Δειλινή βόλτα στα καντούνια των Μέσω Βολιμών Ζακύνθου

 Φωτογραφίες: Σπύρος Νέγκας | 22.3.2015 

Νυχτιάτικα όξω από τον Ναό του Αγίου Θεοδοσίου στο μεσινό χωρίο του Βολιμώνε Ζακύνθου

Φωτο-αποτύπωσε ο Σπύρος Νέγκας, στις 22 Μαρτίου 2015 

Ο ποιητής Διονύσης Σέρρας με νέο ποίημά του για την Ημέρα της Ποίησης

[ΑΓΡΥΠΝΙΑ. Έργο Christian Poquet]

ΔΙΠΤΥΧΟ 

Στον φίλο Παναγιώτη Καποδίστρια, 

για την (κάθε) ημέρα Ποίησης 

Α΄. Το τίμημα 

Πάλι 

απόμερα εδώ 

-στης αγρυπνίας το κελί- 

ψάχνει 

να πάρει απ' τα βαθιά 

της Απορίας το κλειδί- 

άλλη μια πόρτα της φυγής 

μεσ'  στο σκοτάδι μην ανοίξει. 

Έτσι 

-πάντα γυρνώντας στον μονόδρομο 

ή στης πορείας το στενό- 

με της απόγνωσης τους άστεγους 

κι άλλους ικέτες της σιωπής 

αμετακίνητος κρυφομιλεί 

για της απόδρασης το τίμημα 

ή της ψευδαίσθησης το κόστος. 

Β΄. Διέξοδος 

Α! Πένα πλάσης και ακμής- 

μ' άσβηστης λάμψης σήματα 

πώς στις σκιές της Αγοράς 

φως διαφυγής ανακαλύπτεις. 

Διονύσης Σέρρας 

Ζάκυνθος, Μάρτιος 2015

Πρώτη μέρα της Άνοιξης-Ποίησης ακούγοντας "Μεγάλο Ερωτικό" και "Χωρίον ο Πόθος" του Μάνου Χατζιδάκι

Με την προσφορά έργων του Μάνου Χατζιδάκι η εφημερίδα Επένδυση μάς θέλγει από σήμερα κι εμείς ενδίδουμε πολύ ευχαρίστως. Πρόκειται για μια συλλεκτική σειρά 18 CD με 22 από τα σημαντικότερα έργα του Μάνου Χατζιδάκι, τα οποία για πρώτη και τελευταία φορά -όπως πληροφορούμαστε- θα διατεθούν σε συλλεκτικές συσκευασίες μικρογραφίας βινυλίου. Κάθε άλμπουμ συνοδεύεται από πολυσέλιδο ένθετο με χειρόγραφες σημειώσεις του δημιουργού, τους στίχους των τραγουδιών και σπάνιο αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό. Στη σειρά περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, δέκα άλμπουμ, τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ ξανά με άλλη εφημερίδα.

Το 1ο CD της πολύτιμης αυτής συλλεκτικής έκδοσης,που ήδη κρατάμε σήμερα, είναι «Ο Μεγάλος Ερωτικός | Χωρίον ο Πόθος»! 

Χατζιδάκις διαρκής τουτέστιν άφθιτος, παραμυθητικός και ωραίος, τόσο ποθεινός έως σκοτεινός, πάμφωνος έως ικετευτικός, κυριακάτικος σχεδόν προφητικός, τρελός ως παθών! 

