Carnevale di Venezia 2018 [photos + video]

Διονύσης Ζήβας, ένας τζέντλεμαν της αρχιτεκτονικής

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ  Εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 16.2.2018

Ο αρχιτέκτων καθηγητής Διονύσης Ζήβας σε εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Υπήρξε μία σημαντική φωνή στον χώρο της αρχιτεκτονικής.

Ένας ευγενής της αρχιτεκτονικής, ένας διανοούμενος του τοπίου και του ιστορικού αποτυπώματος, υπήρξε ο αρχιτέκτων καθηγητής Διονύσης Ζήβας. O θάνατός του, σε ηλικία 90 ετών, ολοκλήρωσε έναν κύκλο διαρκούς προσφοράς στη σύγχρονη σκέψη και κληροδοτεί ένα έργο πολύπλευρο και βαθύ. Ο Διονύσης Ζήβας ανήκε σε εκείνη τη γενιά που ενηλικιώθηκε την πρώτη μεταπολεμική περίοδο με τη φιλοδοξία της εθνικής ανασυγκρότησης. Το έργο του αναλύεται τόσο σε θεωρητικό όσο και πρακτικό σκέλος, και ανάμεσα στα χτισμένα έργα του σημειώνονται το Ξενία της Άρτας (που παραμένει ερειπωμένο, με το ΚΑΣ να έχει σταματήσει την προοπτική οποιασδήποτε επένδυσης στο Κάστρο), το Ξενία της Κομοτηνής, το κτίριο γραφείων της Ασκληπιού 9 στο κέντρο της Αθήνας και το κτίριο Υπηρεσιών Χωροφυλακής Ζακύνθου.

Με τη Ζάκυνθο, όπου γεννήθηκε το 1928, διατήρησε ψυχικό και ερευνητικό δεσμό σε όλη τη διάρκεια της ζωής του και η «Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου» αποτέλεσε το θέμα της διδακτορικής διατριβής του. Συνεχής ήταν η αγωνία του για την τύχη των μνημείων της γενέτειράς του και οι δημοσιεύσεις του για τα ζακυνθινά θέματα και πλήθος ακόμη ήταν πυκνές και έχαιραν μεγάλης εκτίμησης. Ο Διονύσης Ζήβας συνδέθηκε διά βίου με την αρχιτεκτονική κοινότητα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, από όπου αποφοίτησε το 1953. Το 1960 διορίσθηκε επιμελητής στην έδρα Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας και Ρυθμολογίας, το 1972 εξελέγη έκτακτος καθηγητής των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και το 1978 τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα. Διετέλεσε διευθυντής του Σπουδαστηρίου Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων (1973 -1996), κοσμήτωρ της Σχολής Αρχιτεκτόνων (1979-1983) και πρόεδρος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων (1989-1995).

Το διαρκές ενδιαφέρον του για την ιστορική φυσιογνωμία των οικισμών και των πόλεων, ήδη από τη δεκαετία του ’60, εκφράστηκε εμπράκτως με τη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τη διάσωση της Πλάκας και καταγράφηκε στο έργο «Πλάκα 1973-2003» που κυκλοφόρησε το 2006 από το Πολιτιστικό Ιδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ). Η Πλάκα ήταν έργο ζωής όπως και η Ζάκυνθος. Από τα όψιμα έργα του, ο «Αρχιτεκτονικός οδηγός Αθηνών» (ΠΙΟΠ, 2012) ήταν μία πολύτιμη προσφορά γνώσης.

Φωτο-στιγμιότυπα Αποκριάς 2018 από τα Γρεβενά

Φωτο-ανταπόκριση: ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ισραηλίτες και άλλοι στην Αγία Πόλη [459η φωτογραφία ταυτότητας]

Προσκυνήτριες στον βράχο της θείας Αποκαθήλωσης [458η φωτογραφία ταυτότητας]

Οδηγός τρένου πόλης στο Bari της Ιταλίας [457η φωτογραφία ταυτότητας]

Απεβίωσε σήμερα ο Καθηγητής Διονύσης Α. Ζήβας, ένας αμετανόητος Ζακυνθινός

Ο Διονύσης Α. Ζήβας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1928. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, από όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1953. Το 1958 διορίσθηκε άμισθος και το 1960 έμμισθος επιμελητής στην έδρα της Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας και Ρυθμολογίας, με τον καθηγητή Π. Α. Μιχελή. Η "Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου" αποτελεί τη διδακτορική διατριβή του, που εγκρίθηκε από τη Σχολή το 1970. Το 1972 εξελέγη έκτακτος καθηγητής των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και το 1978 τακτικός καθηγητής στην ίδια Έδρα. Διετέλεσε διευθυντής του Σπουδαστηρίου Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων του Ε.Μ.Π. από το 1973 μέχρι το 1996. Εξελέγη Κοσμήτωρ της Σχολής Αρχιτεκτόνων για δύο διετίες, από το 1979 μέχρι το 1983 και πρόεδρος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων για τρεις διετίες, από το 1989 μέχρι το 1995. Απεχώρησε το 1996 λόγω ορίου ηλικίας και από το 1997 είναι ομότιμος καθηγητής της Σχολής. Διετέλεσε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου κατά τα έτη 1984-89 και 1993-98.

