βεβαιότητα, ότι οι ιδιοκτήτες κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους, με όλες τις έννοιες.

Οι παραπάνω φωτογραφίες, τις οποίες τράβηξα επιτόπου, αποδίδουν -θεωρώ- ικανοποιητικά το κλίμα του Lion Park, αλλά μπορείτε να δείτε και το ακόλουθο σχετικό βίντεο, που αλίευσα στο YouTube, με περισσότερες πληροφορίες:

Εικόνες αφρικάνικης Ζούγκλας [3] / Jungle pictures [3]

Στη Ζούγκλα, εκ των πραγμάτων, απελευθερώνονται και τα μάτια και ο νους σου. Αποτάσσεις αυθόρμητα κι ευχάριστα όλα τ' αυτονόητα του πολιτισμού που φοράς και υποκλίνεσαι στην δύναμη της αυθεντίας του φυσικού περιβάλλοντος.

Ταυτόχρονα δεν μπορείς να μη λυπάσαι, νοιώθοντας ή διαπιστώνοντας ιδίοις όμμασιν, ότι οι άνθρωποί της -οι γηγενείς εννοώ- δεν έχουν ακόμη κατορθώσει την πολυπόθητη αυτοδιάθεσή τους, οι δε ξενόφερτοι πολιτισμικοί και οικονομικοί επικυρίαρχοι τούς αντιμετωπίζουν γενικώς σαν στυμμένες λεμονόκουπες... Οι κάποιες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν -δυστυχώς- τα κακώς ισχύοντα.

Εικόνες αφρικάνικης Ζούγκλας [2] / Jungle pictures [2]

Έχετε ξαναταξιδέψει μαζί μου στη Ζούγκλα. Αν δε θυμάστε, κάντε κλικ, εδώ. Ξαναβρισκόμαστε (Νοέμβριο 2007) έξω από την κωμόπολη Lephalale της Νοτίου Αφρικής, στην απέραντη φάρμα / ιδιωτική ζούγκλα του Τάσου Χριστοφόρου, πολύ κοντά στα σύνορα με τη γειτονική Μποτσουάνα. Όπως διαπιστώνει αμέσως ο καθείς, οι εικόνες είναι μυθικά ειδυλλιακές! Πόσο μάλλον να τις ζεις! Ο χρόνος εδώ σταματά λες, τον δε κυριαρχικό λόγο τον έχει ακόμη ο άγριος οργασμός της φύσης!!!

Εεε, αυτό απομένει στη ζωή: Η μνημοσύνη των ταξιδιών μας! Και μάλιστα σε τόπους δυσπρόσιτους για την δυτικότροπη, καλοβολεμένη ιδιοσυγκρασία μας. Φίλος πολυταξιδεμένος μού εξομολογείτο τις προάλλες, ότι αισθάνεται σα να έχει ζήσει δυο ζωές, λόγω των πολλών του εξορμήσεων στον Κόσμο.

Ακολουθείστε με, λοιπόν! Γρήγορα. Να μην καθυστερούμε. Βλέπω σύννεφα βαριά πάνω απ' τη Ζούγκλα!... Σε λίγο θα έχουμε βροχές!...

Η "δόξα" της Γουρνοπούλας

Οι ψητές "Γουρνοπούλες" (και) στη Μεσσηνία λατρεύονται γαστριμαργικώς. Στις εθνικές οδούς, στους δρόμους και παράδρομους της Καλαμάτας, εκτίθενται ολόκορμες στα γυάλινα πυρίμαχα κουτιά τους (λάρνακες τα λέω εγώ) οι δύσμοιρες οι Γουρ(ου)νοπούλες, προ-καλώντας τους περαστικούς προς αγοράν και βρώσιν.

Και ποιος δεν αγοράζει!... Ο καταστηματάρχης κόβει δια της χατζάρας του και μετά πολλής επιτηδεύσεως κι ευχαριστήσεως, διπλώνει στο κατάλληλο στρατσόχαρτο, ενώ ο αγοράζων, μετά μπόλικου συσσωρευμένου σιέλου, δεν βλέπει την ώρα να εκφράσει την ηδονή του προς τις καλοψημένες σάρκες, αλλά κυρίως τις πέτσες του ζώου.

Χαιρέτωσαν!

