"Η αιωνιότητα του βλέμματος"
ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
Η έκθεση γλυπτών του Θοδωρή Βισβάρδη, όπως αναδύεται μέσα από αυτή την περι-διάβασή μας, μοιάζει να οργανώνεται γύρω από μια επίμονη συνομιλία ανάμεσα στο αρχαϊκό και το σύγχρονο, στη μνήμη και τη φθορά, στο ανθρώπινο πρόσωπο και στη φύση που το περιβάλλει — ή ακόμη και το κατακλύζει. Κεφαλές, προσωπεία, άνθη, κοχύλια, μυθολογικά πλάσματα και αρχιτεκτονικά θραύσματα, τα πλείστα ζακυνθινοειδή ή ζακυνθινότροπα, συντίθενται σε μορφές που δεν παραπέμπουν μόνο στην ελληνική αρχαιότητα, αλλά επιχειρούν να την επανενεργοποιήσουν μέσα στο παρόν: άλλοτε με τη λευκότητα και την καθαρότητα του γλυπτού όγκου και άλλοτε με τραχιές, σκοτεινές, σχεδόν οργανικές επιφάνειες.
Ιδιαίτερη δύναμη αποκτά το βλέμμα — άλλοτε γαλήνιο, άλλοτε μετωπικό και ανήσυχο, άλλοτε κρυμμένο πίσω από την ύλη — σαν να είναι αυτό που επιβιώνει όταν η μορφή μεταβάλλεται και ο χρόνος αφήνει επάνω της τα ίχνη του. Η τοποθέτηση των έργων ανάμεσα σε γήινους εσωτερικούς χώρους, φυτεύσεις, νερό και νυχτερινό τοπίο ενισχύει την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για μια συμβατική παράθεση γλυπτών, αλλά για ένα περιβάλλον συνάντησης: ο θεατής περιδιαβαίνει ανάμεσα σε μορφές που φαίνονται ταυτόχρονα ανασκαμμένες από ένα μακρινό παρελθόν και γεννημένες από μια σύγχρονη φαντασία.
Έτσι, η «αιωνιότητα του βλέμματος» μπορεί να διαβαστεί ως η διάρκεια της ίδιας της ανθρώπινης ανάγκης να κοιτάζει, να αναγνωρίζει και να επανεφευρίσκει τον εαυτό της μέσα στις μορφές που δημιουργεί.
Σε επόμενη ανάρτησή μας, μια ποιητική συνομιλία με τα έργα του Βισβάρδη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου