Στον Άγιο Πέτρο του Βατικανού εντός εκτός / Basilica di San Pietro

 



π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Άνεμοι της Πλατείας

Άναυδοι στέκουν

οι Άνεμοι τριγύρω

περιστύλιο

κάθε Κυριακή

οι όχλοι εφορμάνε

και τους συνθλίβουν.

(31 Μαρτίου 2011)

Διαβαίνοντας τις γέφυρες του Τίβερη

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Τίβερης

- Μη, τα νερά μου

ταράζεις. Τιβερίζω

για να ζω. Εσύ;

- Πάω κι έρχομαι

ψάχνοντας για τον τρόπο

και τον τόπο μου.

(Πρώτες μέρες Απριλίου 2011)

Στη Sulmona, την πόλη της Giostra

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Gran Caffé

1

Με καπουτσίνο

ξεγελάς την πλήξη σου

και στη Σουλμόνα

αν και νυχτώνει

τα πέταλα του ήλιου

ραγίζουν σκότη.

2

Ελευθεριά-

ζει στο πλατύσκαλό του

ο Οβίδιος

γι' αυτό οι ιππείς

εφευρίσκουν γοερές

μεταμορφώσεις.

3

Ρόπτρα κάθιδρα

κρυφοκοιτούν την Γκιόστρα

να τελειώνει

ενώ στην Κρήνη

τα τραύματα ξεπλένουν

οι λογχισμένοι.

(30.3.2011) 

Μια πρώτη ανάγνωση της αδημοσίευτης ποιητικής συλλογής του Νίκου Δημογκότση: «Με τη φωνή της καρδιάς μου»

Γράφει ο Δημήτρης Μαγριπλής

Η ποίηση κρύβει μυστικά και εικόνες. Διαβάζεις και ο κάθε ποιητής σου χαρίζει ένα τόπο, μια διάθεση, ένα τρόπο να βλέπεις τον κόσμο. Άλλοτε διαφωνείς και ενίστασαι, άλλοτε συμφωνείς και περισσεύεις. Κάποτε αφήνεσαι και ταξιδεύεις και κάποτε βιάζεσαι να επιστρέψεις, με ένα κόμπο στο στομάχι να σε τυραννά. Όπως και να έχει η ποίηση είναι το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του ποιητή. Εκεί, σαν κεντρικό πρόσωπο, σε υποδέχεται. Φορεί τα καλά του και συνήθως από την πρώτη ανάγνωση καταλήγεις αν τούτο το σκηνικό σου ταιριάζει. Αν ναι, βρήκες τον φίλο και αν όχι πάλι με άνθη θα φύγεις από τον κήπο του. Σε κάθε περίπτωση η ποίηση είναι ζωντανός λόγος και άρα μόνο κέρδος έχουμε από την θεραπευτική ιδιότητά του.

Άλλοι ποιητές έχουν μια διάθεση ταπείνωσης και είναι σαν μια φωνή λογικής στην πλατεία και άλλοι έχουν στόμφο, όχι απαραίτητα αλαζονικό, μα σίγουρα ο λόγος τους ακούγεται δυνατά και επικαλύπτει τους ψιθύρους και τα σουρσίματα των ανυποψίαστων θαμώνων. Άλλοι φορούν κοντά παντελόνια, άλλοι κουστούμια και γραβάτες παράξενες και άλλοι ζωσμένοι με φλάμπουρα υψώνουν την σημαία της αντίστασης. Οι τελευταίοι μου είναι οι πιο αρεστοί. Όπως ο Κυπαρίσσιος Μιχάλης Κατσαρός. Και ποιος δεν έχει μαγευτεί από το ποιητικό του έργο.

Νομίζω πως το ίδιο έπαθε και ο Νίκος Δημογκότσης. Κυπαρίσσιος και αυτός που του αφιερώνει το δικό του «Αμελήσαμε»: «…Στις πόλεις άνθρωποι φαντάσματα / περιχαρακωμένοι στον ίσκιο τους, / μετρούν τρομαγμένοι και αποστεωμένοι ιδεών / τα προσωπικά τους αργύρια / και τα βρίσκουν λίγα. / Δεν μπορούν ν’ αγοράσουν / ούτε καν μεταλλαγμένα προϊόντα / ούτε καν λίγα γραμμάρια ευτυχίας. Αμελήσαμε / το παρόν μας γέμει ξηρασίας / και το μέλλον μας παραδομένο στους λίγους / βοά στην υποχθόνια καταβαράθρωσή του. / Αμελήσαμε…». Φυσικά ο Ν. Δημογκότσης δεν είναι αμελής. Με μια έντονη λυρική και ερωτική διάθεση καταγράφει καταστάσεις: «Οι εργολάβοι της αγάπης / ανασκουμπώθηκαν, / και ζυμώνοντας το αλεύρι / με ζεστό νερό και λάδι, / το ψωμί της ζωής μας / άρχισαν να πλάθουν…» (στο «Αγαπημένη μου»), παράπονα: «Αλλοίμονο στους ανθρώπους / ότι δωρεά λάβατε / τον ποταμό Αχέροντα, / το κρασί της αμπέλου, / του μύρου το αναβρυτό άρωμα. / Ότι δωρεά λάβατε / την Θεία ενόραση, / της ψυχής το αιώνιο πέταγμα, / της καρδιάς το κόκκινο χρώμα…» (στο «Αλλοίμονο στους ανθρώπους») και επιθυμίες: «Αν δεν γίνει η μάνα μας / βασίλισσα στο φως να λάμπει / αν η κόρη μας πριγκήπισσα / των αστεριών / κι η σύντροφός μας λευκό μαργαριτάρι / …σκοτάδι μαύρο πάντα θα υπάρχει / κι ένας Θεός που θα’ ναι πάντοτε λειψός.» (στο «Αν δεν γίνει»).

Ο ποιητής γόνος φτωχής αγροτικής οικογένειας, γέννημα της δεκαετίας του πενήντα, γνωρίζει καλά τον κόπο και τον μόχθο της βιωτής. Ξέρει τι σημαίνει αδικία και «Ανένταχτος στο σκοτάδι σας / στις παρυφές του περπατώ / ψάχνοντας ως άλλος Διογένης / το δικό μου πιθάρι. / Εκείνο το παλιό, το πήλινο. / Μέσα του να κρύψω / τα σκισμένα από σας / άγια κουρέλια του Ευ ζην / που με κόπους απέκτησα / και τις πικρές αλήθειες μου / που με ψεύδη μουτζουρώσατε, / να σκεπάσω με το τριμμένο / σεντόνι της αγωνίας μου.» (στο «Ανένταχτος στο σκοτάδι σας») και οδηγείται «…στα χαρακώματα / μιας νύχτας αντάρτισσας,..», όπου βλέπει: «… στις κόκκινες σημαίες σου π’ αρμενίζουν / τις γραφές σου τις ακατάληπτες.», τον έρωτα ως η «…Ζωή η ατραμαύτιστη / ΜΕΣΑ στους αιώνες» (στο «Έρωτας ανθεστήριος»).

