Crocodile Sanctuary ή Στη φωλιά του Κροκόδειλου [1]

Οι φωτοαναμνήσεις από το ταξίδι του περασμένου Νοεμβρίου συνεχίζονται. Μεταφερόμαστε νοερά στο "Crocodile Sanctuary" (Άσυλο του Κροκόδειλου) στη Νότιο Αφρική. Στο τεράστιο και υποδειγματικό αυτό πάρκο, που περικλείεται στο Sun City, με το οποίο έχουμε ασχοληθεί σε προηγούμενη ανάρτηση, φυλάσσονται περί τις οκτώ χιλιάδες (8000!!!) κροκόδειλοι όλων των ηλικιών και των μεγεθών. Επρόκειτο για μια συνταρακτική, όσο και απρόσμενη εμπειρία, την οποίαν επιθυμώ να μοιρασθώ μαζί σας.

Και ο Χριστόδουλος είναι γυμνός...

Αν πεθάνεις προτού πεθάνεις, όταν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις!...

(φράση μεταξύ των Ορθόδοξων Μοναχών)

Στιγμές Κεφαλονιάς [2. Πεσάδα, Κουρκουμελάτα, Ομαλά]

Στο λιμανάκι της Πεσάδας στη νότια Κεφαλονιά, όπου ελλιμενιζόμαστε οι Ζακυνθινοί από Άγιο Νικόλαο Βολιμών Ζακύνθου, μέσα σε μιαν ώρα, αποφεύγοντας την ταλαιπωρία μέσω Κυλλήνης.

Το μεγαλοπρεπές Πνευματικό Κέντρο στα Κουρκουμελάτα, ενός φιλοπρόοδου κεφαλονίτικου χωριού. Ένα φωτεινότατο παράδειγμα προς μίμησιν!!!

Το καλλιτεχνημένο παλαιό Καμπαναριό της Μονής του Αγίου Γερασίμου στο οροπέδιο των Ομαλών.

Η στιγμή της Παράκλησης και του Προσκυνήματος του σεπτού Λειψάνου του Αγίου Γερασίμου, στον παλαιό ναό του Αγίου, όπου φυλάσσεται και θαυματουργεί.

Ο νέος μεγαλοπρεπέστατος (αν και άκρως βυζαντινός για την ιδιάζουσα επτανησιακή ναοδομία) Ναός του Αγίου Γερασίμου, στα Ομαλά.

Μια από τις στρουθοκαμήλους της Μονής ποζάρει στον φακό μας.

***

Την ώρα που ετοίμαζα αυτή την ανάρτηση έλαβα ένα τεραστίων διαστάσεων ημερολόγιο τοίχου με υπέροχες φωτογραφίες από την Κεφαλονιάς, υπό τον τίτλο Colors of Kefalonia calendar 2008, δια του οποίου οι πολύτιμοι φίλοι μου Στάθης Πουλίδης και Ευτυχία Αναστασιάδου μού γνωρίζουν τη νέα τους δραστηριότητα: Πρόκειται για το ΗΧΟΡΑΜΑ, που ασχολείται (όπως πληροφορούμαστε από την ιστοσελίδα που καθιέρωσαν) α) με τον σχεδιασμό, την ανάπτυξη, την προβολή και προώθηση πολυμεσικών εφαρμογών και β) με την προώθηση - προβολή – ανάπτυξη και των άλλων μορφών εναλλακτικού τουρισμού όπως π.χ. οικολογικού, πολιτιστικού, θρησκευτικού (προσκυνηματικού), χειμερινού, ιαματικού κ.ά.

Να τούς ευχηθούμε να είναι καλοτάξιδοι και με όλες τις ευλογίες μαζί τους!

Στιγμές Κεφαλονιάς [1. Αργοστόλι]

Η κεντρική πλατεία Βαλλιάνου Αργοστολίου.

Το Θέατρο "Ο Κέφαλος" στο Αργοστόλι.

Με συστολή μπροστά στο μέλλον.

Παναγία η Πρεβεζάνα. Καθολικός ναός Αργοστολίου.

Παλαιό σπίτι στο κέντρο της πόλης.

Η Κοργιαλένειος Βιβλιοθήκη.

Ένας παραθεωρημένος Τσαρούχης στην Κοργιαλένειο.

