Θερινή Πάτμος [2]

[Φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας / Σεπτέμβριος 2009]

Ex libris και Άρια Κομιανού (ζ΄)

Η κατεστραμμένη Ζάκυνθος του '53 δια χειρός Νίκου Μπιάζη-Σεντή

Παρουσιάζει και γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Η τραγικότητα της αυγουστιάτικης Καταστροφής της Ζακύνθου το 1953 έχει στιγματίσει τον κάθε Ζακυνθινό, ακόμη και τους νεότερους. Όλους ανεξαιρέτως! Κυρίως τους ανθρώπους της Τέχνης. 

Ο Νίκος Μπιάζης-Σεντής, νεότερος αγιογράφος και ζωγράφος του νησιού μας, δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος. Έτσι, για τις ανάγκες της Μνήμης των Σεισμών στην συμπλήρωση πέντε πλήρων δεκαετιών έκτοτε (δηλαδή, το 2003), ιστόρησε τρεις αξιομνημόνευτους πίνακες, όπου αποδίδονται, με αδρές πινελιές, το Δράμα και τα Πάθη της Ζακύνθου. Εμφανής είναι σε αυτούς η αγιογραφική ενασχόλησή του, η οποία πάντως εδώ λειτουργεί ως ασφαλής σχεδία, ούτως ώστε να αναχθεί ο θεατής σε μεγαλοβδομαδιάτικα συναισθήματα, επιποθώντας εντέλει την Ανάσταση του τόπου μας! 

Μια προσωπική εδώ εκτίμηση: Η πολυποθούμενη Ανάσταση ουδέποτε ήρθε για τον τόπο μας μετασεισμικά, η δε υφιστάμενη Ζάκυνθος δεν είναι παρά το κακέκτυπο της τεθνεώσης και ολοκαυτωθείσης τότε "ωραίας και μόνης"... Κακά τα ψέματα, επτωχεύσαμεν σε όλα τα επίπεδα. Καλή... Ανάσταση!...

Θερινή Πάτμος [1]

[Φωτογραφίες: π. Παναγιώτης Καποδίστριας / Σεπτέμβριος 2009]

Σπιτικός χαλβάς

Φωτούλα εποίει!!!

Σελίδες για τον Κάλβο στο περιοδικό «Πόρφυρας» [Νο 147-148]

Στο νέο τεύχος του περιοδικού «Πόρφυρας» (Νο 147-148,  τεύχος εξαμήνου, Απρίλιος-Σεπτέμβρης 2013), που κυκλοφορεί, τον τόνο δίνουν οι σελίδες για τον ποιητή Ανδρέα Κάλβο. Γράφουν για τον Ανδρέα Κάλβο, ο Σπύρος Ν. Παππάς («Άγνωστα στοιχεία για το φιλικό περιβάλλον του ποιητή και για τις σχέσεις του με καλλιτέχνες του Λονδίνου κατά την περίοδο της πρώτης διαμονής του στην Αγγλία [1816-1820]» και ο Λεύκιος Ζαφειρίου («Charlotte Augusta Kalvo [Wadams] και Ανδρέας Κάλβος. Από την Κέρκυρα στο Λονδίνο και στο Λάουθ: νέα στοιχεία»).

Σε ανάλογο κλίμα περιστρέφεται και η μελέτη του Μιχαήλ Πασχάλη «Οι ιταλικές θρησκευτικές και ποιητικές αφετηρίες του “Ύμνου εις την Ελευθερίαν”: Μια νέα ερμηνευτική προσέγγιση».

Στις άλλες σελίδες:

Ποίηση, Σπύρος Τζουβέλης, Σωτήρης Σαράκης, Διονύσης Σέρρας, Μιχ. Γ. Μπακογιάννης, Nicolas Gullién (μετάφραση Σωτήρης Λίβας), Carol Ann Duffy (μετάφραση Πασχάλης Νικολάου), Βασίλης Κουμής και Στέλιος Θ. Μαφρέδας.

Πεζογραφία, Λουκιανός Ζαμίτ.

Δοκίμιο, o Σάββας Πατσαλίδης, η Δέσποινα Πούλου, η Ευανθία Πολυβίου, κι η Γιώτα Τεμπρίδου.

Ο κερκυραϊκής καταγωγής συγγραφέας Νίκος Κοντός θυμάται τη φιλία του με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και παραθέτει επιστολές του και φωτογραφίες.

Τις σελίδες του «περίπλου» (επισημάνσεις, μικρές επιστροφές, κριτική) υπογράφουν, ο Βασίλης Κουμής, ο Απόστολος Θηβαίος, ο Ευριπίδης Κλεόπας, η Κατερίνα Κωστίου, ο Λευτέρης Παπαλεοντίου, ο Δημήτρης Κονιδάρης και ο Σπύρο-Μάριος Παγκράτης.