Στην ποίηση του Δημογκότση παρατηρούμε μια έντονη κοινωνική κριτική: «… εκατομμύρια παιδιά / πεθαίνουν στης πείνας / το άδειο τραπέζη. / Εκατομμύρια παιδιά / αναλφάβητα μένουν / στης αμάθειας το καύμα. / Δισεκατομμύρια άνθρωποι / την απόλυτη ζουν φτώχεια. …» (στο «Με την φωνή της καρδιάς μου»), που επίκαιρη όσο ποτέ επαφίεται στη δύναμη της νόησης και του ελληνικού φωτός για την θεραπεία των κακώς εχόντων. Ακόμη και όταν αφήνετε σε ένα ερωτικό διάλογο διακόπτει, από την αίσθηση του χρέους απέναντι στους άλλους. Όπως στο «Και σ’ αγαπώ όλο και πιο πολύ»: «Των φιλιών μας το απόσταγμα / -νέκταρ γλυκύτατο- / που γέμιζε την δεξαμενή / των ευτυχισμένων ψυχών μας, / και αυτό δικό μας…/ Ώσπου η αποφράδα ημέρα του πολέμου / των λίγων κυβερνητών της κτίσης / σε πήρε κοντά της…». Αυτό το χρέος τον κάνει ρεαλιστή με πλήρη αίσθηση : «Ότι ο καθένας μόνος του / στον ώμο του να σηκώσει πρέπει / τον Σταυρό του Μαρτυρίου του. / Κρυφά Μυστικά / να μην τον βλέπουν οι άλλοι. / Νικητής να βγει από τον άγιο κύκλο της ζωής. / Νικητής να βγει με τον θάνατό του.» (στο «Ο Άγιος κύκλος της ζωής»). Όπου ο θάνατος είναι τρωτός και εξαφανίζεται από την αγάπη: «Σ’ ένα κόκκο της / είναι χαραγμένο το όνομά μου. / Αν τον βρεις …μαζί μου θα είσαι / την ημέρα την μεγάλη των Αναστάσεων.» (στο «Ο κόκκος της αγάπης»). Η αγάπη που λούζοντας το σύμπαν κάνει τον ποιητή να ονειρεύεται: «Και ονειρεύομαι! / Κι έτσι που ονειρεύομαι / δοκιμαστής γίνομαι του ήλιου και των σύννεφων, / δοκιμαστής γίνομαι / της πράσινης ελιάς και του μήλου. Κι ύστερα, αργά αργά ακουμπώντας / την λύρα την τρίχορδη του φεγγαριού / στο λευκό μου μαξιλάρι, / επιστρέφω πάλι ολάκερος / στις ένοχες σιωπές μου.» (στο «Πώς να σκεπάσω»).

Αυτές οι ενοχές έχουν ανάγκη τον «Σαλπιγκτή που ήρθε από το μέλλον», ένα ποίημα αφιερωμένο στον Διονύση Πιτταρά. Και η αφιέρωση δεν είναι τυχαία, αφού στον διανοούμενο αυτόν χρωστάμε την ύπαρξη της Τριφυλιακής Εστίας – ενός από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα περιοδικά για τα γράμματα στην Πελοπόννησο: «Και μας μιλούσε για ώρες πολλές / ακόμα ο σαλπιγκτής / με το σπινθηροβόλο βλέμμα / που μας ήρθε από το μέλλον. / Όμως εμείς κουρασμένοι / αποκοιμηθήκαμε βαθειά. / Δεν ακούσαμε τον Λόγο του / για το μέτρο της ευθύνης / που αναλογεί χωριστά στον καθένα μας. / Δεν ακούσαμε για τον τρόπο / σποράς του Νέου Σίτου…Δεν ακούσαμε.» Ο ποιητής ονειρεύεται το ξημέρωμα ενός νέου κόσμου μέσα από εικόνες που εκφράζουν την πλήρη αίσθηση της αδικίας και της απογοήτευσης που επικρατεί: «Είδα / εκείνους που φέρουν μαχαίρι / φορτωμένο μίσος, / να το προσαρμόζουν στο αλέτρι του πολέμου/ βαθύ να σκάβουν τον πόνο, / πολύ να εξαργυρώνουν το αργύριο.» (στο «Βαθειά αγκαλιά ονείρου»). Άλλοτε νοιώθει απογοητευμένος, είτε για προσωπικούς λόγους (στο «Χωρισμός»), είτε λόγω υπαρξιακών καταστάσεων (στο «Ζωή και Θάνατος», που το αφιερώνει στον Τριφύλιο λογοτέχνη Δημοσθένη Ζαδέ).

Κάποτε νοιώθει θυμωμένος (στο «Άκου τα λόγια μου» που το αφιερώνει στον Τέλη Γκιουλή – από τα ιδρυτικά μέλη της ανανεωμένης Τριφυλιακής Εστίας), για την αδιαφορία και τον ατομικισμό που κυριαρχεί σε συλλογικό επίπεδο, χωρίς όμως να χάνει την ελπίδα του: «Κλείσε τα μάτια σου απαλά / και άσε ανοιχτά εκείνα της ψυχής σου / να σε ταξιδέψουν μυστικά / με τα αερόπλοια της θείας ενόρασης.» (στο «Άκου την φλογέρα των ουρανών»). Συχνά κρίνει αυστηρά την υποκρισία (στο «Αποστάτες της ζωής»), προσφέρει ανάσες μεταφυσικής ενόρασης στον αναγνώστη (στο «Εγώ ο θείος έρωτας») και τονίζει την ανάγκη της πίστης στον άνθρωπο (στο «Εκλάμψεις»). «Η εποχή μας» είναι μια πεζή εκκοσμίκευση με: «Καμένα δένδρα / τουφεκισμένα σκηνώματα Αγίων. Μάταια περιμένουν ένα τρισάγιο…μια προσευχή.» (στο «Καμένα δένδρα»), που «Μόνο τα όνειρά μου πια / καλπάζουν ελεύθερα, / στοιχειώνοντας την κάθε ημέρα μου / γκριζάροντας της ψυχής μου / τα φωτεινά χρώματα.» (στο «Κράτησα τη ζωή μου»). «Με το τραμ των ονείρων» ο ποιητής ταξιδεύει και επιμένει: «Μένω απέναντί σας. / Οδός ονείρων εφτά. / Δεύτερο όροφο διαμέρισμα τρία. / Το όνομά μου Ειρήνη. / Κτυπήστε το κουδούνι. / Θα σας ανοίξω.» (στο «Μένω απέναντί σας»). Η «Νύχτα τσιγγάνα» αφιερώνεται στη Σοφία Φίλντιση, ενώ το «Ντύθηκα» στην αρχισυντάκτρια και χορηγό της Τριφυλιακής Εστίας, Ρ. Τσατσάκου.