Μια έκδοση, κόσμημα της Επτανησιακής Γραμματείας: "Ιόνιοι Νήσοι - Ιστορία και Πολιτισμός"

Είχα τη μεγάλη χαρά να λάβω πριν από λίγο καιρό από τον Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας Ιόνιων Νησιών κ. Σωτήρη Βόσδου, μέσα σε ειδικό προστατευτικό κουτί, ένα βιβλίο - σταθμό (θεωρώ) για την Επτανησιακή μας Γραμματεία. Πρόκειται για το ογκώδες λεύκωμα "Ιόνιοι Νήσοι - Ιστορία και Πολιτισμός" (σελίδες 456, Αθήνα 2007), συνοδευόμενο από έναν μικρό φάκελο "Ιόνιοι Νήσοι - Ιστορικά Τεκμήρια".

Το υπερπολυτελές αυτό έργο εκδόθηκε (να και κάτι σπουδαίο από την υπνώττουσα συνήθως Πολιτεία!!!) στο πλαίσιο του ΠΕΠ Ιονίων Νήσων 2000-2006 και παρουσιάζει με απλό και εύληπτο λόγο τη μακραίωνη και πολυτάραχη ιστορία των Επτανήσων και τον πολιτισμό, που αναπτύχθηκε από τους πολλούς φωτισμένους Επτανήσιους λογοτέχνες, λόγιους και καλλιτέχνες από την Αρχαιότητα ως τον 20ό αιώνα. Απεικονίζεται ο πρωτεύων (ή και κυριαρχικός) ρόλος, τον οποίον διαδραμάτισαν τα Ιόνια Νησιά στην ιστορική σκηνή και τον εν γένει Ελληνικό Πολιτισμό. Όπως μάλιστα υπογραμμίζει ο κ. Βόσδου στη συνοδευτική επιστολή του, "Το εγχείρημα αυτό, που δεν αποτελεί παρά μια μικρογραφία του τεράστιου μεγέθους του επτανησιακού πολιτισμού, πραγματοποιείται για πρώτη φορά και προσδοκούμε να αποτελέσει κίνητρο ώστε να συνεχιστεί η αξιόλογη αυτή προσπάθεια και να γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα της Περιφέρειάς μας".

Το μεγάλου μεγέθους αυτό έγχρωμο λεύκωμα σπονδυλώνεται από τις παρακάτω ευσύνοπτες εργασίες, γραμμένες από τους πλέον ειδικούς του είδους, πανεπιστημιακούς και μη. Σημειωτέον, ότι αμέσως μετά την ελληνική εκδοχή (σελ. 1-262), ακολουθεί η αγγλική εκδοχή των κειμένων, με διαφορετική όμως εικονογράφηση (σελ. 262-444). Ύστερα υπάρχουν (στα ελληνικά και αγγλικά) Υπομνηματισμός Τεκμηρίων και ικανοποιητική Βιβλιογραφία:

ΜΕΡΟΣ Ι

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Τα Επτάνησα στην Αρχαιότητα. Σύντομο διάγραμμα από τα προϊστορικά έως τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια

Ευγενία Βικέλα

Τα Ιόνια Νησιά κατά τη Βυζαντινή Περίοδο

Ηλίας Γιαρένης

Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη στα Ιόνια Νησιά

Τένια Ρηγάκου

Τα Ιόνια Νησιά κατά τον Όψιμο Μεσαίωνα

Σπύρος Ν. Ασωνίτης

Η Βενετική Κυριαρχία στα Ιόνια Νησιά

Γεράσιμος Δ. Παγκράτης

Από τους Γάλλους Δημοκρατικούς έως τον 21ο αιώνα

Νίκιας Λούντζης

ΜΕΡΟΣ ΙΙ

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Παιδεία και Φιλοσοφία στα Νησιά του Ιονίου (16ος-19ος αιώνας)

Αθανασία Γλυκοφρύδη-Λεοντσίνη

Η Επτανησιακή Λογοτεχνία

Θεοδόσης Πυλαρινός

Η εκδοτική δραστηριότητα στα Επτάνησα (1798-1900)

Χριστίνα Μπάνου

Το Επτανησιακό Θέατρο. Μια σύντομη επισκόπηση

Γιώργος Π. Πεφάνης

Η Μουσική στα Επτάνησα

Κώστας Καρδάμης

Η Τέχνη στα Επτάνησα (18ος-20ός αιώνας)

Θάνος Χρήστου

Η Αρχιτεκτονική των Επτανήσων

Διονύσης Α. Ζήβας

Η Ιστορία της Εκκλησίας των Ιονίων Νήσων

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

Η Οικονομία της Επτανήσου

Χρήστος Μπαλόγλου.