Ολόκληρος "Ο Μεγάλος Ερωτικός" είναι εδώ:

Ολόκληρο το "Χωρίον ο Πόθος" (από το 28¨07) είναι εδώ: 

Ολόκληρο το video από τη βραδιά για την "Ιερατική Ποίηση" στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (10.3.2015)

Πέθανε ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Valentin Rasputin (14.3.2015) | Φωτοστιγμές από την κηδεία του (18.3.2015)

Η κηδεία έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρος της Μόσχας, προεστώτος του Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κυρίλλου 

Who is Who 

VALENTIN RASPUTIN 

[from Wikipedia]

Valentin Grigoriyevich Rasputin (Russian: Валентин Григорьевич Распутин; 15 March 1937 – 14 March 2015) was a Russian writer. He was born and lived much of his life in the Irkutsk Oblast in Eastern Siberia. Rasputin's works depict rootless urban characters and the fight for survival of centuries-old traditional rural ways of life, addressing complex questions of ethics and spiritual revival.

Biography

Valentin Rasputin was born on 15 March 1937 in the village of Atalanka in Irkutsk Oblast of Russia. His father worked for a village cooperative store, and his mother was a nurse. Soon after his birth, the Rasputin family moved to the village of Atalanka in the same Ust-Uda district, where Rasputin spent his childhood. Both villages, which were located on the bank of the Angara River, do not exist in their original locations any more, as much of the Angara Valley was flooded by the Bratsk Reservoir in the 1960s, and the villages were relocated to higher ground. Later, the writer remembered growing up in Siberia as a difficult, but happy time. "As soon as we kids learned how to walk, we would toddle to the river with our fishing rods; still a tender child, we would run to the taiga, which would begin right outside the village, to pick berries and mushrooms; since young age, we would get into a boat and take the oars..." Rasputin is of no relation to the Tsarist confidant Grigori Rasputin.

When Rasputin finished the 4-year elementary school in Atalanka in 1948, his parents sent the precocious boy to a middle school and then high school in the district center, Ust-Uda, some 50 km away from his home village. He was the first child from his village to continue his education in this way.

Rasputin graduated from Irkutsk University in 1959, and started working for local Komsomol newspapers in Irkutsk and Krasnoyarsk. He published his first short story in 1961.

An important point in Rasputin's early literary career was a young writers' seminar in September 1965 in Chita led by Vladimir Chivilikhin (Владимир Чивилихин), who encouraged the young writer's literary aspirations and recommended him for membership in the prestigious Union of Soviet Writers. Since then Rasputin has considered Chivilikhin his "literary godfather".

In 1967, after the publication of his Money for Maria, Rasputin was indeed admitted to the Union of Soviet Writers. Over the next three decades, he published a number of novels, many became both widely popular among the Russian reading public and critically acclaimed.

Rasputin being awarded the Order of Merit for the Fatherland by President Vladimir Putin, 2002.

In 1980, after researching the Battle of Kulikovo for two years, Rasputin was baptised by an Orthodox priest in nearby Yelets.

Rasputin's literary work is closely connected to his activism on social and environmental issues. Throughout the 1970s and 1980s Rasputin, called by some the leading figure of the "Siberian environmental lobby", took an active part in the campaign for protection of Lake Baikal and against the diversion of Siberian fresh water to Central Asian republics. In the 1990s he participated in the nationalist opposition movement. Having spent most of his adult life in Irkutsk, Rasputin remains one of the leading intellectual figures of this Siberian city.

He was a guest for many events in the city of Irkutsk, including the unveilings of the monuments to Tsar Alexander III, Alexander Vampilov and Admiral Kolchak. He organized the readers' conference in Irkutsk Central Scientific Library named after Molchanov-Sibirsky.

Rasputin's daughter Maria died in the 2006 crash of S7 Airlines Flight 778, and his wife died six years later. He died in Moscow on 14 March 2015, a day short of his 78th birthday.

