Ο "Ψηφιακός Χάρτης των Πολιτιστικών Θησαυρών της Εκκλησίας της Ελλάδος" είναι πια γεγονός

Πρότυπο αγαστής σχέσης αμοιβαιότητας και συναλληλίας Εκκλησίας και Πολιτείας αποτελεί ο Ψηφιακός Χάρτης των Πολιτιστικών Θησαυρών της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος, ετοιμάστηκε με τη συνεργασία της Μ.Κ.Ο. Αλληλεγγύη και του ΟΤΕ, στο πλαίσιο του επιχειρηματικού σχεδίου "Ψηφιακή Σύγκλιση".

Το μεγαλεπήβολο αυτό έργο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος "Κοινωνία της Πληροφορίας" και αποτελεί μια προσπάθεια ψηφιοποίησης και τεκμηρίωσης των ιερών κειμηλίων της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών.

Για πρώτη φορά ο απαιτητικός και βομβαρδισμένος με μύριες όσες πληροφορίες θιασώτης του Διαδικτύου έχει τη δυνατότητα να πλοηγηθεί σε μιαν υπέροχη συλλογή ψηφιακών εκθεμάτων, τα οποία αφορούν σε ανεκτίμητης πολιτισμικής αξίας μνημεία και υπερπολύτιμα αντικείμενα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

"Η Αλληλεγγύη, στο πλαίσιο της ανανέωσης της διαδικτυακής της παρουσίας, δημιούργησε αυτήν τη δικτυακή πύλη (portal) με στόχο τη διατήρηση και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Εκκλησίας μας. Μέσω της χρήσης του Διαδραστικού Πολιτιστικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος προσφέρεται μια διεισδυτική ματιά σε εκκλησιαστικά αρχιτεκτονικά μνημεία, μουσεία, εκκλησιαστικά κειμήλια και γενικά σε οποιοδήποτε πολιτιστικό αγαθό σχετίζεται με εκκλησιαστικές δομές και φορείς", δηλώνει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στο όλο εγχείρημα, ο διευθύνων σύμβουλος της ΜΚΟ Κωστής Δήμτσας.

Το υλικό που εκτίθεται απαρτίζεται από περίπου 33.000 ψηφιακά τεκμήρια - καθένα με επεξηγηματικό κείμενο. Σε αυτό απεικονίζονται ναοί, αγιογραφίες, μουσειακά εκθέματα εκκλησιαστικού ενδιαφέροντος, όπως άμφια, χειρόγραφα, ιερά σκεύη και σπάνια βιβλία, στα οποία περικλείεται η εκκλησιαστική ζωή όλων των Μητροπόλεων της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Για ν' αποκτήσετε κι εσείς πρόσβαση στον πλούτο του Ψηφιακού Χάρτη, κάντε κλικ στο παραπάνω λογότυπό του ή κάντε από εδώ την περιήγησή σας.

Μια ιδιότυπη Land Art

Η σύγχρονη Τέχνη μιλά συχνά κι επαίρεται για τη Land Art. Όμως, λήγοντος ήδη του Καλοκαιριού και εισοδεύοντας στις αδιαπραγμάτευτες (για μένα τουλάχιστον) χάρες του Φθινόπωρου, διαπιστώνουμε παντού στη φύση, τριγύρω μας, αξιοθαύμαστες εκφάνσεις της χλωρίδας, τέτοιες που θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μιαν ιδιότυπη Τέχνη της Γης στο να μεταμορφώνεται από εποχή σ' εποχή.

Για του λόγου το ασφαλές λοιπόν, αποτυπώσαμε βολβούς, που ετοιμάζονται οσονούπω να βλαστήσουν ανενόχλητοι, αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις που πέρασε η φωτιά... Αλλά κι εκεί, από τα έγκατα επείγεται να προέλθει η ελπίδα της ζωής. Παρακολουθήστε αυτούς τους ιδιότυπους (αυτο)ζωγραφικούς των Βολβών της Γης πίνακες. 


Εκτεθειμένους τους "πίνακες" μπορείτε να τούς θαυμάσετε στην ενότητα ΦωτοNatura του οικολογικού μας ιστότοπου NaturaZante, εδώ.

"Εγενόμην εν Πάτμω" [9. Τρίστιχοι σχολιασμοί φωτογραφιών]

Έρχεται ταχύ

αλλόκοτο μελτέμι

από το μέλλον.

Του φόβου αφές.

- Κυρά φραγκοσυκιά μου

μη τ' αγκάθια σου.