Γενική άποψη της παραπάνω Βιβλιοθήκης.

Στα χωριά της Grecia Salentina

Στην Νότια (Κάτω) Ιταλία υπήρξε από την Αρχαιότητα εντονότατη και καταλυτική η παρουσία της Ελλάδας, απόηχος της οποίας -σε μιαν εποχή πλέον παρακμής και λήθης- αποτελεί σήμερα η συνένωση όλων των ελληνόφωνων χωριών της Απουλίας υπό την ονομασία Grecia Salentina, με σκοπό την προώθηση των κοινών ιδανικών και των στόχων τους έναντι του αύριο.

Βρεθήκαμε εκεί, στα ίχνη των παλαιών Ελλήνων, πριν από μερικά χρόνια, στο πλαίσιο των διεργασιών για την Αδελφοποίηση του Δήμου Αρκαδίων Ζακύνθου και του Δήμου Σολέτο Απουλίας. Ήδη η Δέσποινα στο Ιστολόγιό της έχει παρουσιάζει σχετικό φωτογραφικό οδοιπορικό σ' εκείνους τους όμορφους τόπους, ως εξής: Α΄: Κοριλιάνο ντ' Ότραντο, Β΄: Μαρτάνο, Γ΄: Στερνατία και Δ΄: Σολέτο.

Παρακάτω πραγματοποιούμε μιαν επιπλέον βόλτα στα ελληνόφωνα χωριά της Απουλίας, όπου -αν έχεις κατάλληλη ακοή- μπορείς ν' αφουγκρασθείς νωπές ακόμη τις ελληνές ροές κι επιρροές.

Εγκατάλειψη σε άσπρο μαύρο

Μια ακόμη περίπτωση σπιτιού εγκαταλελειμμένου στην τύχη του παρουσιάζουμε σήμερα, στο οποίο προ πολλού ο Χρόνος έχει εγκαταστήσει τις επιτήδειες αράχνες και την αλάθητη σκόνη του, καταλυτικά και αμετάκλητα. Το σπίτι -παλιό μπαρμπέρικο συνάμα- βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Μπανάτο, ανήκει στην οικογένεια του πάλαι ποτέ Κουρέα του χωριού Γιάννη Ζαρκάδη και σφραγίστηκε οριστικά το 1989, με τον θάνατο του νοικοκύρη.

Στην ανάρτηση μας αυτή δημοσιεύουμε μερικές μονάχα μαυρόασπρες φωτογραφίες από το σπίτι. Τις υπόλοιπες μπορείτε να τις δείτε στη σχετική και αναλυτικότερη παρουσίαση του ίδιου του Κουρέα καί του σπιτιού του στο άλλο μας Ιστολόγιο "Νυχθημερόν", στην ανάρτηση υπό τον τίτλο Φωτογραφική έφοδος στο έρμο σπίτι του Κουρέα.

Ερείπια Ονείρων [θ. Στην περιοχή του Τραγακίου κάπου]

ΤΑΦΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ

Στιγμή του Τρυγητή στους λόφους κάπου

λησμονάω το πού

ξάφνου πατώ πλάκα επιτύμβια

και δυσερμήνευτη

όμως το νιώθω:

Αν παρακάμψω τα ερπετά κτερίσματα

τσόφλια ζωής παράτολμης

και κατεβώ στην Άβυσσο από δω

μπορεί να ιδώ

τους αδελφούς Εριχθόνιο και Ζάκυνθο

τη μητέρα τους Βατία και τον πατέρα Δάρδανο

τον Δία παππού και την Ηλέκτρα νόννα

κ' ίσως κάπου βαθύτερα

τον τραγικό Ιασίωνα

που πήγε απ' του πατέρα του τον κεραυνό

ή από το χέρι του αδελφού

για το βασίλειο των Αρκάδων.