Ο Ν. Δημογκότσης είναι μια αληθινή φωνή. Μια επίκαιρη κραυγή αγωνίας και έντονης κριτικής: «Μοίραζε φανερά ικανοποιημένος / τον θάνατο ο πόλεμος / αναφωνώντας δυνατά/ [Α] [Α] / πάλι με εμπιστεύθηκαν οι άνθρωποι. / Δοξασμένο ας είναι το όνομά τους. / Δοξασμένοι ας είναι οι νεκροί τους, / ότι και τη δική μου Δόξα / πάντοτε σκέφτονται» (στο «Ο Πόλεμος»). «Τον καίσαρα δες και τον αυτοκράτορα / …Α! τα ιερατεία δες / πως ευλογούν τις σφαγές και τον θάνατο / ότι ο δικός τους παράδεισος στη γη ανθίζει», (στο «Τον Καίσαρα δες»). Παράλληλα είναι μια φωνή ελπίδας και αισιοδοξίας: «Της δουλειάς τον ιδρώτα / με μαντήλι καθαρό να σκουπίσουμε. / Άιντε ! / άιντε συνταξιδιώτες της ζωής / και δεν μπορεί / μονάχος του ν΄ ανέβει ο ήλιος» (στο «Συνταξιδιώτες της ζωής»).

Τον Ιούνιο του 2009, η συλλογή διακρίθηκε στον πανελλήνιο διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», με έπαινο. Εμείς απλά συμπληρώνουμε, δικαίως και ευχόμαστε σύντομα να την δούμε τυπωμένη σε ένα καλαίσθητο βιβλίο.

--------------------------------------------------------------------

* Ο Ν. Δημογκότσης πρωτοεμφανίζεται στην ποίηση με τη συλλογή «Άγουρα σταφύλια», Υδρόγειος, Θεσσαλονίκη, 2006. Έχει πάρει μέρος στο φεστιβάλ ερωτικής ποίησης, «Η πολιτιστική άνοιξη της Θεσσαλονίκης», στα πλαίσια της συνεργασίας του Συνδέσμου εκδοτών Βορείου Ελλάδας με τον Δήμο Θεσσαλονίκης και στο 2ο φεστιβάλ ποίησης Θεσσαλονίκης: «Η Ελιά – το Ιερό Δέντρο των Αγώνων και της Ειρήνης», το 2006. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στην Ανθολογία ερωτικής ποίησης Θεσσαλονίκης με τίτλο: «Ερωτικός Μάιος της Θεσσαλονίκης», τόμος Δ΄, από τις εκδόσεις Υδρόγειος, Θεσσαλονίκη, 2006. Αρκετά ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί και δημοσιεύονται στην Τριφυλιακή Εστία, καθώς και στο περιοδικό Αναγέννηση.

Ο Ευάγγελος Σπανδάγος νέο Επίτιμο Μέλος του Φ. Σ. "Παρνασσός"

Χθες το βράδυ στις 7 έγινε στον Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" (Αίθουσα Κ. Παλαμά) η υποδοχή του Μαθηματικού - Συγγραφέα - Ερευνητή ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΣΠΑΝΔΑΓΟΥ, ως Επιτίμου Μέλους του Συλλόγου.

Μετά από προσφώνηση της Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και Προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΞΑΝΘΑΚΗ-ΚΑΡΑΜΑΝΟΥ, το έργο του τιμωμένου παρουσίασε στο κοινό η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών ΜΑΡΩ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ.

Ακολούθησε Ομιλία του Τιμωμένου, με θέμα: "Ο μύθος για τα αιγυπτιακά και βαβυλωνιακά μαθηματικά".

Who is Who

Ο Ευάγγελος Σπανδάγος είναι απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε επί 28 χρόνια στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια υπηρετούσε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τώρα διευθύνει το φυσικομαθηματικό βιβλιοπωλείο – εκδόσεις "Αίθρα". Είναι συγγραφέας 132 βιβλίων μαθηματικών, λογοτεχνικών και ιστορικών. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά που αναφέρονται στις θετικές επιστήμες (μαθηματικά, αστρονομία, φυσική, χημεία, ιατρική) στην Αρχαία Ελλάδα.

Από τον Μάιο του 2000 έως και σήμερα έχει κάνει προσιτή στο νεοελληνικό κοινό την αρχαία ελληνική μαθηματική και αστρονομική γραμματεία, δεδομένου ότι έχει παρουσιάσει για πρώτη φορά στη νεότερη Ελλάδα 30 άγνωστα στο ευρύ κοινό έργα Αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών και αστρονόμων και συνεχίζει. Οι αποκαταστάσεις των αρχαίων κειμένων, οι αποδόσεις στη νεοελληνική και ο δύσκολος σχολιασμός είναι δικό του έργο. Παράλληλα, κάνει έρευνα σε βιβλιοθήκες αραβικών χωρών για τον εντοπισμό χαμένων έργων Αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών και αστρονόμων, που, όμως, έχουν σωθεί σε αραβικούς κώδικες.

Έχει κάνει σχετικές ανακοινώσεις σε πολλά διεθνή συνέδρια από το 1977 έως και το 2007. Έχει κάνει μακρόχρονη μεγάλη έρευνα για τη ζωή και το έργο του λησμονημένου προσωκρατικού φιλοσόφου Διογένους του Απολλωνιάτου από την Ελεύθερνα του Ρεθύμνου. Έχει συγγράψει και σχετικό βιβλίο με τίτλο "Η ζωή και το έργο του Διογένους του Απολλωνιάτου".