Ρόπτρο ανάγκης
πρόσφυγα τον πειρατή
μέσα κρύψε με.

Σε κατεβαίνω
σπηλαιώνομαι ήδη
αποκαλύψου.

- Μένω στον δρόμο.

Κάποιοι μού καιν το σπίτι

μόλις νυχτώνει.

Σοκάκι λήθης

κι Άνεμος Αρχοντάρης

μ' επαληθεύει.

Φθινόπωρό μου

το διάχυτο θέρος

αφόπλισέ το.

Ιστιοφόρος
ο πόθος του ενθάδε
πόνος κουβάρι.

Φωτογραφίες - Τρίστιχα: Παναγιώτης Καποδίστριας
(Πάτμος-Ζάκυνθος, Σεπτέμβριος 2009)

Closed Zone / Δεν ξεχνάμε τη Gaza

Εννοείται, πως δεν ξεχνάμε!... Τα κινούμενα σχέδια του παραπάνω συντομότατου φιλμ μάς βοηθούν όλους, ώστε να κρατιόμαστε σ' εγρήγορση. Τέτοια φοβερή αδικία, αυτή της Γάζας, διάγοντας τον 21ο αιώνα, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή...

Δεν ξεχνάμε! Κι αν καμιά φορά μάς συνεπαίρνουν οι βιοτικές μέριμνες στις ατραπούς της ρουτίνας, ο βαθύς - βαθύτατος νους μας παραμένει εκεί στη Λωρίδα του Αίσχους και των Δακρύων ή όπου αλλού τσαλαπατιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια!... Εκεί, με τους εγκλωβισμένους και τους ανέστιους!...

"Μoυσικός Ελληνομνήμων", τεύχος 3

Μετά χαράς λάβαμε το περιοδικό Μουσικός Ελληνομνήμων (τεύχος τρίτο, Μαΐου-Ιουνίου 2009), έκδοση του Εργαστηρίου Ελληνικής Μουσικής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Αν και ολιγοσέλιδο κάθε φορά (40 σελίδων), διακρίνει ο αναγνώστης αμέσως, ότι η προσπάθεια δεν είναι τυχαία ή περιστασιακή, αλλά κατακλύζεται κυρίως από αγάπη στη λεπτομέρεια. Πρόκειται για μιαν ήρεμη και μετ’ επιστήμης παρέμβαση στην Ιστορία της Μουσικής, αξιοποιώντας και αναδεικνύοντας μικρότατες αρχειακές ψηφίδες, οι οποίες πάντως σωματώνουν εντέλει το Όλον.

Τα πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, που απαρτίζουν το νέο τεύχος, έχουν ως εξής:

• Κατατοπιστικό σημείωμα «Της Σύνταξης»,
• Διονύση Μουσμούτη, «Η σοπράνο Avonia Bonney στη Θεατρική Σκηνή της Ζακύνθου»,
• Στέλλας Κουρμπανά, «“Κι εγώ θα ήμην ευτυχής να συνεργασθώ μεθ’ υμών εις ελληνικόν μελόδραμα”. Μια άγνωστη επιστολή του Σπύρου Φιλίσκου Σαμάρα προς τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή»,
• Νικολάου Μάμαλη, «Η μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου για τον Ιππόλυτο και το υλικό της στο Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου»,
• Χάρη Ξανθουδάκη, «Ελληνική Μουσική Ορολογία: Οι ασματικές πρακτικές στην κρητική διάλεκτο της πρώιμης Αναγέννησης - Το Μουσικό Λεξιλόγιο του Στεφάνου Σαχλίκη»,
• Αλεξίου Γ. Κ. Σαββίδη, «In memoriam - Γιάννης Γερ. Βατικιώτης (1924-2002)»,
• Στήλη «Επίλεκτα»: Κ.Κ., «Συμπληρωματικά για τις συλλογές ελληνικών μελωδιών του A. P. Bergeen», Σ.Κ., «Ο Μάντζαρος εκτός συνόρων» και «Και για την Μουσική Εφημερίδα».

Ευχαριστούμε πολύ τούς πολλά κοπιώντας στο Εργαστήριο Ελληνικής Μουσικής, ότι μάς έχουν περιλάβει στους τιμητικούς αποδέκτες του Μουσικού Ελληνομνήμονα και τούς ευχόμαστε να έχουν πάντα την ίδια ζωτικότητα και δημιουργική διάθεση για την θεραπεία της μεγάλης υπόθεσης της Μουσικής! Αναμένουμε την καλή (τουτέστιν, ποιοτική) συνέχεια!