Λοξές ματιές στην πόλη των Πατρών

Λέω "λοξές ματιές", διότι τότε που είναι τραβηγμένες οι φωτογραφίες αυτές στους δρόμους της αχαϊκής πρωτεύουσας (τέλη Ιουλίου 2008), σε προσωπικό επίπεδο αντιμετώπιζα τέτοιας έντασης προβλήματα, ώστε οι αποτυπώσεις με τον φωτοφακό μου ήταν αναγκαστικά πρόχειρες, γρήγορες και ως εκ τούτου αποσπασματικές. Δεν ξέρω, αν αυτό είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα. Εκείνο, που γνωρίζω είναι, ότι νοιώθω την Πάτρα σαν μια απλόχωρη και φιλόξενη πόλη ή και (γιατί όχι;) σταυροδρόμι πολιτισμών, η οποία πάντως, αν είχε προσεχθεί περισσότερο από τους πολιτικούς και τους πολίτες της, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι "Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης" κατ' ουσίαν και διαρκώς. Θα μπορούσε, αλλά...

Στην Κύπρο την πολυαγαπημένη [γ΄]

Στην Κύπρο επαναπαύεται πάντα η μισή μας καρδιά, αν όχι ολόκληρη. Επιστρέφουμε συχνά, έστω και με τη σκέψη.

Το Ιστολόγιό μας έχει ήδη παρουσιάσει δυο προηγούμενες αναρτήσεις με φωτογραφίες και μνήμες (ποιητικώ τω τρόπω) από ένα παλιό μας ταξίδι στο νησί της Αφροδίτης. Μπορείτε να περιηγηθείτε σ' αυτές, κάνοντας κλικ εδώ κι εδώ.

Σήμερα ξανανοίγουμε το φωτολεύκωμα των αναμνήσεων και μεταφέρουμε σ' εσάς, τους διαδικτυακούς μας φίλους, μερικά επιπλέον στιγμιότυπα από εκείνο το ταξίδι.

Είναι Άνοιξη του 1989. Αμέσως μετά τη Λαμπρή. Βρισκόμαστε στη Μεγαλόνησο με τους συμφοιτητές, οι οποίοι διαμένουμε στο Θεολογικό Οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας, υπό τον τότε Διευθυντή του Ιδρύματος Αρχιμανδρίτη Νικόλαο Πρωτοπαπά, σήμερα Μητροπολίτη Φθιώτιδος.

Είχαμε την ευκαιρία, να γνωρίσουμε από κοντά τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Α΄, μακαριστό σήμερα, ο οποίος μάς δεξιώθηκε στην Αρχιεπισκοπή. Στη φωτό, δίπλα του, ο φιλόξενος Ηγούμενος της Μονής Μαχαιρά, σήμερα Μητροπολίτης Κηρυνείας κ. Παύλος.

Μια γενική άποψη της περιώνυμης και απαστράπτουσας καθ' όλα Μονής του Κύκκου. Λίγο πιο πάνω, στο βουνό, υπάρχει ο τάφος (τόπος πλέον προσκυνήματος) του Εθνάρχη Μακαρίου.

Το Κουβούκλιο της Αγίας Τράπεζας, στο Ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού Ναού της Μητρόπολης Κιτίου, στην πόλη της Λάρνακας.

Είναι Διακαινήσιμος Εβδομάδα, βρισκόμαστε στη Μονή του Μαχαιρά και κάθε απόγευμα αυτών των χαρμόσυνων ημερών συνηθίζεται, μετά τον Αναστάσιμο Εσπερινό, να γίνεται μια μικρή λιτάνευση γύρω από το Καθολικό της Μονής. Προΐσταται ο Ηγούμενος π. Παύλος.

Μοναδική εμπειρία του ταξιδιού υπήρξε το προσκύνημα στη Μονή του Σταυροβουνίου και η πνευματική επαφή με τον χαρισματικό Ηγούμενό της Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο (στη φωτό, ο γέροντας στη μέση). Να σημειωθεί, ότι στη συγκεκριμένη φωτογραφία εικονίζονται τρεις μετέπειτα Επίσκοποι της Εκκλησίας μας: α) Ακριβώς στο κέντρο της φωτό, ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, β) δεύτερος γονατιστός από αριστερά, ο αφρικανός φιλέλληνας Μητροπολίτης Μουάνζα κ. Ιερώνυμος Μουζέι (στην Τανζανία) και γ) δεύτερος γονατιστός από δεξιά, ο Επίσκοπος Κνωσού κ. Ευγένιος (κατά κόσμον Ευάγγελος Αντωνόπουλος).

