Σκέψεις, με αφορμή τις δύο παρεμβάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ασίζη, 40 χρόνια μετά την ιστορική συνάντηση προσευχής για την ειρήνη.
Του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Σκέψεις, με αφορμή τις δύο παρεμβάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ασίζη, 40 χρόνια μετά την ιστορική συνάντηση προσευχής για την ειρήνη.
Του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
|
Ένα συγκινητικό ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για την 35ετηρίδα της Πατριαρχίας Βαρθολομαίου. Η διαδρομή ενός ανθρώπου που, από τη μικρή γενέθλια γη, έφθασε στα πέρατα του κόσμου, διατηρώντας ακέραιη τη μνήμη των καταβολών του και την αποφασιστικότητα της αποστολής του.
Λόγος για τον ογκώδη τόμο μελετημάτων του Πρωτοπρεσβυτέρου Δρος Ιωάννη Δ. Μεσολωρά «Πτυχές Κεφαλληνιακής Εκκλησιαστικής Ιστορίας – Ιεροί Τόποι, Ιερά Πρόσωπα»
Οκτακόσιες σελίδες χρειάστηκε ο Κεφαλλήν Πρωτοπρεσβύτερος Δρ Ιωάννης Δ. Μεσολωράς για να στεγάσει ένα σημαντικό μέρος της πολύχρονης έρευνάς του γύρω από την εκκλησιαστική ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ο τόμος, που κυκλοφόρησε το 2026 από την Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας, με τίτλο «Πτυχές Κεφαλληνιακής Εκκλησιαστικής Ιστορίας – Ιεροί Τόποι, Ιερά Πρόσωπα», φανερώνει την υπομονή ανθρώπου που επί χρόνια σκύβει πάνω από παλαιά χαρτιά, ξεφυλλίζει κώδικες, αναζητεί μια χρονολογία, συναντά ένα λησμονημένο όνομα και αισθάνεται χρέος να το επαναφέρει στην ιστορική μνήμη. Η λέξη «Πτυχές» του τίτλου είναι μάλλον σεμνή για το εύρος της εργασίας. Εδώ συγκεντρώνεται ένας ολόκληρος κόσμος της Κεφαλονιάς, κυρίως ο εκκλησιαστικός, μαζί όμως και ο κοινωνικός, ο ιστορικός, κάποτε ακόμη και ο βαθιά ανθρώπινος.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριάντα πέντε ετών από την ανάρρηση της Α.Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, στον περίοπτο Οικουμενικό Θρόνο, ο Υπεύθυνος και οι Επιστημονικοί Συνεργάτες του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου και Τέχνης «Αληθώς» της Ενορίας Βανάτου Ζακύνθου εκφράζουν τον βαθύτατο σεβασμό και την ευγνωμοσύνη τους προς το σεπτό Πρόσωπό Του, απευθύνοντας θερμά συγχαρητήρια και υιϊκές εγκάρδιες ευχές.
Από ένα δημοσίευμα του 1991 στα «35 Στάσιμα» του 2026 – Προσωπική αποτίμηση μιας μακράς πατριαρχικής διακονίας
Στις 27 Οκτωβρίου 1991, πέντε ημέρες μετά την εκλογή του νέου Οικουμενικού Πατριάρχου, δημοσίευα στην εφημερίδα «Ο Τύπος της Ζακύνθου» ένα άρθρο με τίτλο: «Βαρθολομαίος Α΄. Ελπίδα ενότητας των Χριστιανών».
Ποίηση π. Παναγιώτη Καποδίστρια
ΙΜΒΡΟΣ – ΠΟΛΗ: 35 ΣΤΑΣΙΜΑ
1.
Παιδὶ τῆς Ἴμβρου —
τόσα χρόνια κι ἀκόμη
γυρεύεις ἀκτή.
2.
Ἡ Ἴμβρος ἐντός
ὄχι πιὰ μόνο τόπος —
τρόπος τοῦ νόστου.