π. Π.Κ.

Λικέρ φραγκόσυκο και πάμπολλες φωτοστιγμές από τη Μάλτα

Η Δέσποινα και ο Νίκος ταξίδεψαν τον προηγούμενο μήνα στην όμορφη Μάλτα, το λιλιπούτειο αυτό κράτος στη μέση της Μεσογείου.

Από εκεί μάς έφεραν σημαντικά δώρα: Λικέρ φραγκόσυκο (το νησί, βλέπετε, γέμει φραγκοσυκιών και γνωρίζουν οι ντόπιοι ν' αξιοποιούν την παραγωγή τους μ' έξυπνο τρόπο) κι εκατοντάδες φωτοστιγμιότυπα, εκφραστικά του τόπου, των ανθρώπων, της πολιτισμικής τους κληρονομιάς.

Από αυτή την πλούσια εσοδεία, παρουσιάζουμε σήμερα ενδεικτικά μερικές φωτό, κερνώντας όλους Σας απ' το ευωδιαστό λικεράκι! Εάν δεν αρκείσθε, περάστε από της Δέσποινας, εδώ.

Το Προεδρικό Μέγαρο στη Valletta


Θέα από τους Κήπους Baraca στη Valletta


Στο Παλάτι των Μαγίστρων (Valletta)

Πολυσύχναστος δρόμος στη Valletta

Ο Ναός της Μετάστασης της Παναγίας στην πόλη Mosta, γνωστός ως Ροτούντα

To εσωτερικό της παραπάνω Ροτόντας



Πύλη στη Mdina, την παλιά πρωτεύουσα της Μάλτας

Ένα χαρακτηριστικό σπίτι στη Mdina, νορμανδικού τύπου

 

 

Το λιμάνι του νησιού Gozo

Το Κάστρο της Victoria, πρωτεύουσας του νησιού Gozo

Η παλιά πόλη της Victoria

 

Το Μπλε Παράθυρο (Azur Window) στο Gozo

 

Οι Τρεις Πόλεις (Three Towns) στη Μάλτα

Ο Βάσος Ηλία Βογιατζόγλου απευθύνοντας "Επιστολές προς Δημόνικον"

Μέσα στο φετινό Καλοκαίρι είχα τη χαρά να λάβω από τον συγγραφέα και γιατρό κ. Βάσο Η. Βογιατζόγλου το νέο του πόνημα με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Επιστολές προς Δημόνικον. Δοκιμές εσωτερικής αναζήτησης. Τόμος Α΄". Είναι ένας κομψός και μεστός περιεχομένου τόμος 256 σελίδων, που κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις Παρασκήνιο τον Μάρτιο του 2009.

Ο εξαίρετος λογοτέχνης και ανθρωπιστής (αφιερωμένος στον εθελοντισμό γιατρός, τιμημένος με το Διεθνές Βραβείο Άλμπερτ Σβάιτσερ) ξεδιπλώνει τον φιλοσοφικό - θεολογικό του λόγο εν είδει επιστολών, μια λογοτεχνική συνήθεια, η οποία παλαιότερα είχε επικρατήσει στην παγκόσμια Γραμματεία.

Όπως ο ίδιος προλογικά μάς ενημερώνει, όλες αυτές οι επιστολές "γράφτηκαν σε μια, περίπου, τριακονταετία, από το 1976 έως και σήμερα, επιχειρώντας να αποτελέσουν το ξεκίνημα για μια συζήτηση ανάμεσα στον συγγραφέα τους και σ' έναν μαθητή που τον τίμησε και τον τιμά μέχρι σήμερα με την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό του. Μέσα από τις επιστολές αυτές, διαγράφεται η προσπάθεια μιας πρώτης προσέγγισης στα μεγάλα ερωτήματα που ορθώνουν με δέος το Ον και το Έσχατο στον φιλέρευνο νου του κάθε ανθρώπου. (...)"

Σύντομα επιστολικά κείμενα για την Αγάπη, τον Έρωτα, το Ένα, το Σημαίνον και το Σημαινόμενον, το Σταθερό, τη Σιγή του Νου, τη Γνώση, τις αρχές της Μαθητείας, την Προσευχή, τον Χρόνο, το Όνομα και τη Μορφή, το Θαύμα, τον Χορό και την Κίνηση, την Καλή Συντροφιά, τις Σχέσεις, τους Κλητούς και τους Εκλεκτούς, την Εργασία, το Νόημα της Ημέρας, τον Ρόλο, τη Θυσία, την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία, το Σωστό και το Λάθος, τη Μοναξιά, τον Φόβο, τους Αγγέλους, τη Ζωή και τον Θάνατο, τη Συγνώμη, το Χρέος της Ευγνωμοσύνης, τον Πόλεμο και την Ειρήνη, τη Θρησκεία, τον Φανατισμό, την Κατακράτηση και την Σπατάλη, τον Λόγο και την Φλυαρία, την Τάξη, τον Εθελοντισμό, τις Επιθυμίες κι εντέλει ένα Σχέδιο!!!