Τον Ιούνιο του 1997 βραβεύτηκε στο Παρίσι από τον Παγκόσμιο Όμιλο για τη μελέτη των αρχαίων πολιτισμών, για τις εργασίες του τις σχετικές με τα χαμένα έργα των αρχαίων Ελλήνων θετικών επιστημόνων. Ειδικότερα, βραβεύτηκε για την ανακάλυψη στην Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της πόλης Πάτνα της Ινδίας του χαμένου έργου του Διογένους του Απολλωνιάτου "Μετεωρολογία". Τον Δεκέμβριο του 2000 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίο του "Η ζωή και το έργο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή". Τον Απρίλιο του 2002 η γενέτειρά του, το Ρέθυμνο, τον τίμησε για το πλούσιο και πολυσχιδές συγγραφικό του έργο και την όλη συμβολή του στη διάδοση της Αρχαίας Ελληνικής Επιστήμης. Τον Αύγουστο του 2002 ο Δήμος Δεσφίνας Φωκίδας τού απένειμε το χρυσό έμβλημα της πόλεως. Τον Δεκέμβριο του 2004 βραβεύτηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων. Τον Ιούνιο του 2005 βραβεύτηκε από το Δήμο Χαλανδρίου. Το Νοέμβριο του 2005 βραβεύτηκε από το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Αύγουστο του 2007 βραβεύτηκε για δεύτερη φορά από τον Δήμο Ρεθύμνης. Τον Οκτώβριο του 2007 τού απενεμήθη η ανώτατη τιμητική Λαϊονική διάκριση (Melvin Jones Fellowship). Το Δεκέμβριο του 2007 βραβεύτηκε για δεύτερη φορά από την Ακαδημία Αθηνών για τις εργασίες του τις σχετικές με τις θετικές επιστήμες στην Αρχαία Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 2008 βραβεύτηκε από τον Σύνδεσμο Κρητών Επιστημόνων.Τον Ιανουάριο του 2009 πήρε το το πρώτο βραβείο του Πανελληνίου Διαγωνισμού Διηγήματος από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Τον Αύγουστο του 2009 βραβεύτηκε από την Κοινότητα της Αρχαίας Ελεύθερνας του Νομού Ρεθύμνης. Τον Οκτώβριο του 2009 βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών. Το Νοέμβριο του 2009 βραβεύτηκε απο την Πανελλήνια Εταιρεία Αστρονομίας και Διαστήματος. Τον Δεκέμβρη του 2009 πήρε το πρώτο βραβείο του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Τον Ιανουάριο του 2010 τού απενεμήθη το Χρυσό Μετάλλιο Πνευματικής Αξίας Α' Τάξεως από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Τον Απρίλιο του 2010 βραβεύτηκε από τον Δήμο Νέας Βύσσας του Νομού Έβρου.

Από το 1999 παρουσιάζει ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές με θέμα τις θετικές επιστήμες στην Αρχαία Ελλάδα. Κατά την τελευταία οκταετία έχει μόνιμη εβδομαδιαία εκπομπή (Κυριακή βράδυ 8:10–9:00) στο τηλεοπτικό κανάλι "Χάι" της Αττικής. Η εκπομπή του, η οποία έχει τίτλο "Ὅπερ ἔδει ποιῆσαι", αναφέρεται στις θετικές επιστήμες και όχι μόνο.

Είναι Γεν. Γραμματέας του Παγκοσμίου Ομίλου για την Προβολή των Αρχαίων Ελληνικών Μαθηματικών, τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, τακτικό μέλος της Ένωσης Πολιτιστικών Συντακτών Αθηνών, επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων, Ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Μαθηματικών, Πρόεδρος του Ομίλου Φίλων του Μουσείου Φυσικών Επιστημών και Τεχνολογίας και μέλος του Συλλόγου "Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά".

Δύο βραδιές με μιούζικαλ

Δυο νέοι και ιδιαίτερα ταλαντούχοι δημιουργοί, δοκιμασμένοι ήδη στα μουσικά δρώμενα της πατρίδας μας, η Μαντώ Παναγιωτάκη στο τραγούδι και ο Διονύσης Μπουκουβάλας στο πιάνο παρουσιάζουν ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στα μιούζικαλ.

Πρόκειται να ακουσθούν συνθέσεις των Andrew Lloyd Webber, Stephen Sondheim, Alan Menken και άλλων δημιουργών.

Επίσης αξιομνημόνευτα αποσπάσματα από διάσημα μιούζικαλ, όπως τα Cats, Evita, Jesus Christ superstar, Mamma mia και Sweeney Todd.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τραγούδια από αλησμόνητα κινηματογραφικά μιούζικαλ, όπως τα Fame και Flashdance, αλλά και η πολύ καλή πρόσφατη ιρλανδεζικη παραγωγή Once, καθώς και από κινούμενα σχέδια (Η ωραία και το τέρας).

Οι συντελεστές της εκδήλωσης δούλεψαν για μήνες μέχρι να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα, που να έχει ποικιλία αλλά και ενότητα. Στόχος τους, να ψυχαγωγήσουν, αλλά και να μυήσουν τους θεατές στο μαγευτικό κόσμο του μιούζικαλ.

Barrage culture – τέχνης έργα

Παρασκευή 8 και Σάββατο 9 Απριλίου 2011, 9 το βράδυ. Κρατήσεις στο τηλέφωνο 6986589292

Ένα νέο βιβλίο του Διονύση Μουσμούτη: "Ούγκο Φόσκολο. Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα" / Ugo Foscolo di Dionisis Mousmoutis

Παρουσίαση: π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Με πολύ μεγάλη χαρά λάβαμε αυτές τις ημέρες το νέο πόνημα του φίλου ερευνητή και συγγραφέα, διευθυντή του περιοδικού Ιστορία Εικονογραφημένη και συνεργάτη του Ίσκιου μας ΔΙΟΝΥΣΗ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗ, που αφορά στη μεγάλη μορφή του Ζακυνθινοϊταλού Ποιητή Ugo Foscolo.

Το ανά χείρας καλαίσθητο βιβλίο φέρει τον τίτλο "Ούγκο Φόσκολο. Ιστορικά και βιογραφικά παραλειπόμενα", κυκλοφορήθηκε από τις τζαντιώτικες εκδόσεις Τρίμορφο του Άκη Λαδικού, εκτείνεται σε 272 σελίδες και συνοδεύεται από πλούσια -άγνωστη ή δυσεύρετη, εξ ού και συλλεκτική- εικονογράφηση, βιβλιογραφία και περίληψη στα ιταλικά.