Η είσοδος της Μονής του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου (1134-1215), έξω από την όμορφη πόλη της Πάφου.

Στις δυο παραπάνω φωτογραφίες, το εξωτερικό και το εσωτερικό της Εγκλείστρας, του τόπου δηλαδή της άσκησης, της μόνωσης και της ταφής του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου. Ο λιγογράμματος και πολυγραφότατος αυτός ασκητής από το χωριό Λεύκαρα της Κύπρου διέμεινε εδώ για 55 ολόκληρα χρόνια. Για τον βίο και την πολιτεία του, βλ. κείμενο του Φώτη Κόντογλου, εδώ.

Στο πατρικό σπίτι της Μαρίας Κάλλας

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Είχα από πολύ παλιά ακούσει, ότι ο τόπος καταγωγής της θρυλικής Μαρίας Καλογεροπούλου (Κάλλας) είναι το μικρό χωριό Νεοχώρι της Ιθώμης στη Μεσσηνία, κοινώς Νιοχώρι. Χρόνια περνούσα από εκεί κοντά, λόγω οικογενειακής συγγένειας με διπλανό χωριό, αλλά ποτέ δεν έψαξα περαιτέρω τα πράγματα.

Φέτος, ευρισκόμενος ξανά στα ίδια μέρη, είπα ν' αναζητήσω τα ίχνη της οικογένειας της μεγάλης αοιδού κι ενδεχομένως κάποιο απομεινάρι της μνήμης της σ' εκείνο τον καταπράσινο τόπο. Κυρίως ένα σπίτι, για το οποίο είχα πληροφορηθεί.

Προερχόμενος από τη γειτονική κωμόπολη του Μελιγαλά και διαβαίνοντας το βυζαντινό γιοφύρι της Μαυροζούμαινας, το οποίο εσχάτως αποκαθίσταται (βλ. φωτό παραπάνω), ρωτώ τους περαστικούς για το σπίτι του Γιώργου Καλογερόπουλου, πατέρα της Μαρίας.

Σε λίγο βρίσκομαι μπροστά στην επιτοίχια δίγλωσση ταμπέλα "ΟΔΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ (ΚΑΛΛΑΣ) / MARIAS KALOGEROPOULOU (KALLAS)". Συλλογίζομαι, μ' ευχαρίστηση, ότι επιτέλους πάμε καλά! Μπράβο! Ακόμη και οδός! Οργάνωση σπουδαία! Κάτι κινείται, λέω, εν τω μέσω της σύγχρονης πολιτισμικής ακηδίας!!! Ρωτώ για το σπίτι της Οικογενείας και να: Όλα μεμιάς καταρρέουν...

Το σπίτι των Καλογεροπουλαίων δεν είναι πια σπίτι, αλλά μονάχα ερείπια τοίχων θλιβερότατα, που πασχίζουν ν' αντέξουν όρθια στις κάθε λογής θεομηνίες, μέσα σε χόρτα, καλάμια και άκρα εγκατάλειψη... Πέτρες πάνω σε πέτρες... Βουερές σιωπές στοιβαγμένες στο εντελώς πένθιμο τοπίο...

Τα πάντα -δυστυχώς- φορούν τη φθορά τους εδώ, ο δε Χρόνος ολοκληρώνει ολοένα, το καταλυτικό του έργο, ανενόχλητος... Ουδείς ενδιαφέρεται -ως φαίνεται- και ουδείς πτοείται από την παρακμιακή αυτή κατάσταση ενός τόπου, ο οποίος θα μπορούσε με χίλιους δυο τρόπους, ν' αποκατασταθεί και ν' αναδειχθεί... Αισθήματα βαθιάς πικρίας με κατέλαβαν...

Σύμφωνα μ' έγκυρες πληροφορίες μας, η σημερινή ιδιοκτήτρια δεν έχει αντίρρηση ν' αξιοποιηθεί από την Πολιτεία το σπίτι, αλλά -ισχυρίζεται- είναι ανάγκη, να υπάρξει πραγματική βούληση από πλευράς του κράτους, δίχως τις γνωστές παλινωδίες και τους αδιέξοδους δικολαβισμούς. Μέχρι τώρα, ένα μεγάλο Τίποτα, παρότι ο προβληματισμός έχει παλαιότερα τεθεί πάλι και πάλι από διάφορους φορείς... Για το θέμα αυτό, περισσότερες πληροφορίες, βρήκα στο Διαδίκτυο, εδώ. Μπορείτε να εμβαθύνετε στην υπόθεση.