Rasputin's writing

Rasputin is closely associated with a movement in post-war Soviet literature known as "village prose," or sometimes "rural prose" (деревенская проза). Beginning in the time of the Khrushchev Thaw (оттепель), village prose was praised for its stylistic and thematic departures from socialist realism. Village prose works usually focused on the hardships of the Soviet peasantry, espoused an idealized picture of traditional village life, and implicitly or explicitly criticized official modernization projects. Rasputin's 1979 novel Farewell to Matyora, which depicts a fictional Siberian village which is to be evacuated and cleared so that a hydroelectric dam can be constructed further down the Angara River, was considered the epitome of this genre. The opening paragraph below is a good example of Rasputin's writing style (exceptional even for the village prose writers), and the novel's theme of natural cycles disrupted by modernization:

Once more spring had come, one more in the never-ending cycle, but for Matyora this spring would be the last, the last for both the island and the village that bore the same name. Once more, rumbling passionately, the ice broke, piling up mounds on the banks, and the liberated Angara River opened up, stretching out into a mighty, sparkling flow. Once more the water gushed boisterously at the island’s upper tip, before cascading down both channels of the riverbed; once more greenery flared on the ground and in the greens, the first rains soaked the earth, the swifts and swallows flew back, and at dusk in the bogs the awakened frogs croaked their love of life. It had all happened many times before. (From Rasputin's novel Farewell to Matyora, translated by Antonina W. Bouis, 1979)

Rasputin's nonfiction works contain similar themes, often in support of relevant political causes. He directed particularly trenchant criticism at large-scale dam building, like the project that flooded his own hometown, and water management projects, like the diversion of the Siberian rivers to Central Asia. He argued that these projects were destructive not simply in an ecological sense, but in a moral sense as well.

In "Siberia, Siberia" (first published in 1991), Rasputin compares what he considers modern moral relativism with the traditional beliefs of the people of Russkoye Ustye, who believed in reincarnation. According to Rasputin, when burying their dead, the Russkoye Ustye settlers would often bore a hole in the coffin, to make it easier for the soul to come back to be reborn; but if the deceased was a bad person, they would drive an aspen stake through the grave, to keep his soul from coming back into the world of living again. The writer is not ambiguous as to which category the souls of the "modernizers" should belong:

When reflecting on the actions of today's "river-rerouting" father figures, who are destroying our sacred national treasures up hill and down with the haste of an invading army, you involuntarily turn to this experience: it would not be a bad idea for them to know that not everything is forgiven at the time of death.

Some critics accused Rasputin of idealizing village life and slipping into anti-modern polemics. The journal Voprosy literatury published an ongoing debate on the question, "Is the Village Prose of Valentin Rasputin Anti-Modern?" Controversy intensified in the 1980s, as Rasputin became associated with the nationalist organization Pamyat (Память: "Memory"). Originally formed to preserve monuments and examples of traditional Russian architecture, Pamyat became increasingly known for a reactionary, antisemitic form of Russian nationalism. Rasputin has been criticized for his involvement with organizations like that. Rasputin himself argues that his alleged antisemitic statements have been exaggerated and taken out of context.

Since the beginning of Perestroika, Rasputin adopted a line critical of the reforms. His repetition (at the 1st Russian Congress of People's Deputies) of Stolypin's statement "You need great upheavals. We need a great country" («Вам нужны великие потрясения. Нам нужна великая страна») made it a phrase commonly used by the antiliberal opposition. In July, 1991, Rasputin signed the open letter "A Word to the People", other signatories of which were mostly Soviet functionaries opposed to Gorbachev's reforms. In 1992, Valentin Rasputin joined the National Salvation Front (a coalition of radical opposition forces), nominally belonging to its leadership. He later supported the CPRF and its leader, Gennady Zyuganov.

Awards

USSR State Prize, 1977. The prize was awarded for his novel To Live and Remember, the protagonist of which was a deserter during the war.

Order of Lenin, 1984

UNEP Global 500 Roll of Honour, 1988.

Solzhenitsyn Prize, 2000

9 φωτο-κλικ της επί θύραις Άνοιξης

Βόλτα Πέμπτης 19ης Μαρτίου 2015 

19 χρόνια μετά την έξοδο του Ελύτη

π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

ΟΔΥΣΣΕΙΣ

Συνήθως την κατάνυξη 

διαδέχεται άνοιξη 
ακάθιστη και γοερή 

με τις νύχτες ορθάνοιχτες 

και προηγιασμένες 

παρόντες όλους τους απόντες Οδυσσείς 

αν και μισοκλαμμένους. 