Έχει δημοσιεύσει την "Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου" (εκδ. ΤΕΕ 1970, 1984, 2002) και τις "Προβιομηχανικές αγροτικές εγκαταστάσεις στη Ζάκυνθο" (εκδ. ΠΤΙ-ΕΤΒΑ 2000) καθώς και πολλές μικρότερες εργασίες για τη Ζάκυνθο και τα Επτάνησα. Περισσότερες εξ' άλλου από εβδομήντα εργασίες του είναι δημοσιευμένες σε επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά εθνικών και διεθνών συνεδρίων και σε συλλογικές εκδόσεις. Σχετικά πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του "Τα μνημεία και η πόλη" (Libro 1997, α΄ εκδ. Λυρούδιας 1991). Στα πλαίσια του Σπουδαστηρίου των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων έχει διευθύνει δώδεκα ερευνητικά προγράμματα για θέματα αρχιτεκτονικής και θέματα προστασίας και διατήρησης ιστορικών οικισμών και ιστορικών κέντρων πόλεων, θέμα με το οποίο έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί. Επικεφαλής ομάδων μελέτης για την προστασία και την αναβίωση της Πλάκας από το 1973 μέχρι σήμερα, έργο το οποίο τιμήθηκε το 1982 με το μετάλλιο της Europa Nostra. Το 1993 εξ' άλλου του απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το Βραβείο Gottfried von Herder για το σύνολο του έργου του. Έχει μετάσχει σε περισσότερα από εξήντα εθνικά και διεθνή Συνέδρια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει παρουσιάσει ισάριθμες ανακοινώσεις.

Υπήρξε μέλος του ΤΕΕ, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, του Κέντρου Μελετών Ιονίου, του ICOMOS και άλλων επιστημονικών ενώσεων. Έχει επανειλημμένα εκλεγεί στο Δ.Σ. του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος το 1965, στην Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ και την Επιστημονική Επιτροπή των Αρχιτεκτόνων του ΤΕΕ. Έχει εκλεγεί Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Αισθητικής ("International Association of Aesthetics") για την τριετία 2001-2004 και είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και του Ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή.

Η αρχιτεκτονική της Ζακύνθου 
Από τον ΙΣΤ' μέχρι τον ΙΘ' αιώνα

Η αρχιτεκτονική των Επτανήσων, μιας τόσο σημαντικής, από κάθε άποψη ελληνικής περιοχής, παραμένει ουσιαστικά άγνωστη ακόμη και σήμερα, όχι μόνο στο ευρύτερο κοινό αλλά και στους ειδικούς επιστήμονες, αντίθετα προς ό,τι συμβαίνει με τις παραδοσιακές αρχιτεκτονικές μορφές άλλων περιοχών της χώρας, η μελέτη των οποίων έχει ήδη αρκετά προχωρήσει. Ακόμη χειρότερα, η αρχιτεκτονική των Επτανήσων, παρεξηγημένη πολλές φορές από τον γενικό χαρακτηρισμό της ως "δυτικής επιδράσεως", κινδυνεύει να αγνοηθεί μόνο γι' αυτόν το λόγο, πράγμα άδικο και καθόλου αντικειμενικό αφού είναι γνωστό πως οι δυτικές επιδράσεις δεν σταματούν, βέβαια, στο Ιόνιο. [...]

Η "Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου" που, ύστερα από ένα αρκετά μακρό χρονικό διάστημα συλλογής στοιχείων, παρουσιάζεται σήμερα, προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνσι σκοπεύει, της μελέτης δηλαδή της Επτανησιακής αρχιτεκτονικής παραδόσεως σ' ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα της. [...]

Προς τους καθηγητάς της Ανωτάτης Σχολής Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου επιθυμώ να εκφράσω θερμές ευχαριστίες για το ενδιαφέρον τους για τη μελέτη αυτή και την έγκρισή της ως διδακτορικής διατριβής. Θα ήθελα δε, εντελώς ιδιαίτερα και θερμά, να μπορούσα να ευχαριστήσω τον καθηγητή Π. Α. Μιχελή, στην προτροπή του οποίου, το συνεχές έντονο ενδιαφέρον και τις συμβουλές, η μελέτη αυτή και ο γράφων πολλά οφείλουν. [...]