Το έργο του εξωφύλλου και τα έργα εσωτερικών σελίδων είναι του ζωγράφου Άγγελου Γερακάρη.

Για την ανάγκη σύγκλιση της πρωτότυπης δημιουργίας και της μελέτης της αναφέρεται το πρωτοσέλιδο σημείωμα της σύνταξης του περιοδικού: «[…] Να απολαύσουμε τη δημιουργία θα πει να ζητήσουμε τις ρίζες μας. Και το περιοδικό αυτό, μαζί με την πρωτότυπη δημιουργία, ποίηση και πεζογραφία,  ελληνική και ξένη, που φιλοξενεί, θεωρεί ως επείγον καθήκον και τη μελέτη της πρωτότυπης δημιουργίας. Η πρωτότυπη δημιουργία και η μελέτη της πρέπει να συγκλίνουν – και από τη στιγμή που αρχίζουν να συγκλίνουν είναι βέβαιο πως θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα στα γράμματά μας. “Είναι αδύνατο να φανταστείτε στον τόπο μας, με τι δυσκολίες, με τι θυσίες, με τι μαρτύρια ακόμη γίνονται αυτά τα έργα που κάθε τόσο έχουμε την τιμή να σας παρουσιάζουμε”, είναι μια φράση που αποδίδεται στον Νίκο Εγγονόπουλο, υπερασπιζόμενο την εικαστική του δημιουργία. Μια ανάλογη έκφραση θα απεικόνιζε την αγωνία των μελετητών. Αν αυτή η διαπίστωση είναι σωστή, φωτίζονται και εξηγούνται έτσι τα βήματα του περιοδικού από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα». 

Φρουτοσαλάτα

Ό,τι πρέπει για τις καθημερινές (και κουραστικές) αυγουστιάτικες εξάρσεις του θερμόμετρου!!! 

Δεύτε, αριστήσατε!

Πρωινά μαύρα σύκα

Ex libris και Άρια Κομιανού (στ΄)

Ex libris και Άρια Κομιανού (ε΄)

Ψωμιά της Καλαμάτας γαμήλια [1]

Δροσιστικές ευχές από τον Χρήστο Γαρουφαλή

[Από τον καλό ζωγράφο Χρήστο Γαρουφαλή λάβαμε και ευθύς δημοσιεύουμε τις εύχρωμες ευχές του, πολυευχαριστώντας τον!!!]

Καλόν μήνα με ευχές δροσιστικές για το υπόλοιπο καλοκαιριού…

Χρήστος Γαρουφαλής

Χρ. Γαρουφαλής, Καρπούζι, χρώματα λαδιού σε πανί 42Χ55

15αυγουστιάτικες - θερινές ευχές από τα Γρεβενά

[Λάβαμε από την φίλη Εφημερίδα ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, την εβδομαδιαία εφημερίδα των Γρεβενών και ευχαριστούμε, σπεύδοντας να δημοσιεύσουμε το ληφθέν ποιητικό ευχετήριο!] 

Μαζί με τις ευχές μου για καλό (15)Αύγουστο, κολυμπώντας σε σεφερικά νερά, επέστρεψα ηδέως στο ποίημα που ταχυδρομώ και σήμερα το πρωί τύπωσα.

Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου

Πατινιώτικες Πίτες / Traditional Patmos Pies

Από το Λαϊκό Κόμμα στον Ελληνικό Συναγερμό. Αφιέρωμα στο αυγουστιάτικο τεύχος (542/2013) του περιοδικού «Ιστορία Εικονογραφημένη»

Για το νέο τεύχος μάς πληροφορεί ο διευθυντής της «Ι. Ει.» και μόνιμος συνεργάτης μας ΔΙΟΝΥΣΗΣ Μ. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ μες από το ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ του 542^ου τεύχους

O συσχετισμός των δυνάμεων που προέκυψε από τις εκλογές του Μαρτίου του 1950 δεν παρείχε τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας. Το διάστημα που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από παρεμβάσεις των Ανακτόρων και συνεχείς κυβερνητικές μεταβολές. Την άνοιξη του 1951 το πολιτικό σκηνικό είχε σημαντικά μεταβληθεί, προοιωνιζόμενο εξελίξεις δομικού χαρακτήρα. Η πολυδιασπασμένη προ πολλού Δεξιά αντιμετώπισε μια νέα διαίρεση μετά την ανεξαρτοποίηση μερίδας βουλευτών του Λαϊκού Κόμματος και τη συγκρότηση στη συνέχεια, μαζί με μαζί με το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα, του Λαϊκού Ενωτικού Κόμματος υπό την ηγεσία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και του Στέφανου Στεφανόπουλου. Το ίδιο διάστημα, οι σχέσεις μεταξύ Παπάγου και βασιλέα Παύλου επιδεινώθηκαν, λόγω της σταδιακής αυτονόμησης του στρατάρχη από την επιρροή των Ανακτόρων.