Με άλλα λόγια, ο αναγνώστης του βιβλίου αυτού έχει να κάμει μ' ένα παζλ για το τι και το πώς της ανθρώπινης υπόστασης! Σκέψεις από το περίσσευμα της αγαθής πρόθεσης και ψυχής του εγκρατούς στοχαστή Βογιατζόγλου, ο οποίος ούτε φωνασκεί, μήτε φλυαρεί, αλλά θέτει ερωτήματα, διαλέγεται, αγαπά και πορεύεται στις ατραπούς της Γνώσης, αναζητώντας την ευθεία οδό προς την Αλήθεια!

Τον συγχαίρω από καρδιάς για το νέο του πνευματικό κατόρθωμα, τού δηλώνω ότι τον σέβομαι βαθύτατα κι εκτιμώ τον λόγο του, ευχαριστιέμαι μάλιστα τα μάλα μόλις ο ταχυδρόμος φέρνει κάτι δικό του! Να είναι καλά να στοχάζεται ορθά, μη παύοντας παράλληλα να προσφέρει Στοργή στους αναξιοπαθούντες που τον έχουν ανάγκη και ακουμπούν τις όποιες ελπίδες τους στην δική του Καλοσύνη!

Δείτε μια παλαιότερη παρουσίαση του Β. Η. Βογιατζόγλου στο πολυπεριοδικό μας, εδώ!

π. Π.Κ.

"Εγενόμην εν Πάτμω" [8. Η Πάτμος και η Αποκάλυψη του Ελύτη]

[ Με τον Οδυσσέα Ελύτη έχουμε "ανοιχτούς λογαριασμούς". Πάντα κατέφευγα (ή, καλύτερα να πώ: προσέφευγα) στην παρασκιά του, ώστε να λάβω παραμυθία απ' τον λόγο του ή να βιώσω τη γόνιμη σιωπή, την οποία συνήθως εμπνέει.

Ταξιδεύοντας πρόσφατα στην Πάτμο ήξερα ότι στον ιερό εκείνον τόπο προηγήθηκε ο Ποιητής, ιστορώντας μάλιστα στίχους υψιπετείς, ανάλογους της έμπνευσης του Ιωάννη, θησαυρισμένους ήδη στο βιβλίο του "Μαρία Νεφέλη" (1978). Ο ίδιος, εξάλλου, έχει πλουτίσει τη Γραμματεία μας με μια "μορφή στα Νέα Ελληνικά" της Αποκάλυψης του Ιωάννη.

Θυμόμουν επίσης, ότι υπάρχουν κι εκφραστικές (ιστορικές πλέον) φωτογραφίες από μια παρουσία του εκεί, το 1980.

Παράλληλα γνώριζα, ότι η Έλλη Λαμπέτη έχει, με την ασυναγώνιστη έκφρασή της, αποδώσει το ποίημα "Πάτμος", που μάλιστα ως βίντεο κυκλοφορεί στο YouTube.

Όλα τούτα τα δεδομένα, τα παρουσιάζω σήμερα, έτσι ως ελάχιστη τιμή στον Ποιητή της Διαύγειας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών δεκαετιών φέτος από την απονομή σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1979.

Οι δημοσιευόμενες εδώ ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Ελύτη εν Πάτμω είναι του 1980 και προέρχονται από το Αρχείο Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη. Τις αποτυπώσαμε από το ειδικό για τον Ποιητή αφιέρωμα του Παγκρήτιου Περιοδικού Κρήτη (έτος 23, τεύχ. 219, Μάρτιος-Απρίλιος 1996).

π. Π.Κ. ]

Η Μαρία Νεφέλη λέει:
ΠΑΤΜΟΣ
Είναι πριν τον γνωρίσεις που αλλοιώνει ο θάνατος·
από ζώντας με τις δαχτυλιές του επάνω μας
ημιάγριοι το μαλλί αναστατωμένο σκύβουμε
χειρονομώντας πάνω σ' ακατανόητες άρπες. Αλλ’
ο κόσμος φεύγει...
Άι άι δυό φορές τ' ωραίο δε γίνεται
δε γίνεται η αγάπη.