[Μπανάτο Ζακύνθου, 18 Μαρτίου 2015] 

Τα περί της "Ιερατικής Ποίησης" στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (10.3.2015) [φωτογραφίες + η ομιλία Ανδριόπουλου]

Στην εκδήλωση «Ιερατική Ποίηση» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (10-3-2015), από την οποία δημοσιεύουμε κατωτέρω φωτογραφικά στιγμιότυπα, παρέστησαν, μεταξύ άλλων: 

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θαυμακού Ιάκωβος, ο Αρχιμ. Παντελεήμων Μανουσάκης (Καθηγητής Φιλοσοφίας στις Η.Π.Α.), ο Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημητρίου, ο πρωτοπρεσβύτερος Λεωνίδης Ψαριανός, ο πρωτοπρεσβύτερος και ποιητής Βασίλειος Θερμός, ο π. Ζήσης Κτενίδης, η συγγραφέας Αθηνά Κακούρη, ο φιλόλογος Μανόλης Χατζηγιακουμής, ο ομότ. καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, ο θεολόγος και αγιογράφος Ευστάθιος Γιαννής, ο Νίκος Καλιούρης (ανιψιός του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού), η διευθύντρια του Α΄ Αρσακείου Λυκείου Ψυχικού Αμαλία Μαυροειδή, οι συνθέτες: Ιάκωβος Κονιτόπουλος, Λεωνίδας Κανάρης, Βασιλική Φιλιππαίου, Δημήτρης Ζαφειρέλλης, Γεράσιμος Σκούρης, η πιανίστρια Νικόλ Καραλή, οι καθηγητές σε ΤΕΦΑΑ Νίτσα Μπουρνέλη και Κώστας Μουντάκης, η νομικός στο ΥΠΕΞ Έφη Μπακοπούλου, ο θεολόγος Γιώργος Βλαντής από το Μόναχο της Γερμανίας, ο θεολόγος Διονύσης Σκλήρης, ο Δρ. Φιλοσοφίας Σωτήρης Μητραλέξης, ο θεολόγος και φιλόλογος Ρόνι Μπου Σάμπα (από το Λίβανο) κ.α. 

Την εκδήλωση προλόγισε εκ μέρους του Hellenic American University ο Εντεταλμένος Οικονομικός Σύμβουλος Λεωνίδας Τζώνης.

Η εισαγωγή του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Σας παρουσιάζουμε απόψε μία ανθολογία «Ιερατικής Ποίησης». Ο όρος ίσως δεν ακούγεται τόσο δόκιμος αλλά τον επιλέξαμε για να δηλώσουμε ότι η ποίηση αυτή είναι γραμμένη από σύγχρονους Ορθόδοξους κληρικούς ποιητές. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ποίηση αυτή είναι κατ' ανάγκην θρησκευτική. Περιέχει τόση θρησκευτικότητα όση και η ποίηση που γράφεται γενικά από τους ποιητές. Άρα πρόκειται για καθαρή ποίηση, υπαρξιακού κυρίως χαρακτήρα. Από την ποίηση αυτή είναι λογικό να μην απουσιάζει ο Θεός, αλλά Αυτός νοείται ως αέναη αναζήτηση και ως Ον που νοηματοδοτεί την ύπαρξη και όχι ως κάτι το δεδομένο και μαγικό. Γι΄αυτό σε πολλά από τα ποιήματα που παρουσιάζονται απόψε, ο Θεός υπάρχει ως αίσθηση ή καλύτερα θα λέγαμε ότι αυτό που κυριαρχεί είναι η αίσθηση του ιερού, που τόσο λείπει από την ζωή μας. 