«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε
μάθησιν»
Ευριπίδης
Γιος εκλεκτός και αγαπητός τού Παναγιώτη και της Φωτεινής Καποδίστρια (στο Μπανάτο Ζακύνθου), στους οποίους εύλογα αφιερώνει το επιστημονικό του πόνημα, ο Νικόλαος Π. Καποδίστριας, γεννημένος στη Ζάκυνθο (1988), Διδάκτωρ Ιστορίας Νέου Ελληνισμού του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μας πρόσφερε πρόσφατα την πολυσέλιδη (σσ. 510), καλοτυπωμένη και αξιόλογη εργασία του, με τον τίτλο: Αρχοντική εξουσία και Τσαρική επιρροή στο Βενετικό Ιόνιο. Η οικογένεια Μακρή και τα Ορλωφικά (1770).
Μια ιδιαίτερη βραδιά, αφιερωμένη στην εκκλησιαστική ιστορία, την τέχνη και τη μουσική παράδοση της Ζακύνθου, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής, 18 Οκτωβρίου 2026, στον Ναό της Παναγούλας Βανάτου, στο πλαίσιο του 17ου έτους των πολιτισμικών και πνευματικών δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου και Τέχνης «Αληθώς».
Στο πλαίσιο της ειδικής βραδιάς που αφιέρωσε το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου και Τέχνης «Αληθώς» στον ιστορικό Ναό της Αγίας Μαρίνας του Φαγιά, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, στον Ιερό Ναό της Παναγούλας Βανάτου, πραγματοποιήθηκε η τιμητική βράβευση του Αρχιμανδρίτη Δρος Διονυσίου Λυκογιάννη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου και επί δεκαετίες αφοσιωμένου ερευνητή της ζακυνθινής τέχνης.
Ιστορική έρευνα, ζακυνθινή εκκλησιαστική μουσική και συγκινητική απονομή Βραβείου «Αληθώς» σε διακεκριμένο ερευνητή της ζακυνθινής τέχνης
Μια ιδιαίτερη βραδιά, αφιερωμένη στην εκκλησιαστική ιστορία, την τέχνη και τη μουσική παράδοση της Ζακύνθου, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής, 18 Οκτωβρίου 2026, στον Ναό της Παναγούλας Βανάτου, στο πλαίσιο του 17ου έτους των πολιτιστικών και πνευματικών δράσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου και Τέχνης «Αληθώς».
Γράφει Ανώνυμος ο Έλλην
Για χρόνια, η ψηφιακή προπαγάνδα, οι θεωρίες συνωμοσίας και τα αντιεμβολιαστικά αφηγήματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εμφάνιζαν μια εικόνα χαοτικής αλλά ενιαίας καταιγίδας [euronews.com]. Χιλιάδες λογαριασμοί παρουσιάζονταν ως «αγανακτισμένοι, θρησκευόμενοι πολίτες», έτοιμοι να υπερασπιστούν την Ορθοδοξία, να επιτεθούν στην Ουκρανία και να αποθεώσουν το Κρεμλίνο [euronews.com, cpd.gov.ua]. Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, μια ξαφνική «σιγή» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέδειξε στην πράξη αυτό που οι ερευνητές κυβερνοασφάλειας τόνιζαν επί σειρά ετών: η παραπληροφόρηση δεν αποτελεί μια αυθόρμητη κοινωνική τάση, αλλά μια βιομηχανία με φυσική διεύθυνση, καλώδια και σκληρούς δίσκους [euronews.com].
ΧΡΩΣΤΗΡΑΣ
(Τρίστιχα σαν
χάι-κου)
Στην αξέχαστη φίλη Μαρία
Ρουσέα, κατευόδιο.
1
Και όλους μαζί
της Φαντασίας τα
φτερά
στο Φως μάς φέρνουν.