Κρίμας κρίμας κόσμε
σ’ εξουσιάζουν μέλλοντες νεκροί·
και κανείς κανείς δεν έλαχε
δεν έλαχε ν' ακούσει ακόμη
καν φωνήν αγγέλων καν υδάτων πολλών
καν εκείνο το "έρχου" που σε νύχτες αϋπνίας μεγάλης ονειρεύτηκα.

Εκεί εκεί να πάω σ' ένα νησί πετραδερό
που ο ήλιος το λοξοπατάει σαν κάβουρας
κι όλος τρεμάμενος ο πόντος ακούει κι αποκρίνεται.

Πάνοπλη με δεκάξι αποσκευές με sleeping bags και χάρτες
πλαστικούς σάκκους κοντάμετρα και τηλεοπτικούς φακούς
κιβώτια με φιάλες μεταλλικό νερό
κίνησα —δεύτερη φορά— και τίποτα.

Κιόλας η ώρα εννιά στον μόλο της Μυκόνου
έσβηνα μες στα ούζα και στα εγγλέζικα
θαμώνας ενός ουρανού ελαφρού όπου όλα
τα πράγματα βαραίνουν δυο φορές το βάρος τους
ενώ τεντώνεται από τ' άστρα ο λώρος
να κοπεί και χάνεσαι...

Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς
πάνω σ' ένα κρεβάτι που το ζέσταναν οι ράχες άλλων·
βάδιζα λέει σε παραλία ερημική
οπού η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά
του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα.
Ώς το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω
από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο
άνοιξα τα πόδια
σιγά-σιγά τα σπλάχνα μου άρχισαν
μώβ κυανά πορτοκαλιά να πέφτουν·
με στοργή σκύβοντας τα 'πλενα ένα-ένα
προσεχτικά προ πάντων στα σημεία που έβλεπα
να 'χουν αφήσει ουλές οι δαγκωνιές του Αόρατου.

Ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου
δίχως να βηματίσω προχωρούσα
φυσούσε η μουσική και μ' έσπρωχνε
κομμάτια θάλασσες εδώ — κομμάτια θάλασσες πιο πέρα.
Θε μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα
πού πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι
άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα
και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη
μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τ’ αγκάθια της
ένας ακόμη που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις
θηλυκός αχινός.

Επάνω κει ξύπνησα μες στο ξένο σπίτι·
πασπατεύοντας μέσα στα σκοτεινά το χέρι μου
πάνω στο ψαλιδάκι των νυχιών έβρισκε την αιχμή.
Λύση της συνεχείας του δέρματος
η αιχμή λύση της συνεχείας του κόσμου.
Εδώθε ο χαμός — εκείθε η σωτηρία.
Εδώθε το mercurochrome το tensoplast
εκείθε το θηρίο λυμαίνοντας τις ερημιές
ουρλιάζοντας δαγκώνοντας
σούρνοντας μέσα στους καπνούς τον ήλιο.


Και ο Αντιφωνητής:

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Στενός ο δρόμος - τον πλατύ δε γνώρισα ποτέ
ανίσως κι ήταν μια φορά μονάχα
τότες που σε φιλούσα κι άκουα θάλασσα...

Κι είναι από τότες λέω - είναι η ίδια η θάλασσα
φτάνοντας μες στον ύπνο μου που 'φαγε τη σκληρή την πέτρα
κι άνοιξε τ' αχανή διαστήματα. Λόγια που έμαθα
σαν περάσματα ψαριών πράσινα
με γαλάζια κιμωλία χαρακωμένα
παραμιλητά που ξυπνητός ξεμάθαινα
και πάλι κολυμπώντας ένιωθα κι ερμήνευα
Ιωάννης των ερώτων
μπρούμυτα
στις κουβέρτες κρεβατιού επαρχιακού ξενοδοχείου
με το γλόμπο γυμνό στην άκρη από το σύρμα
και τη μαύρη κατσαρίδα σταματημένη πάνω απ' το νιπτήρα.
Προς τι προς τι να 'σαι άνθρωπος
ο βαθμός της πολυτέλειας μες στο ζωικό βασίλειο
τι μπορεί να σημαίνει
εξόν κι αν έχεις ώτα ακούειν
μη φoβού α μέλλεις πάσχειν.

Εγώ δεν εφοβήθηκα
εγώ διόλου ταπεινά όμως υπόμεινα
εγώ το θάνατο είδα τρεις φορές
εγώ με διώξανε απ' τις πόρτες έξω.