Αθήναι, Ιανουάριος 1970

Διονύσης Α. Ζήβας

(από τον πρόλογο στην α' έκδοση του βιβλίου)

"Ο Διονύσιος Σολωμός ως εισηγητής εθνικής γλώσσας". Διάλεξη του Καθηγητή Γ. Κεντρωτή στο Ναύπλιο [πλήρες video]

Το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου, και ώρα 7.00 μ.μ., στην Αίθουσα Εκδηλώσεων «Οικογένειας Νίκου Μαζαράκη» του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος (Πλατεία Φιλελλήνων και Όθωνος, Ναύπλιο), έδωσε διάλεξη o κ. Γεώργιος Κεντρωτής, Καθηγητής στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου. 

Θέμα της ομιλίας, με αφορμή τη συμπλήρωση 220 ετών από τη γέννηση του Σολωμού, ήταν: «Ο Διονύσιος Σολωμός ως εισηγητής εθνικής γλώσσας». 

Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Αργολίδας (ΣΦΑ) και το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος του Πανεπιστημίου Harvard.

Ο Γιώργος Κεντρωτής γεννήθηκε στους Μολάους Λακωνίας. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετεκπαιδεύτηκε στο Διοικητικό Δίκαιο με τον καθηγητή Wilfried Fiedler στο Universität des Saarlandes της Ο. Δ. της Γερμανίας, ανακηρυχθείς Διδάκτωρ Νομικής. Τα βασικά ερευνητικά του ενδιαφέροντα ανάγονται στη θεωρία και την πράξη της μετάφρασης, στη γλωσσοφιλοσοφία, στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, στην παγκόσμια λογοτεχνία και στην ελληνική γραμματεία με έμφαση στο έργο της Επτανησιακής Σχολής, στον ελληνικό υπερρεαλισμό και στη λογοτεχνία από τον Μεσοπόλεμο έως και τις μέρες μας. Μεταφράζει στα Νέα Ελληνικά από τα Αρχαία Ελληνικά, τα Λατινικά, τα Γερμανικά, τα Ιταλικά, τα Ισπανικά, τα Γαλλικά, τα Αγγλικά, τα Ρωσικά και τα Τσεχικά. 

Τον ομιλητή καλωσόρισαν ο κ. Ιωάννης Πετρόπουλος, Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών και ο κ. Νικόλαος Μπουμπάρης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Αργολίδας. 

Μετά το πέρας της διάλεξης, ο κ. Κεντρωτής συνομίλησε με το κοινό.

Μινιατούρες του Παραλόγου (Νο 2) από τον Μιχάλη Τσαούση [audio-video]

Συνωστιζόμενοι σε αγορά φαγώσιμων του Πεκίνου [456η φωτογραφία ταυτότητας]

Πωλητές περίεργων φαγώσιμων στο Πεκίνο [455η φωτογραφία ταυτότητας]

Σε επίσημη φιέστα του Πεκίνου [454η φωτογραφία ταυτότητας]

Συνομιλίες δρόμου στο Πεκίνο [453η φωτογραφία ταυτότητας]

Πλέοντες στον Δνείπερο Ποταμό [452η φωτογραφία ταυτότητας]

Μοναχή στη Μονή Vvedensky του Κιέβου [451η φωτογραφία ταυτότητας]

Ο Σπ. Δεληγιαννόπουλος για τον Γ. Χατζηνάσιο στην εκπομπή "Στην υγειά μας ρε παιδιά" του ΣΚΑΪ [video]

Ο Σπύρος Δεληγιαννόπουλος καλεσμένος του Γιώργου Χατζηνάσιου και του Σπύρου Παπαδόπουλου στην εκπομπή "Στην υγειά μας βρε παιδιά", 3.2.2018.

Έλληνες σε βουλγαρικά τάγματα εργασίας. Αφιέρωμα στην 596η "Ιστορία Εικονογραφημένη"

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ: ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

«Ντουρντουβάκια»: έτσι χαρακτήριζαν τους Έλληνες υπηκόους υπό καθεστώς ομηρίας, επιστρατευμένους από τον βουλγαρικό στρατό, που μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία και σε περιοχές της βουλγαροκρατούμενης Γιουγκοσλαβίας για να εργαστούν σε καταναγκαστικά έργα, ώστε να θεμελιωθεί η «μεγάλη» Βουλγαρία. Επρόκειτο για μια τακτική που εφαρμόστηκε από το βουλγαρικό κράτος και κατά τη διάρκεια της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής (1916-1918, η πρώτη ήταν το 1912-1913), η οποία συνέπεσε με την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά την οποία 40.000 Έλληνες μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία για τον ίδιο σκοπό, και 12.000 εξ αυτών δεν επέστρεψαν ποτέ, καθώς απεβίωσαν από τις κακουχίες. Αυτή η τακτική έρχεται σαφώς σε αντίθεση με τις αναφορές της βουλγαρικής ιστοριογραφίας που τους θεωρεί «στρατιώτες υπηρετήσαντες στα ένδοξα στρατιωτικά σώματα εργασίας του βουλγαρικού στρατού». 