Εξερευνά, γράφει και παρουσιάζει η ΜΑΡΙΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗ ΚΟΝΤΟΝΗ
Η αρχιτεκτονική στη Ζάκυνθο καθορίστηκε
τους τελευταίους αιώνες από διάφορους παράγοντες όπως:
Α. Οι ιστορικές συνθήκες
σε συνδυασμό με τη γεωγραφική θέση της,
Β. Οι κλιματολογικές
συνθήκες,
Γ. Οι καταστρεπτικοί
σεισμοί και
Δ. Τα ντόπια υλικά. Η μεγάλη αφθονία σε πέτρες, πηλό, γύψο και ξυλεία (κυπαρίσσια) ευνόησαν την ευρεία χρήση αυτών των υλικών, καθώς και την ανάπτυξη αντίστοιχων τεχνικών και μαστόρων. Ένα από τα είδη πέτρας που χρησιμοποιήθηκε ευρέως και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας έρευνας, είναι η γερακόπετρα, από την περιοχή του Βασιλικού. Πήρε το όνομά της από το ακρωτήρι Γέρακας. Είναι ένας εύκολα κατεργάσιμος πωρόλιθος σε μπεζ καφέ χρωματισμό.
Εικόνα 1: Γέρακας. Φωτογραφία Διονύσης Φουρνογεράκης, 2007.
Στη μνήμη της ζωγράφου Μαρίας Ρουσέα (+4.10.2026)
Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
Η Μαρία έζησε έναν ολόκληρο αιώνα. Εκατό χρόνια ζωής, κι όμως, καθώς τη συλλογίζομαι τώρα που έφυγε, εκείνο που έρχεται πρώτο στον νου μου είναι η νεότητά της. Μια παράξενη, επίμονη νεότητα, ίδια μ’ εκείνη που κατοικούσε πάντοτε στα έργα της.
Η Αν Κάρσον ανήκει στους συγγραφείς οι οποίοι κάνουν δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην ποίηση, το δοκίμιο, τη φιλολογία, τη μετάφραση και την αφήγηση. Γεννημένη στο Τορόντο το 1950, κλασική φιλόλογος και ποιήτρια, έχει οικοδομήσει ένα έργο στο οποίο η αρχαία Ελλάδα δεν λειτουργεί ως μουσειακό κατάλοιπο ούτε ως διακοσμητική αναφορά, αλλά ως ενεργός συνομιλητής του παρόντος κόσμου. Η Κάρσον επιστρέφει στους αρχαίους Έλληνες όχι για να τους εξιδανικεύσει, αλλά για να ανακαλύψει μέσα στα θραύσματα της ποίησης και του μύθου ερωτήματα που παραμένουν απολύτως σύγχρονα: τον έρωτα, την απουσία, την επιθυμία, το πένθος, τη βία, την απώλεια και τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και τη γλώσσα.
Η Μαρία Ρουσέα, που έφυγε από τη ζωή στις 4 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία εκατό ετών, είχε μια παλιά και αγαπητική σχέση με το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου και Τέχνης «Αληθώς» και τον Εφημέριο Βανάτου π. Παναγιώτη Καποδίστρια. Γι’ αυτό και ο αποχαιρετισμός μας έχει λόγους προσωπικούς. Μας πηγαίνει μάλιστα πίσω, στον Απρίλιο του 2021 και σε μια χειρονομία της, την οποία η αναχώρησή της κάνει ακόμη πολυτιμότερη.
Η καναδή συγγραφέας και ποιήτρια Αν Κάρσον (Anne Carson) τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026 «για το τολμηρό και ευρηματικό της έργο το οποίο μέσα από έναν παιγνιδιάρικο διάλογο με την κλασσική παράδοση έχει δημιουργήσει νέες φόρμες για την σύγχρονη λογοτεχνία», δηλώνει στην ανακοίνωσή της η γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας Ινγκριντ Κάρλμπεργκ.
![]() |
| Μεγαλομεγέθης πίνακας της Μαρίας Ρουσέα, έργο 1973, σωζόμενος σε ιδιωτική συλλογή. |
ΠΙΟ ΨΗΛΩΜΑ
ΔΕΝ ΕΧΕΙ
Στη θανή της Μαρίας Ρουσέα (+4.10.2026)
Στη μνήμη της Μαρίας Ρουσέα
Με βαθιά συγκίνηση πληροφορηθήκαμε την εκδημία της σπουδαίας Ζακυνθινής ζωγράφου Μαρίας Ρουσέα (+4.10.2026), μιας ξεχωριστής δημιουργού, που υπηρέτησε με συνέπεια και ευαισθησία την Τέχνη και αποτύπωσε στο έργο της, με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, την αγάπη της για τη γενέτειρά της, τη Ζάκυνθο.