Επιτρέψτε μου δυο λόγια για το πώς προέκυψε η Ιερατική Ποίηση. Ήταν μια πρότασή μας στον Θάνο Μικρούτσικο, για την διοργάνωση "Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2006". Ο Θάνος Μικρούτσικος ενέκρινε την πρόταση και ξεκίνησε αμέσως η υλοποίησή της. Η παραίτησή του όμως από την Καλλιτεχνική διεύθυνση του θεσμού, είχε ως συνέπεια την ακύρωσή της από την διάδοχη κατάσταση. 

Τον Ιανουάριο του 2007 με το Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον, ανεβάσαμε την "Ιερατική Ποίηση" στην ιστορική αίθουσα της Φιλαρμονικής - Ωδείο Πατρών. Σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες δέχτηκαν την πρότασή μας και μελοποίησαν (για φωνή και πιάνο) ποιήματα σύγχρονων κληρικών που τους άρεσαν, δημιουργώντας, έτσι, ένα πρώτο corpus αυτού που ονομάσαμε "Ιερατική Ποίηση".

Το 2010 η παραγωγή ανέβηκε με την Ορχήστρα του Φεστιβάλ Πάτμου στο γνωστό και επιτυχημένο Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του Καλλιτεχνικού Διευθυντού του, μαέστρου και συνθέτη Άλκη Μπαλτά. 

Απόψε πραγματοποιείται και με νέα έργα για πρώτη φορά στην Αθήνα σε συνεργασία με το Πρόγραμμα Μουσικής του Hellenic American College και το Hellenic American University εδώ στο φιλόξενο θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. 

Στην παρουσίαση της "Ιερατικής Ποίησης" στην Πάτρα, ο π. Βασίλειος Θερμός, ένας από τους ιερείς-ποιητές πραγματοποίησε ομιλία με θέμα Η άδηλη "ποίηση" των κρυφών "ιερέων", λέγοντας μεταξύ άλλων ότι: «Ὑπάρχουν ἱερεῖς πού γράφουν ποίηση. Γιά νά φανερώσουν στόν κοινό ἔλεγχο μύχιες εὐαισθησίες. Γιά νά ὑποβάλουν τά αἰσθήματά τους στό γονιμοποιό ἄγγιγμα τοῦ ἀδελφοῦ καί νά τοῦ τά παραδώσουν φιλάδελφα γιά τή δική του γονιμοποίηση. Ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι, πέρα ἀπό τή φωτιά τοῦ Θυσιαστηρίου πού εἶναι πάντα τό μεῖζον, "ἀνάβουν στίχους νά ξορκίσουν τό κακό πού πλάκωσε τή χώρα", γιά νά ἐπικαλεστοῦμε τόν Ρίτσο.»

Υπάρχουν πια και άλλοι ιερείς, εκτός των ανθολογουμένων στο πρόγραμμά μας, που γράφουν ποίηση. Σε μια επόμενη εκδοχή θα συμπεριλάβουμε ό,τι μας ενδιαφέρει και μας συγκινεί από τα δικά τους πονήματα. 

Οι σπουδαιότεροι εκπρόσωποι της Ιερατικής Ποίησης, των οποίων ποιήματα θα ακουστούν απόψε είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός -ο οποίος συμπλήρωσε 40 χρόνια Αρχιερατείας στην Ωκεανία-, ο λόγιος Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος από την Κωνσταντινούπολη, ο πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας από τη Ζάκυνθο, ο ιερομόναχος Συμεών ο Περουβιανός -τα ποιήματά του τα έγραψε όταν ήταν στο Άγιον Όρος-, ο πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός, παιδοψυχίατρος και οι μακαριστοί, πλέον, Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός και μοναχός Μωϋσής ο αγιορείτης. 