Η ερευνητική δεινότητα του συγγραφέα προσεγγίζει με περισσή ευαισθησία και άλλη τόση επιστημοσύνη, όχι αυτό καθεαυτό το έργο του Ποιητή των Τάφων, αλλά επιχειρεί (και το καταφέρνει, θεωρούμε) να φωτισθούν επαρκώς στιγμές και πτυχές του βίου, της πολιτείας και εποχής του. Όλη αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα συνέβαλε τα μέγιστα στην αρτίωση τόσο του έργου του Φόσκολο, όσο και στην πρόσληψή του ή όχι από το εκάστοτε κοινό.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να συγχαρούμε τον Διονύση Μουσμούτη, να τον εναγκαλισθούμε αδελφικά εξαιτίας της χαράς που μάς προσφέρει η συμβολή του στις φοσκολικές σπουδές και να ελπίσουμε ότι η γενιά μας θα "παραδώσει" στην επόμενη ικανό έργο περί του Φόσκολο, του οποίου ο λόγος -ατυχώς- δεν έχει αγγίξει όσο θα χρειαζόταν (ή και ουδόλως) το κοινό κυρίως της "μητρικής γης" του. Ο αγαπητός Διονύσης εξοφλεί με άριστο τρόπο το χρέος που τού αναλογεί προς τον Ποιητή! Η επίσημη Ζάκυνθος τι;;; Μήπως καθεύδει και ονειρεύεται πως είναι Κάτι;;; 

Παρακάτω θεωρούμε αναγκαίο να ξεναγηθούμε στο ίδιο το βιβλίο, μες από τον κατατοπιστικό Πρόλογο του ίδιου του συγγραφέα: 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗ

«Του κάκου Φράγκο θέλουν να σε κάμουνε / που είσ’ Έλληνας τα Μνήματα φωνάζουνε», γράφει ο Αντώνιος Μαρτελάος στο επίγραμμα που αφιέρωσε στον Ούγκο Φόσκολο, υπαινισσόμενος το καθαρά ελληνικής έμπνευσης έργο του I sepolcri. Αλήθεια, τι ήταν εντέλει αυτός που το έργο του αναδείχθηκε σε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους των νεότερων ιταλικών γραμμάτων; Είναι σαφές ότι ο Φόσκολο δεν λησμόνησε ποτέ τη γενέθλια γη, ούτε σταμάτησε ποτέ να έχει τη σκέψη του στην Ελλάδα• και δεν εννοώ μόνο ότι άντλησε ποιητική έμπνευση από την Ελλάδα, όπως αυτή εκφράζεται στο αφιερωμένο στη γενέθλια γη της Ζακύνθου σονέτο του «No piú mai toccherò le sacre sponde», αλλά και ενεπλάκη με τον τρόπο του στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Και τούτο, μολονότι επέλεξε συνειδητά να εκφραστεί στην ιταλική γλώσσα.

Μετά τον θάνατό του, οι Ιταλοί μελετητές του έργου του, του προσέδωσαν μια καθαρά ιταλική ταυτότητα, που επισκίασε τις ελληνικές του ρίζες: η εικόνα του έγινε περισσότερο ιταλική απ’ όσο Ιταλός υπήρξε ο ίδιος. Σε τούτο ίσως να συνέτεινε και η αναβλητικότητα των Ελλήνων, που αργοπορημένα σκέφτηκαν να ζητήσουν τη μετακομιδή των οστών του από την Αγγλία όταν ήδη τα είχαν πάρει οι Ιταλοί. Ακόμα και το σπίτι του στη Ζάκυνθο, τελευταία στιγμή γλίτωσε από την κατεδάφιση• αγοράστηκε το 1886 από τον Δήμο Ζακυνθίων, στεγάζοντας μέχρι την καταστροφή του από βομβαρδισμό το 1940 τη Φωσκολιανή Βιβλιοθήκη.

Είναι γνωστό ότι την ελληνική λογιοσύνη, εκτός από κάποιες κατά διαστήματα ερευνητικές εξάρσεις, δεν την απασχόλησε και πολύ το θέμα της ελληνικότητας του Φόσκολο. Τον μνημονεύει κατά περιόδους μόνον η επτανησιακή λογιοσύνη και, για να ακριβολογήσω, ιδιαίτερα η ζακυνθινή, σαφώς λόγω εντοπιότητας. Η ελληνική λογιοσύνη ποτέ δεν τον διεκδίκησε. Δεν εντάχθηκε, και δικαίως, σε καμιά ιστορία νεοελληνικής λογοτεχνίας, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην ιστορία της επτανησιακής λογοτεχνίας, όταν αυτή συγκροτηθεί, θα έχει ξεχωριστή θέση, ως ένας από τους γενάρχες της.

Με εξαίρεση μια εφήμερη έξαρση του ενδιαφέροντος κατά τον Μεσοπόλεμο λόγω του εορτασμού της εκατονταετηρίδας, το ερευνητικό ενδιαφέρον στην Ελλάδα για τον Φόσκολο υπήρξε περιορισμένο, έως ανύπαρκτο. Τα τελευταία μόνο χρόνια παρατηρείται μια αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος, με τη δημοσίευση αξιόλογων μελετημάτων. Είναι εμφανής επίσης η απουσία μιας Φoσκολικής Βιβλιογραφίας, έργου υποδομής, που τόσο θα συνέβαλε στην προώθηση των φoσκολικών σπουδών στην Ελλάδα.

Τα κείμενα του βιβλίου αυτού είναι καρπός του όψιμου ερευνητικού ενδιαφέροντός μου, της τελευταίας οκταετίας, για τον ποιητή. Συγκεντρώνω οκτώ μελετήματα που δεν ασχολούνται με το έργο του αλλά συνδυάζουν κάποιες ιστορικές αναζητήσεις, που αφορούν τον βίο του, αναδεικνύοντας και κάποιες, εν πολλοίς άγνωστες, μεταθανάτιες «ταλαιπωρίες» του. Τα κεφάλαια «Πληροφορίες για την οικογένεια του Ούγκο Φόσκολο» και «Βιβλιογραφικά του Ούγκο Φόσκολο. Καταγραφή δημοσιευμάτων στον Αθηναϊκό Τύπο του 1927» γράφτηκαν ειδικά για το επετειακό αφιέρωμα των Επτανησιακών Φύλλων (τόμ. ΚΖ΄, 3-4, 2007). Το πρώτο αναδημοσιεύεται με συμπληρώσεις. Το κεφάλαιο «Μια άγνωστη μετάφραση των Τάφων από τον Αντώνιο Μανούσο» πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πόρφυρας (134/2010). Τα κείμενα «Η Ελλάδα και τα οστά του Φόσκολο» και «Το σπίτι του Φόσκολο» δημοσιεύτηκαν στην πρώτη τους συνοπτική μορφή στο περιοδικό Ραπόρτο (53/2007, 57&58/2007 αντίστοιχα). Εδώ δημοσιεύονται αναθεωρημένα και συμπληρωμένα∙ η παρούσα έκδοση καταργεί την πρώτη δημοσίευσή τους. Τα υπόλοιπα κείμενα δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