Αν έχεις ώτα ακούειν. Εγώ άκουσα
βουή σαν από πελαγίσιον κόχυλα

και στρέφοντας μέσα στο φως άξαφνα είδα
τέσσερα μελαψά στην όψη αγόρια
οπού φυσούσαν κι έσπρωχναν έσπρωχναν κι έφερναν
κομμάτι γης φτενό ζωσμένο στην ξερολιθιά
όλο όλο εφτά ελαιόδεντρα
κι ανάμεσό τους γέροντας έμοιαζε βοσκός
το πόδι του ξυπόλυτο πάνω στην πέτρα.

"Εγώ είμαι" μού είπε "μη φοβάσαι
κείνα που 'ναι γραφτό να πάθεις."
Και το χέρι το δεξί τεντώνοντας
μου 'δειξε μες στην απαλάμη του τα εφτά βαθιά χαράκια:
"Τούτες είναι οι θλίψες οι μεγάλες
και αυτές θα γραφτούν στο πρόσωπό σου
όμως εγώ θα σου τις σβήσω με το ίδιο ετούτο χέρι
που τις έφερε".

Και μεμιάς πίσω απ' το χέρι του είδα - φάνηκε
συρφετός πολλών αλαλιασμένων από τρόμο ανθρώπων
οπού φώναζαν κι έτρεχαν έτρεχαν κι έσκουζαν
"Ιδού έρχεται ο Αβαδδών ιδού έρχεται ο Απολλύων".
Ένιωσα ταραχή μεγάλη, και όργητα
με κυρίεψε. Αλλ' ο ίδιος συνέχισε:
"Κείνος που αδίκησε ας αδικήσει ακόμη. Κι ο βρομιάρης
ας βρομίσει περισσότερο. Κι ο δίκαιος
πιο δίκαιος ας είναι". Κι επειδή αναστέναξα
με γαλήνη απέραντη άπλωσε το χέρι
αργά πάνω στο πρόσωπο μου
κι ήταν γλυκύ σαν μέλι αλλά πικράθηκαν τα σωθικά μου.
"Δει σε πάλιν προφητεύσαι επί λαοίς και έθνεσι
και γλώσσαις και βασιλεύσι πολλοίς"
είπε· και βγάζοντας λευκές φωτιές έσμιξε με τον ήλιο.

Τέτοιο το πρώτο μου όνειρο που ακόμη
ναν το χωρίσω απ' τις φωνές της θάλασσας
και να το σώσω καθαρό δε γίνεται.
Δε γίνεται μέσα στα λόγια τ' όνειρο.
Το ψέμα μου είναι τόσο αληθινό
που ακόμη καιν τα χείλη μου.

Μουσική Vs Εκλογές

Πήξαμε ήδη στην εκλογολογία... Μάς είχε λείψει δυο χρόνια και είχαμε αναπτύξει ένα κάποιο σύνδρομο στέρησης... Εε, λοιπόν, μπήκαμε για τα καλά!!!...

Εμείς αντιστεκόμαστε με μουσική, έτσι για ν' ανασάνουμε από τις αναθυμιάσεις των εκλογομαγειρεμάτων. Σε αυτό μάς βοηθά ο φίλος του πολυπεριοδικού μας Μουσικός Αντώνης Κλάδης, ο οποίος μάς απέστειλε τρία μουσικά βιντεάκια, στα οποία πρωταγωνιστεί ως μαέστρος.

Χαρείτε νότες και ποιητικό λόγο Μ. Χατζηδάκι και Α. Σολομού, Δ. Λάγιου και Ο. Ελύτη, Θ. Μικρούτσικου και Ν. Καββαδία από τη Χορωδία του Μουσικού Σχολείου και του 1ου Λυκείου Ζακύνθου και από τους Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες του 2008, στον Πύργο της Ηλείας, όπου τα παιδιά μας πρώτευσαν:

Δραματικές εικόνες από τις πλημμύρες της Εύβοιας

Αποκλειστικό φωτορεπορτάζ: Μανώλης Δημελλάς

Στο site της η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας μάς ενημερώνει:
Οι πλημμύρες αποτελούν τη δεύτερη πιο συχνή φυσική καταστροφή, μετά τις δασικές πυρκαγιές.
Πλημμύρα συμβαίνει λόγω ραγδαίων βροχοπτώσεων και ισχυρών καταιγίδων, από το ανέβασμα της στάθμης των ποταμών ή από το λιώσιμο χιονιού. Συμβαίνει επίσης από υποχώρηση φραγμάτων και στην περίπτωση αυτή οι συνέπειες είναι πολύ μεγάλες.
Η πλημμύρα από φυσικά αίτια είτε παρουσιάζει βραδεία εξέλιξη είτε ανήκει στην κατηγορία της ξαφνικής πλημμύρας, που είναι και το πιο συνηθισμένο φαινόμενο στην Ελλάδα. Στον Ελληνικό χώρο οι πλημμύρες οφείλονται σε καταρρακτώδεις βροχές, που συνοδεύουν τη διέλευση υφέσεων.
Η ξαφνική πλημμύρα είναι το αποτέλεσμα ατμοσφαιρικών διαταραχών, που συνοδεύονται από ραγδαίες βροχοπτώσεις, με μεγάλα ποσά βροχής σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι ξαφνικές πλημμύρες προκαλούνται από καταιγίδες που κινούνται αργά ή κινούνται πάνω από την ίδια περιοχή......

Αγαπητέ π. Π.,

Μόλις γύρισα από την Εύβοια, η κατάσταση εκεί είναι δραματική. Μετά από τις φωτιές ξεκινάμε δυναμικά με τις πλημμύρες. Οι κάτοικοι λεν για μια ανύπαρκτη κρατική - δημοτική μηχανή, ενώ βέβαια και οι ίδιοι έκτιζαν μέσα στα ποτάμια και τα ρέματα.

Κατά τα άλλα, καλό φθινόπωρο και καλή ψήφο...

Υ.Γ. Ωραία τα περιγράφει η ιστοσελίδα της Πολιτικής Προστασίας. Άντε τώρα να βρούμε ποιος Στρατηγός, αφού δεν είναι ο Άνεμος, φταίει για να τού το φορτώσουμε κι αυτό...

Μανώλης Δημελλάς

"Εγενόμην εν Πάτμω" [7. Προσόμοιο ταπεινό ελλείψει ιδιομέλου]

Παναγιώτης Καποδίστριας

Π Α Τ Μ Ι Α Ζ Ο Ν Τ Α Σ

Εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω

και τι μ' αυτό;

Ούτως ή άλλως
μόνον όσοι έχουν όραση βλέπουν.

Εμείς οι άλλοι αρκούμαστε
σε θροΐσματα του θείου δυσερμήνευτα

σε καμένες φιλίες με ανέμους πεπτωκότες
στου λόγου τα ξύσματα

μια και πατμιάζοντας
λευκότερο άσπρο δε γίνεται
τόση ευωδία φωτός ανεμπόδιστη δεν αντέχεται

στο πάνω-πάνω της γραφής αητός πεθαίνει

ενώ εξάπαντος
τα μαυροπούλια της σιωπής αμυγδαλώνουν τον καιρό.

(Πάτμος, 1-3.9.2009)

"Εγενόμην εν Πάτμω" [6. Στα σοκάκια της Χώρας Πάτμου]

Η Πάτμος και ειδικά η πρωτεύουσά της, η Χώρα, μαζί με το Καστρομονάστηρο του Θεολόγου και το Σπήλαιο της Αποκάλυψης, ανακηρύχθηκαν το 1999 από την Επιτροπή Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO "Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO".
Μια περιδιάβαση σάς επιφυλάσσουμε σήμερα στη Χώρα, στα ριζά του Μοναστηριού.

Πρόκειται για έναν απρόσμενα ατμοσφαιρικό οικισμό, ο οποίος ιδρύθηκε πενήντα χρόνια μετά την ίδρυση της Μονής, για να προστατευθεί το Μοναστήρι από τις συχνότατες επιδρομές των Κουρσάρων.

Μεσαιωνικός λοιπόν οικισμός, θαυμάσιος από αρχιτεκτονικής πλευράς, με ολόλευκα σπίτια και δαιδαλώδη καλντερίμια, τα οποία αγκαλιάζουν αγαπητικά / προστατευτικά το Μοναστήρι, οδηγώντας κυρίως σε αυτό.

Εδώ ο επισκέπτης ξεχνάει ποιος είναι και πού βρίσκεται. Μπαίνοντας στην επικράτεια της Χώρας εξακτινώνεται αμέσως σε άλλες εποχές, βιώνοντας στιγμές του παρελθόντος ανεπανάληπτες και ολοένα αφουγκραζόμενος ανάσες από τα παλιά.