Στις 30 Ιουλίου 1951 προκηρύχθηκαν νέες εκλογές, που επρόκειτο να διεξαχθούν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Την ίδια ημέρα, ο Παπάγος επέλεξε να ανακοινώσει την απόφασή του να κατέλθει στην πολιτική. Στις αρχές Αυγούστου, προχώρησε στην ίδρυση του Ελληνικού Συναγερμού, στον οποίο προσχώρησαν το Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα και το Νέο Κόμμα του Σπύρου Μαρκεζίνη. Με τη σταδιακή ένταξη στον Συναγερμό πολιτικών προσωπικοτήτων και από άλλους ιδεολογικούς χώρους, το κίνημα ενσωμάτωσε πολλές νέες τάσεις που είχαν ήδη αρχίσει να αναπτύσσονται, επιβεβαιώνοντας ότι η βασική στόχευση της «νέας Δεξιάς» παρέμενε η αναμόρφωση της συντηρητικής παράταξης και η διεκδίκηση μιας ισχυρής πλειοψηφίας, που θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση της χώρας μέσα σε ένα πλαίσιο αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1951 ο Ελληνικός Συναγερμός αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, χωρίς όμως την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Τη διετία 1950-1952 η εναλλαγή των Νικόλαου Πλαστήρα και Σοφοκλή Βενιζέλου στην πρωθυπουργία ήταν τόσο συχνή, ώστε να λειτουργεί εκ των πραγμάτων ως τροχοπέδη στην αποδοτικότητα του κυβερνητικού έργου.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 16ης Νοεμβρίου 1952 υπήρξε πραγματικός θρίαμβος για τον Ελληνικό Συναγερμό, ο οποίος συγκέντρωσε το 49,22% των ψήφων και εξασφάλισε 247 από τις συνολικά 300 έδρες στη νέα Βουλή. Το κόμμα του Παπάγου κατόρθωσε να πλειοψηφήσει όχι μόνο στην αντιβενιζελική «Παλιά Ελλάδα», αλλά επιπλέον και σε πολλές από τις «Νέες Χώρες» (με εξαίρεση την Κρήτη και ορισμένα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου), ανατρέποντας τους υφιστάμενους συσχετισμούς δυνάμεων. Αξιοσημείωτη, επίσης, ήταν η επιτυχία του Ελληνικού Συναγερμού στις αγροτικές περιοχές. Το γεγονός αυτό μπορεί να αποδοθεί στην προσδοκία των κατοίκων της υπαίθρου, οι οποίοι είχαν βιώσει πιο έντονα τα δεινά του Εμφυλίου, ότι η πολιτική σταθερότητα που θα προέκυπτε από μια ισχυρή κυβέρνηση με επικεφαλής τον Παπάγο θα μπορούσε να συμβάλει αποφασιστικά στην άμεση βελτίωση της οικονομικής κατάστασης.

Το Κέντρο υπέστη σημαντική μείωση των δυνάμεών του, κυρίως στην ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ η ΕΔΑ κατόρθωσε να συγκρατήσει σημαντικό αριθμό των ψηφοφόρων της και να παγιώσει την επιρροή της, χωρίς όμως ­–εξαιτίας του πλειοψηφικού– να κατορθώσει να εκλέξει έστω και έναν βουλευτή. Τέλος, οι εκλογές του 1952 σηματοδότησαν την οριστική εξαφάνιση του Λαϊκού Κόμματος ως υπολογίσιμης πολιτικής δύναμης, αφήνοντας τον Ελληνικό Συναγερμό ως απόλυτο κυρίαρχο στον ευρύτερο χώρο της Δεξιάς.

Η εντυπωσιακή νίκη του Ελληνικού Συναγερμού εγκαινίασε μια μακρά περίοδο πολιτικής κυριαρχίας της Δεξιάς/Κεντροδεξιάς, η οποία διήρκεσε πάνω από δέκα χρόνια (1952-1963), με διάδοχο του Παπάγου, μετά τον θάνατό του τον Οκτώβριο του 1955, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και νέο πολιτικό σχήμα από τον Ιανουάριο του 1956 την ΕΡΕ.