Το βιβλίο αυτό με συντρόφευσε αρκετό καιρό, αλλά ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, από τον Σεπτέμβριο του 2010 και μετά. Κατά το διάστημα της συγγραφής του είχα πολύτιμους συμπαραστάτες πολλούς φίλους οι οποίοι ο καθένας με συνέδραμε με διαφορετικούς τρόπους. Οφείλω πολλές ευχαριστίες στους: Δημήτρη Αρβανιτάκη, Σπύρο Γαούτση, Γιώργο Γκέλμπεση, Γεράσιμο Ζώρα, Φανή Καζαντζή, Ήβη Καζαντζή, Κωνσταντίνο Καρδάμη, Σπύρο Καρυδάκη, Μαρία Κρητικού, Νίκια Λούντζη, αρχιμανδρίτη Γεώργιο Ρουσάκη, Μαρία Σγουρίδου, Διονύση Σέρρα, Ντίνα Σιδέρη, Αμάντα Σκαμάγκα, Παναγιώτη Σουλτάνη, Δημήτρη Σπάθη, Gilda Trentoni, Διονύση Φλεμοτόμο. Eυχαριστίες επίσης οφείλω πολλές στους υπεύθυνους της Γενναδείου Βιβλιοθήκης, της Μπενακείου Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων και της Βιβλιοθήκης του Μουσείου Μπενάκη. Ξεχωριστά πρέπει να ευχαριστήσω τους υπεύθυνους των βιβλιοθηκών και μουσείων της Ιταλίας που πρόθυμα ανταποκρίθηκαν στα συχνά δύσκολα έως απαιτητικά αιτήματά μου. Πρέπει να σημειώσω την Biblioteca Nazionale Braidense (Μιλάνο), την Biblioteca Nazionale Marciana (Βενετία), το Museo Correr (Βενετία), το Museo Adriano Colocci (Γέσι), το Μuseo del Risorgimento di Firenze, το Museo del Risorgimento di Milano και το Museo del Risorgimento e Istituto Mazziniano (Γένοβα). Ευχαριστίες οφείλω στον φίλο και αποκλειστικό εκδότη μου Άκη Λαδικό για την ευθύνη και αυτής της έκδοσης την οποία πρόθυμα ανέλαβε.

Aθήνα, Δεκέμβριος 2010



8 videos από τη Συναυλία του Μουσικού Σχολείου Ζακύνθου στη Ρώμη

  Βράδυ Σαββάτου, 2 Απριλίου 2011, στη Ρώμη 

Τα παραπάνω videos, που αποτυπώσαμε επιτόπου στο Ελληνικό Σχολείο της Ρώμης, το περασμένο Σάββατο, παρέχουν την ευκαιρία στους φίλους αναγνώστες μας να συμμετάσχουν κι εκείνοι μες από το πολυπεριοδικό μας στην εκεί Συναυλία της Αντιπροσωπείας του Μουσικού Γυμνασίου Ζακύνθου. Έντεχνο τραγούδι, παραδοσιακά της Ζακύνθου κι ένας ενδεικτικός χορός! Όλα υπέροχα!!! Η συγκίνηση ανέβηκε στο ζενίθ και τα χειροκροτήματα υπογράμμισαν την ωραία σχέση που οικοδομήθηκε μεταξύ των δύο σχολείων!!!

Στο Κολοσσαίο της Ρώμης

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ

Εδώ που πατάς

αίματα φύονται, δες:

νωπές μανόλιες.

Τα Κολοσσαία

φοβού και όποια ισχύ

απανθρωπίζει.

(Ρώμη, 31.3.2011)

Γνωριμία με τη Silvana Pampanini

Κατά το ταξίδι μας στην πρωτεύουσα της Ιταλίας είχαμε την ευκαιρία (την Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011), να συναντηθούμε και να ανταλλάξουμε φιλοφρονήσεις με μια λαμπερή προσωπικότητα του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου, την Silvana Pampanini. Ήδη στα 86 της χρόνια διατηρεί την ομορφιά της, η οποία προέρχεται -κατά κοινή ομολογία όσων την γνωρίζουν- από την ευγένεια της ψυχής της και απορρέει από τα πανέμορφα μάτια μας. Σημειωτέον, η ντίβα Pampanini είχε εκλεγεί Μις Ιταλία το 1946. Ήταν η μόνη χρονιά που εξελέγησαν δύο καλλονές στην πρώτη θέση: Μία της Επιτροπής κι επειδή ο κόσμος επαναστάτησε μέχρι οργής και επεισοδίων, εξελέγη και η Silvana, ως εκλεκτή του λαού!!!

Με δισταγμό τής ζητήσαμε να φωτογραφηθεί για τον Ίσκιο μας. Εκείνη δέχτηκε αμέσως, σαν έτοιμη από καιρό, ήθελε μάλιστα -με παιδική διάθεση- να δει πώς αποτυπώθηκε στην ψηφιακή μηχανή μας!

Παρακάτω δημοσιεύουμε μια ενδεικτική φωτογραφία της από τις ημέρες της πρώτης λάμψης και ένα σχετικό βίντεο:

Who is Who

Silvana Pampanini (born 25 September 1925) is an Italian actress. She was Miss Italy in 1946 and the following year she started her movie career.

Born in Rome, she became one of the most popular actresses in her country and was considered a sex symbol in the 1950s. In 1955 she visited New York, Denver and Hollywood where she rejected movie offers, because she found English too difficult and because she had some problems about tax office.