[Αύγουστος 2003]

*******************************************

τέλος ενότητας

Η Ποίηση ως παιχνίδι των Ιστολογίων

Είναι και αυτό κάτι! Στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι. Που πάει να πει, ότι σ' ετούτο τον καιρό τον εξόχως αντι-ποιητικό, στον κακό μας τον καιρό θάθελα σωστότερα, έστω και με τον τρόπο της ανταλλαγής ποιημάτων μεταξύ των Ιστολόγων, υπάρχει επιτέλους μια κάποια Αντί-δραση. Διαδηλώνουμε, ότι δεν παραμένουμε στα ίδια και τα ίδια. Ότι αποφεύγουμε την δυσοσμία των σκανδάλων. Ότι δεν θέλουμε ν' ακούμε πια τις αισχρότητες δημοσιολόγων και δημοσιογράφων. Πληκτρολογώντας σκέψεις ο καθένας μες από το προσωπικό του καταφύγιο-blog και ανταλλάσσοντας απόψεις μεταξύ μας, πραγματοποιούμε την προσωπική μας δι-έξοδο από τα χαπερπή, τιποτένια και βρομερά.

Η Ποίηση ως παιχνίδι των Ιστολογίων, θέλει κατά βάθος και μπορεί κατ' ουσίαν να λειτουργήσει ευεργετικά, αλλά και αντιστασιακά, ως αντι-ποίηση θανάτου, του κάθε είδους καθημερινού μας θανάτου, αναβιβάζοντας σ' εξαιρετική πράξη χαράς αυτή την σε πρώτη προσέγγιση απλοϊκή ασχολία, ενώ τριγύρω κυκλοφορούν ολοένα πρόσωπα απρόσωπα ή προσωπιδοφορεμένα.

Έλαβα δυο προσκλήσεις συμμετοχής στο παιχνίδι. Από τα Ονειρομαγειρέματα και από τον Χωραΐτη. Τι να κάμω; Υποτάχτηκα στη βούληση του λαού ή "τραβάτε με και ας κλαίω"! Ανασύρω, λοιπόν, δυο ποιήματα από τα βιβλία μου: Το πρώτο αφορά στην "ευφάνταστη πατρίδα" μας τη Ζάκυνθο, η οποία ταλανίζεται από πνευματική ακηδία, την ίδια στιγμή που βαυκαλίζεται για το ένδοξο σολωμικό και καλβικό παρελθόν της. Το δεύτερο μιλά "περί πόλεως" και αφορά (κατά βάθος) στα πολιτικά δεδομένα του Ελλαδιστάν μας και στον κοινωνικοπνευματικό αποκλεισμό που μπορεί να υποστεί ο αντιδρών στα δεδομένα αυτά.

Με τη σειρά μου, σύμφωνα με το παιχνίδι, καλώ να πάρουν τη σκυτάλη της αντιδραστικής Ποίησης ο Πυλαρινός, ο Χοιροβοσκός, ο Grosso modo, ο Πιτσιρίκος, ο Οίακας, τα Νεφελώματα, η Ιδιωτική Οδός και η abttha. Θα χαρώ πολύ να υπάρξει αυτή η αλυσίδα ποιητικού λόγου!!!

MATER DOLOROSA

Χειμώνας κακογράφος και πάει λέοντας

με το χι και το σίγμα του

δόντια πονετικότερα

με το Φλεβάρη Κάλβο του

και το Μάρτη Σολωμό

με φωτισμόν ολόκορμο

από κείνον κυριακάτικα του Ονείρου.

Άα, μωρέ πατρίδα ευφάνταστη

πατρίδα ιδι-

αιτέρα

πλεχτό ξηλωμένο

μα βολικό μου έτσι κι αλλιώς

ωδοποιούς εξ αμελείας απόχτησες

περίπυστους

από νωρίς να ξε-

καρδίζονται

στις λακκούβες των λέξεων

ή στα όμβρια χαμόγελα

για ν' ανοίξει επιτέλους ο δρόμος

και να περάσει μύρα χέουσα

ντάλα μεσημέρι

ως είθισται

η Mater Dolorosa.

ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΩΣ

Κάμανε κόμμα τα χρώματα

εναντίον μου.

-Δεν πολιτεύομαι, τους δήλωσα

κι έμεινα

ο επιπόλαιος

εκτός ορίων πόλεως.

Ερείπια Ονείρων [η. Το πάτημα της Παναγίας στη Σπηλούλα]

ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ

Στη Μεγάλη Πέτρα με τ’ απολιθώματα

και τις αμφιβολίες

των οστρακόδερμων ανέμων και των κοχυλιών

πρωτεύουσα πάλαι ποτέ

βαστάει καλά το Μακελειό.

