Στη Μονεμβασιά, στα χνάρια του Ρίτσου

ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ


Να μπούμε στη Μονεμβασιά
την μόνην εμβασίαν


Είναι η οσμή του Ανέγγιχτου
και προπάντων η νύχτα
αιχμαλωσία η τιμιότερη για τα όμματά μας

Στο μέσο εδώ
δεν υπάρχει φως
ούτε κάλλος κανένα

Τώρα που αυξαίνεις και μικραίνω
μη στρέφεις Ποιητή
Στήλες αλάτινες θα μείνουμε


Αχ είλωτα ήλιε και σελήνη ποιητική των ακροτήτων
με ιμάτιο θαλασσί κι αγκράφα επίχρυση

να λύσω μια μόνη στιγμή τους αρμούς των αστεριών
ν' ακούσω μια μόνη στιγμή τη φωνή των σκιοντυμένων.

(Μονεμβασία, 11.4.1991)

[Το ποίημα αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο μελέτημα: π. Παναγιώτη Καποδίστρια, "Ο Μαντατοφόρος της Ανάστασης (Δυο κείμενα κι ένα ποίημα για τον Ρίτσο)", Τετράμηνα 1993. Οριστικά βρήκε τη θέση του στην ποιητική συλλογή: Του ίδιου, Όταν ο Σπηλαιοκτήτης έρθει, 1995.

Οι παραπάνω δύο φωτογραφίες από τη Μονεμβασιά α) στον τάφο του Ποιητή και β) πλάι στην προτομή του, τραβήχτηκαν το 1999 και δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά. Copyright: Οικογένεια Π.Κ.]