She was famous in France, where she was named Ninì Pampan, Spain, where she starred in Tirma, la principessa delle Canarie, South America, especially in Mexico, where she starred in Sete d'amore with Pedro Armendariz, and Egypt. She worked with other important actors and directors internationally as Buster Keaton, Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Alberto Sordi, Totò, Jean Gabin, Henri Vidal, Abel Gance, Vittorio De Sica. She preceded more famous italian divas as Sophia Loren, Gina Lollobrigida and Silvana Mangano. She filtered with personalities as Tyrone Power, William Holden, Orson Welles, Omar Sharif, George DeWitt, Jimenez and Fidel Castro; despite of this she never married.

But her success wasn't very lasting; in fact in the 1960s she left movies to take care her parents, preferring to appear in television; additionally, she is Rosetta Pampanini 's niece, an italian soprano; in fact before she became famous in all the world, she wanted to become an opera singer.

Στις Κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου στη Ρώμη

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Quo vadis?

Στις νεκροθήκες

με σώματα χορταίνει

στόμα χθόνιο

ύπτια γέρνουν

για το φως το κάλλιστο

δεδιωγμένα.

(Ρώμη, 31 Μαρτίου 2011)

Μία είδηση από τη Στοκχόλμη

Την παρουσιάζει η Κατερίνα Δεμέτη

Το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου, η Κινηματογραφική Λέσχη Ζακύνθου, παρουσίασε στο Ζακυνθινό κοινό, στον Κινηματογράφο «Φώσκολος», τον Ζακυνθινής καταγωγής σκηνοθέτη και ζωγράφο Μαθιό Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη. Κατά γενική ομολογία, το έργο του ξενιτεμένου εικαστικού μας, άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές της διψασμένης για αυθεντική τέχνη ψυχής μας και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μια φιλία, που ελπίζουμε να κρατήσει πολλά πολλά χρόνια.

Η επιστροφή του στην παγωμένη Στοκχόλμη δεν στάθηκε ικανή να ρίξει στη λήθη τη συγκίνηση εκείνης της βραδιάς, γιατί ο Μαθιός πάντα μάς θυμάται και βρίσκει τρόπο να ενεργοποιεί τη φαντασία μας, με καινούργια έργα, που αν και φτάνουν μέσα από την εικόνα του υπολογιστή, είναι ωστόσο ικανά να μας γεμίσουν αισθητική συγκίνηση.

Αυτή τη φορά μάλιστα μάς έκανε και ιδιαίτερα περήφανους, όταν πληροφορηθήκαμε ότι, το Σάββατο 9 Απριλίου, που γιορτάζεται «η Νύχτα Πολιτισμού» στη Σουηδία, το τιμώμενο πρόσωπο στο Πολιτιστικό Κέντρο «ΦΟΙΝΙΞ» της Στοκχόλμης, είναι ο Μαθιός Γιαμαλάκης-Μαρτζώκης!

Διαβάζουμε στη μεταφρασμένη αφίσα:

 Μην χάσετε τα δώρα της πολιτιστικής Νύχτας!

 Σάββατο 9 του Απρίλη στις 7μμ.

 Στον Fenix söder Södermannagatan 38

 O σκηνοθέτης και καλλιτέχνης Matheo θα παρουσιάσει δυο ντοκιμαντέρ:

 «Μια μέρα του Φλεβάρη στην Αθήνα» και «Η Τελευταία Νύχτα με την Ηλέκτρα»

  ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ   

Ο «ΦΟΙΝΙΞ», είναι ένας πνευματικός χώρος για τους νέους, στον οποίο γίνονται απογεύματα και βραδιές, αφιερωμένα στη μουσική, τη ζωγραφική, την ποίηση, το θέατρο κι από 9 Απριλίου στον κινηματογράφο. Το Διοικητικό του Συμβούλιο αποτελούν επτά δραστήριες γυναίκες, κι έχει εκατό περίπου μέλη.

Πόσο λείπει ένας τέτοιος χώρος από το φτωχό νησί μας! Ελπίζουμε ότι όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή του νέου θεάτρου, θα βρουν στέγη τέτοιες ελκυστικές για τους νέους μας εκδηλώσεις.

Το βράδυ του Σαββάτου, όλοι οι φίλοι του Μαθιού Γιαμαλάκη-Μαρτζώκη, θα είμαστε νοερά κοντά του, για να μοιραστούμε μαζί του, την τιμητική βραδιά, με την ελπίδα ότι σύντομα θα τον ξαναέχουμε κοντά μας. Μαθιέ, το νησί της μητέρας σου, σε συγχαίρει θερμά, μοιράζεται μαζί σου τη χαρά σου και εύχεται να μαθαίνει συχνά τέτοιες χαρούμενες ειδήσεις!

"Κάνε την εκπομπή σου" στην ΕΡΑ Ζακύνθου

Η Δημόσια Ραδιοφωνία ανοίγει τις πόρτες της στην κοινωνία. Στους πολίτες, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης, της επιστήμης, της προστασίας του περιβάλλοντος, της ιστορικής και λαογραφικής έρευνας, αλλά πρωτίστως της μουσικής. Στο πλαίσιο της δράσης «Κάνε την εκπομπή σου», η ΕΡΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ καλεί τους πολίτες, που θέλουν να εκφραστούν μέσω του ραδιοφώνου, να ηχογραφήσουν τη δική τους εκπομπή στο στούντιο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Οι ραδιοφωνικές εκπομπές θα παράγονται από τους ίδιους τους πολίτες, σε συνεργασία με το προσωπικό της ΕΡΑ Ζακύνθου και θα μεταδίδονται στην πρωινή ζώνη του προγράμματος και συγκεκριμένα κάθε μέρα από 12.00 έως 13.00. Η δράση «Κάνε την εκπομπή σου» έχει στόχο να αξιοποιήσει τους ανθρώπους που θέλουν να επικοινωνήσουν το ταλέντο ή τις γνώσεις τους με το ακροατήριο της Δημόσιας Ραδιοφωνίας.

Η ΕΡΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ καλεί όσους πολίτες ή φορείς επιθυμούν, να επικοινωνήσουν με το σταθμό στο τηλέφωνο 2695043600 ή να έλθουν στο Ραδιοσταθμό της ΕΡΑ Ζακύνθου στούς Αμπελόκηπους και να δηλώσουν συμμετοχή στην δράση. Οι εκπομπές θα έχουν συγκεκριμένο βιολογικό κύκλο για κάθε πολίτη ή φορέα (2 ημίωρες εκπομπές, με δυνατότητα παραγωγής άλλων 2, αναλόγως με την ανταπόκριση του ακροατηρίου).