Έψαυες τότε πάνω απ’ τη Σπηλιά

το Πάτημα της Παναγίας

κι αναθάρρευες

σα να περπάτησε αρχαίο πουλί

σε ώρα παλίρροιας

παρασυρμένο από την ευωδιά του εφτάζυμου.

Τώρα

τσιμενταρίστηκαν αυλή και προσδοκία

ασφαλαχτός το ψέμα της αγάπης

φυτρώνει ολόγυρα

και παραπέρα θες δε θες βαστάει ακόμη

το Μακελειό των Εωσφόρων.

***

Μικρό υπόμνημα

Το "πάτημα της Παναγίας" ήταν ένα τεράστιο τριδάκτυλο πάτημα, κατά πάσα πιθανότητα από κάποιο προϊστορικό πουλί και βρισκόταν ακριβώς επάνω στον βράχο, μέσα στον οποίον έχει σχηματισθεί η σπηλιά-εκκλησία της Παναγίας της επονομομαζόμενης "Σπηλούλας" στους λόφους του χωριού Καληπάδος (βλ. 2η φωτό λίγο παραπάνω). Με τον ευφρόσυνο τόπο της Σπηλούλας έχουμε ασχοληθεί εκτεταμένα σε παλαιότερη ανάρτησή μας, όπου κάμποσες φωτογραφίες και σχετικά ποιήματα. Δείτε τα όλα εδώ.

Στη γύρω περιοχή (όπου βρίσκεται κι ένα τόπος, που λέγεται το "Μακελειό του Διαόλωνε") μ' έκπληξη συναντά παντού ο περιπατητής χιλιάδες μικρά θαλασσινά απολιθώματα, τα οποία -δίχως αμφιβολία- έλκουν την καταγωγή τους από τότε που η Ζάκυνθος δεν ήταν νησί, αλλ' απλώς βυθός του πελάγους, το οποίο συνείχε τα πάντα. Υπό το πρίσμα αυτό δικαιολογείται και το "πάτημα" του άγνωστου προϊστορικού πτηνού, που η Παράδοση μετεξέλιξε σε "πάτημα της Παναγίας". Στην δημοσιευόμενη εδώ φωτογραφία μου του 1981, φαίνεται καθαρά και το μέγεθος του πατήματος, αν συνδυασθεί / συγκριθεί με κάποια κυπαρισσόμηλα, που ετέθησαν επίτηδες ακριβώς δίπλα.

Οι διαχρονικές φθορές του βράχου-σπηλαίου-ναού (φωτό 2) ανάγκασαν προ δεκαετίας περίπου τους ιδιοκτήτες του χώρου, να τσιμεντοστρώσουν το πάνω μέρος της Σπηλιάς, ώστε να δημιουργηθεί μια υποτυπώδης στέγη, για να προφυλάσσει την εναπομείνασα ιερότητα του ναΐσκου από τις διαρροές των βροχών. Έτσι, τελικά, καταστράφηκε το Πάτημα. Νομίζω, ότι η μόνη φωτογραφία του είναι αυτή που παρουσιάζουμε εδώ (φωτό 1).

Ερείπια Ονείρων [ζ. Ερείπιο στη θέση "Κοκόρου Βρύση"]

ΣΤΟ ΚΟΙΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ

Όλο της δύσης το φως

στο κοίλο της Προθέσεως κουρνιασμένο

ελπίζει -το καημένο- ανατολές

μα του κάκου.

Αύριο μεθαύριο

στο πρώην κατώφλι του

Ανώνυμε Άγιε

συφοριασμένοι Δυτικοί θα υψώνουν μπόι

να πρωτοϊδούν λέει από πού

ο ιθαγενής μας ήλιος ανατέλλει

ωραίος

ερωτοπαθής

περίλυπος.

* * *

Σήμερα;

Το παλαιόθεν αυτό συμπαθέστατο εκκλησιαστικό κτίσμα -τραγικό απομεινάρι κι αυτό του καταστρεπτικότατου σεισμού του 1953- έχει από χρόνια τώρα εντελώς κατακρημνισθεί / εξαφανισθεί από προσώπου γης.

Στον ίδιο τόπο υπάρχει σήμερα ένα μικρό ταπεινό προσκυνητάρι (κάτι είναι και αυτό...), αλλά και μια μικρή συνοικία ενοικιαζομένων γκαρσονιερών!...