Σε τούτο συντελεί τα μέγιστα, το ότι οι ντόπιοι έχουν σεβασθεί αυτό που παρέλαβαν. Ο οικιστικός χώρος δεν παρουσιάζει σχεδόν καμία παραφωνία, ενώ -ευτυχέστατα- δεν κυκλοφορούν εδώ (επειδή, μάλλον, δε χωράνε) αυτοκίνητα.

Σπίτια ολοφώτεινα και κυριαρχικά κατέναντι στη γοητευτική πρόκληση του ήλιου αναμετρώνται στα ίσα μαζί του! Αλλά και στους πανταχόθεν ανέμους αποδεικνύονται ανθεκτικά και στον πανδαμάτορα Χρόνο!...

Σπίτια με ψηλούς μαντρότοιχους και ολόκλειστες εξώπορτες, οι οποίες, εφόσον ανοίξουν, επιφυλάσσουν εκπλήξεις για το βλέμμα του ανυποψίαστου επισκέπτη, του πολλάκις απορροφημένου σε άλλες βάρβαρες θέες.

Σοκάκια, τα οποία δεν ξέρεις πού θα σε βγάλουν... Όμως και δεν θέλεις να ξέρεις! Εδώ νιώθεις απόλυτα αφιερωμένος στο πάλλευκο των τοίχων, στον ίσκιο των στοών, εκεί όπου επιβιώνουν, σε πείσμα των καιρών, οι Ήσκιοι των προαπελθόντων. Αυτά τα σπίτια πάνω απ' τις στοές δημιουργούν μεταξύ τους ένα συγκοινωνούν οχυρωματικό τείχος, παράλληλο μ' εκείνο του Καστρομονάστηρου.

Έχω την εντύπωση, ότι, αν αφεθείς να περπατήσεις εδώ στα δαιδαλώδη στενά, μετά μάλιστα την ηρεμία του μεσονυχτίου, οπωσδήποτε θα συναντηθείς με τους Ήσκιους, οι οποίοι θα έχουν ασφαλώς βγει για να πιουν τον αέρα τους!... Οπωσδήποτε θ' ακούσεις ομιλίες πανέρωτες και μύχιους στεναγμούς, αποκωδικοποιώντας μ' επιτυχία τη Σιωπή τους!...

Διακριτικές επιγραφές-ταμπέλες πληροφορούν πού βρισκόμαστε, ενώ σεμνά περίτεχνες σκάλες οδηγούν με τρόπο φιλόξενο τον επισκέπτη.

-Το βασίλειό μου, για ένα τέτοιο σπίτι εδώώώώ!!!!!!!!

Μπουκαμβίλιες λυγερόκορμες ξεπροβάλλουν συχνά-πυκνά εδώ κι εκεί, οι οποίες με το αγαθό μοβ χρώμα των ανθέων τους, νοηματοδοτούν το απόλυτο λευκό και το ανεπαίσθητο γαλάζιο!

Πάμπολλα τ' Αρχοντικά ή τα περικαλλή σπιτικά. Όχι όμως επηρμένα και υπερφίαλα ωσάν τα ημέτερα, αλλά με σεβασμό στον τόπο και στην βαθύτερη ιστορία του. Μερικά μηχανάκια κι ένα ψυγείο της Pepsi-Cola μάς επαναφέρουν στο ανάρμοστο Σήμερα...

Περίκλειστες πλατείες στ' ανθρώπινα μέτρα, με ταβερνεία που σέβονται κατά πάντα τον εαυτό τους ξεπετάγονται μπροστά μας από το πουθενά! Εδώ μπορείς να γευθείς παραδοσιακά καλούδια, όλα με γεύση: Τα "πουγκιά", τ' "αμυγδαλωτά" ή τις "τυρόπιτες", ενώ ο καφές θυμίζει όντως καφέ!

Όπου και να κάμεις εκκλησιές, μικρές ή μεγαλύτερες, περίτεχνες ή απλοϊκές, οι πλείστες αποκατεστημένες στο αρχαίο κάλλος τους. Σύμφωνα με τους ιστορικούς οι μεταβυζαντινές σχέσεις των κοσμικών και των μοναχών του τόπου εξελίχθησαν αμφίδρομα στις κοινωνικές και οικονομικές δομές.

Ο 15ος αιώνας της Πάτμου δηλοί την Αναγέννηση του όλου νησιού. Προάγεται η Αγιογραφία, η Ναοδομία και η εν γένει Αρχιτεκτονική, ώστε οδηγήθηκε ο τόπος στην εμπορική ακμή του 16ου αιώνα, ενώ τα τέκνα των επιφανών Πατμίων σπουδάζουν τότε στην Δύση.