Λίγες μέρες μετά την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς τον Μάιο του 1941 εμφανίστηκαν στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη οι Βούλγαροι. Oι μεν Ιταλοί και οι Γερμανοί αναγνώριζαν ότι αποτελούσαν δύναμη κατοχής, οι Βούλγαροι όμως προπαγάνδιζαν ότι βρίσκονται σε «απελευθερωμένο βουλγαρικό έδαφος» και σκόπευαν να μείνουν οριστικά. Η Βουλγαρία ισχυριζόταν πως δεν κατέλαβε αλλά απελευθέρωσε περιοχές, οι οποίες ήταν βουλγαρικό εθνικό έδαφος με αραιό βουλγαρικό πληθυσμό, λόγω της προηγηθείσας πολιτικής εξελληνισμού που είχε εφαρμόσει το ελληνικό κράτος. 

Σχεδόν αμέσως αποφασίστηκε η επιστράτευση Ελλήνων υπηκόων, προκειμένου να εργαστούν στην κατασκευή δρόμων, σιδηροδρόμων και σε άλλα έργα. Από το σιδηροδρομικό σταθμό Σιδηροκάστρου μέχρι τον Μάιο του 1942 μεταφέρθηκαν περίπου 35.000 Έλληνες. 

Τα Τάγματα Εργασίας ήταν μονάδες πλήρους στρατιωτικής οργάνωσης, με τη διαφορά ότι οι στρατεύσιμοι σε αυτά δεν έπαιρναν όπλο. Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης ήταν άθλιες. Οι αιχμάλωτοι πολέμου, μετά από σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση (ατέλειωτες ώρες βήμα κάτω από τον καυτό ήλιο), άρχισαν να ανοίγουν περάσματα σε δύσβατες περιοχές για να περάσουν οι νέες βουλγαρικές σιδηροδρομικές γραμμές. Το φθινόπωρο επέστρεφαν στην Ελλάδα, όμως την άνοιξη τους ξανακαλούσαν στα Τάγματα Εργασίας, υπό συνθήκες ακόμη δυσμενέστερες, κατά παράβαση κάθε διεθνούς συνθήκης. Αυτά μέχρι το φθινόπωρο του 1943, οπότε επετράπη στους αιχμαλώτους πολέμου να γυρίσουν στην Ελλάδα.

Η ιστορία της βουλγαροκρατούμενης Μακεδονίας και Θράκης δεν έτυχε της δέουσας αντιμετώπισης από την ιστορική έρευνα, με αποτέλεσμα να οι περισσότεροι Έλληνες να την αγνοούν. Τα τραγικά συμβάντα στο Δοξάτο, τη Χωριστή, την Αδριανή, τα Κοκκινόγεια, τα Κύργια, τον Νικηφόρο, την Προσοτσάνη, τους Σιταγρούς, την Κορμίστα, τους Φιλίππους, τη Νέα Ζίχνη, τον Νέο Σκοπό και τόσα άλλα χωριά των νομών Δράμας, Σερρών και Καβάλας παραμένουν εν πολλοίς άγνωστα, μολονότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αύξηση του ερευνητικού ενδιαφέροντος για την τρίτη βουλγαρική κατοχή. 

Μινιατούρες του Παραλόγου (Νο 1) από τον Μιχάλη Τσαούση [audio-video]

A short piece (3 minutes) for samplers,loops and virtual instruments by Michael Tsaoussis

Έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Μπράτη στα Γιάννενα: "40 Χρόνια Πολιτικοί και Δημοσιογράφοι στα Γιάννενα" (14.2-2.3.2018)

Έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Μπράτη

«40 χρόνια πολιτικοί και δημοσιογράφοι στα Γιάννενα»

Διάρκεια:14 Φεβρουαρίου-2 Μαρτίου

Στο Λαογραφικό Μουσείο «Κώστας Φρόντζος» (Μιχ. Αγγέλου 42)

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 09:00-14:00.

Τη Δευτέρα και την Τετάρτη και 17:30-20:00

Τα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης, η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ηπείρου, θα γίνουν την Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου, στις 19:00

Παίρνοντας παραγγελίες σε εστιατόριο του Κιέβου [450ή φωτογραφία ταυτότητας]