Οι περισσότεροι έχουν εκδώσει αρκετές ποιητικές συλλογές, κάποιοι έχουν βραβευτεί για την ποίησή τους και από την Ακαδημία Αθηνών, όπως ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, και γενικώς η απήχηση του ποιητικού έργου τους ολοένα και δυναμώνει. 

Ποιήματα αυτών των κληρικών ποιητών μελοποίησαν σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες, τους οποίους και ευχαριστώ από καρδιάς για την πρόθυμη ανταπόκρισή τους στην πρόσκλησή μου, που γι’ αυτούς στάθηκε μια μουσική πρόκληση. 

Απόψε θα ακούσουμε τραγούδια που μελοποίησαν οι συνθέτες: Κωνσταντία Γουρζή, Λεωνίδας Κανάρης, Ιάκωβος Κονιτόπουλος, Αλέξανδρος Μούζας, Άλκης Μπαλτάς, Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, Φίλιππος Τσαλαχούρης και Βασιλική Φιλιππαίου. Κάποια απ' αυτά είναι σε πρώτη εκτέλεση, γραμμένα ειδικά για την αποψινή εκδήλωση. 

Κατά συγκυρία, αρκετοί από τους συνθέτες μας δεν βρίσκονται ανάμεσά μας γιατί είναι απόψε σε διατεταγμένη μουσική αποστολή. Η Κωνσταντία Γουρζή διευθύνει την Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής στην παραγωγή του Μπαλέτου της Λυρικής με έργα Μάνου Χατζιδάκι. Η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου ερμηνεύει απόψε στο Μέγαρο Μουσικής την Μουσική Προσφορά του Μπαχ. Ο Φίλιππος Τσαλαχούρης βρίσκεται στην γενική δοκιμή της πρώτης του όπερας Ιούλιος Καίσαρ, που ανεβαίνει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Άλκης Μπαλτάς στην Κύπρο, καθώς είναι διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου. Τους ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη τους. 

Ευχαριστώ, τον πρόεδρο του Hellenic American University κ. Λεωνίδα Κόσκο, καθώς και τον Εντεταλμένο Οικονομικό Σύμβουλο κ. Λεωνίδα Τζώνη για την καθοριστική συμβολή τους στην πραγματοποίηση της αποψινής εκδήλωσης, καθώς επίσης, τις κυρίες Λίλα Μανιώτη και Μυρτώ Τσελέντη από την Διεύθυνση Πολιτιστικού για την άψογη συνεργασία. 

Ευχαριστώ, ακόμη, τον φοιτητή Ιωάννη-Πορφύριο Καποδίστρια, ο οποίος φιλοτέχνησε την αφίσα και το πρόγραμμα της εκδήλωσης καθώς και τις εκδόσεις Αρχονταρίκι για την εκτύπωση του προγράμματος. 

Θέλω να ευχαριστήσω τέλος με όλη μου την ψυχή τις τρεις κυρίες που συμμερίστηκαν το πάθος μου για την Ιερατική Ποίηση και την ερμηνεύουν απόψε, μετά από σύντονη μουσική προετοιμασία και με περισσή ανιδιοτέλεια. Την διακεκριμένη πιανίστρια κυρία Βίκυ Στυλιανού, η οποία έκανε και αρκετές μεταγραφές ειδικά για την αποψινή εκδήλωση, την μέτζο σοπράνο Μαργαρίτα Συγγενιώτου, η οποία έχει ταυτιστεί με την νεοελληνική μουσική δημιουργία, και την σοπράνο Δάφνη Πανουργιά, πολύτιμη συνοδοιπόρο στην μουσική περιπέτεια. 

Τέλος, ευχαριστώ όλους εσάς για την παρουσία σας και σας παρακαλώ να ξεφυλλίσουμε την ανθολογία της Ιερατικής Ποίησης, χωρίς χειροκροτήματα ενδιαμέσως, παρά μόνο στο τέλος, αν ευαρεστηθείτε.