Στη δράση «Κάνε την εκπομπή σου» μπορούν να συμμετάσχουν μεμονωμένοι πολίτες, φορείς, σύλλογοι, σχολεία και πανεπιστήμια, λαογραφικά σωματεία, επιστημονικές ομάδες, ομάδες πολιτών. Το περιεχόμενο των εκπομπών μπορεί να είναι ψυχαγωγικό, πολιτιστικό, επιστημονικό ή λαογραφικό.

Φωτοστιγμές από τη Συναυλία του Μουσικού Σχολείου Ζακύνθου στο Ελληνικό Σχολείο της Ρώμης

  Απόψε στην Αιώνια Πόλη  

Musei Vaticani e Cappella Sistina

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

CAPPELLA SISTINA

Τον οροφουργό

ρώτα πώς απέδωσε

τέτοιο Άγγιγμα.
Έκτοτε όλοι
ισχυρίζονται γύμνια
πλην ανάρμοστη.

(Βατικανό, 2.4.2011)

Συγκλονισμός στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης / Pietà (Michelangelo)

π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΙΕΤΑ ΤΟΥ

Γιατί δεν μού μιλάς;

Έτσι κι ο άλλος

ο Προφητάναξ

τού 'δωκα νεύρα αίματα πνοή

κι ούτ' ένα βλέμμα

Κι Εσύ διαρκώς εκεί

καμώνεσαι τον πεθαμένο

μα σε ξέρω καλά

-πλάστης σου γαρ εγώ-

μόλις απέλθει απ' τον ναό  και η τελευταία φυλακή

λιγάκι ενοχλημένος απ' την ανώφελη δημοσιότη

αφήνεσαι περιπαθής στο Χάδι της Μαρίας

Γιατί λοιπόν δεν μού μιλάς;

(Βατικανό, 31.3.2011)

Ο συγγραφέας και πρωτεργάτης της ελληνικής τηλεόρασης Γιώργος Κάρτερ στο Μουσείο Σολωμού της Κέρκυρας

Το Δ.Σ. της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών τιμώντας τη μακροχρόνια προσφορά στα Γράμματα του Κερκυραίου ποιητή ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΚΑΡΤΕΡ θα πραγματοποιήσει τιμητική εκδήλωση στην αίθουσα συγκεντρώσεων του Μουσείου Σολωμού (Μουράγια) το Σάββατο 2 Απριλίου 2010 και ώρα 20.00. Στο πλαίσιο της τιμητικής εκδήλωσης, όπου θα μιλήσουν για τον ποιητή ο Πρόεδρος της Εταιρείας Περικλής Παγκράτης κι ο Γραμματέας Δημήτρης Κονιδάρης, ο Γιώργος Ν. Κάρτερ θα μιλήσει, θα συζητήσει με το κοινό και θα διαβάσει ποίησή του.

Η εκδήλωση θα ξεκινήσει με την παρουσίαση από τον Καθηγητή του Ιονίου Πανεπιστημίου και Αντιπρόεδρο της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών Θεοδόση Πυλαρινό του βιβλίου που συνέγραψε με τον Απόστολο Κουρουπάκη «Η οικογένεια Σαμαρτζή (ο γενάρχης και τα επιφανή μέλη της)». Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σε προγόνους του Γ.Ν. Κάρτερ κι εκδόθηκε στη σειρά Δημοσιεύματα της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών. Ο ποιητής Γιώργος Κάρτερ θα συνοδεύεται από τη σύζυγό του, διακεκριμένη βιολονίστρια Ισμήνη Χρυσοχόου–Κάρτερ.

Who is Who Γιώργος Κάρτερ

Ο Γιώργος Κάρτερ (1928) γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στην αυστριακή τηλεόραση και στην ιταλική τηλεόραση με κρατική ιταλική υποτροφία. Από την έναρξη λειτουργίας της ελληνικής τηλεόρασης, το 1965, υπήρξε από τα βασικά της στελέχη. Προηγουμένως είχε εργαστεί στο ραδιόφωνο. Το 1960 συμμετέχει στην παρουσίαση και παραγωγή του προγράμματος του πρώτου ελληνικού σταθμού τηλεόρασης (της ΔΕΗ) στη Θεσσαλονίκη. Τον ίδιο χρόνο καθιερώνει τη ραδιοφωνική κριτική από το περιοδικό της Ελ. Βλάχου «Εκλογή». Το 1955 το μελέτημα του «Το Ραδιόφωνο και η αισθητική του», όπως και το επόμενο «Γνωριμία με την Τηλεόραση» (1962), εγκαινιάζουν την ελληνική βιβλιογραφία των Μ.Μ.Ε.

Από την έναρξη λειτουργίας της ελληνικής τηλεόρασης το 1965, υπήρξε από τα βασικά της στελέχη. Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, το 1974, παρουσιάζει στην Τηλεόραση της ΕΡΤ τις «Ειδήσεις», επίκαιρα σχόλια κι άλλες εκπομπές. Διετέλεσε διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΡΤ-1 και πρώτος διευθυντής Ραδιοφωνίας- Τηλεόρασης της ΕΡΤ-2. Επίσης, πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου, πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, αντιπρόεδρος του Προσωπικού της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε με ποίηση το 1945 κι ως τώρα έχουν εκδοθεί περισσότερα από 33 βιβλία του. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά και ρουμανικά σε βιβλία, καθώς και στα γερμανικά, ουγγρικά, βουλγαρικά, ισπανικά και τουρκικά, δημοσιευμένα σε ξένες ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά. Μελοποιημένα ποιήματά του μεταδόθηκαν από το ελληνικό ραδιόφωνο.

Το 1999 και το 2000 ο Δήμος Κερκυραίων και ο Δήμος Αχιλλείων αντίστοιχα τον τίμησαν με το αργυρό μετάλλιο αξιοσύνης, ενώ την ίδια περίοδο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την ποίησή του. Το 1962 ο Δήμος Φλωρεντίας του απένειμε αργυρό μετάλλιο και τον τίτλο του επίτιμου δημότη του. Το 2006 τον βράβευσε η ΕΡΤ-3 για την προσφορά του στο ραδιόφωνο. Το 2009 τιμήθηκε επίσης, από το Δήμο Καλαμαριάς, την Ένωση Σμυρναίων Μικρασιατών Βορείου Ελλάδος και από το Σύλλογο Κερκυραίων Θεσσαλονίκης.

Είναι αδελφός του ζωγράφου Ερνέστου Κάρτερ και παντρεμένος με τη γνωστή βιολονίστρια Ισμήνη Χρυσοχόου.