Μετάξι Πεκίνου: Από την παραγωγή στην κατανάλωση / Silk of Beijing

[Φωτολήψεις: π. Παναγιώτης Καποδίστριας / Πεκίνο, 22 Ιουνίου 2013, υπό βροχήν]

Το Κέντρο Λόγου Μπανάτου "Αληθώς" τιμά τη συγγραφέα Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ τιμά μια εξέχουσα γόνο του Μπανάτου Ζακύνθου, την ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ-ΤΣΟΥΚΑΛΑ, έγκριτη διηγηματογράφο και τακτική συνεργάτρια του e-περιοδικού μας.

Η τιμώμενη βρέθηκε από πολύ νωρίς μετανάστρια στην Αυστραλία, όπου μόνιμα ζει και διαπρέπει. Μες από το πεζογραφικό κυρίως έργο της διασώζονται οι καημοί της ξεριζωμένης από τη μητροπολιτική Ελλάδα Ρωμιοσύνης, της μεταφυτευμένης βίαια σε ξένη γη.

Η τιμητική εκδήλωση θα γίνει στο τέλος της Ευχαριστιακής Σύναξης της ερχόμενης Κυριακής, 28 Ιουλίου 2013, στον ναό της Φανερωμένης Μπανάτου, στην οποία -σημειωτέον- θα προεξάρχει ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄. Σύντομη αναφορά στο έργο και την προσφορά της κ. Διονυσίας Μούσουρα-Τσουκαλά θα κάνει ο Εφημέριος και υπεύθυνος του ΑΛΗΘΩΣ π. Παναγιώτης Καποδίστριας, στη συνέχεια ο Σεβ. Μητροπολίτης θα επιδώσει το τιμητικό δίπλωμα και το σχετικό αναμνηστικό, η δε τιμώμενη στο τέλος θα απαντήσει κατάλληλα.

Who is who Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

Είναι γόνος της συνοικίας Κουκουναρία του Μπανάτου, κόρη των μακαριστών συντοπιτών μας ιερέως Σπυρίδωνος Μούσουρα (του λογίου και μουσικολογιωτάτου) και της πρεσβυτέρας Χρυσής. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1940, όπου ολοκλήρωσε και την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της. Στην Αυστραλία μετανάστευσε το 1967 με τον σύζυγο και τα παιδιά τους. Εκεί δίδαξε την ελληνική γλώσσα στα απογευματινά και σαββατιανά παροικιακά σχολεία, ενώ σπούδασε Διερμηνεία και Μετάφραση στο Πανεπιστήμιο RΜΙΤ της Μελβούρνης.

Έργα της πεζά και έμμετρα -δημοσιευμένα σε εφημερίδες της Ζακύνθου και σε λογοτεχνικά περιοδικά της Αυστραλίας- έχουν διακριθεί αρκετές φορές σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Το 1996 συμμετείχε με την ποιητική συλλογή "Σκυφτές Ανεμώνες", στο βιβλίο Τετραλογία, των εκδόσεων Ναυτίλος.

Αυτοτελώς έχουν εκδοθεί οι διηγηματικές συλλογές της: Ο Κραταιός Νόστος [2000, εκδόσεις του Πανεπιστημίου RMIT, Melbourne, (Ελληνικό Τμήμα)], Εκ Φιόρε και εξ Αντιπόδων [2005, εκδόσεις Τσώνη], Του Φιόρου και του Μισεμού [2013, εκδόσεις Περίπλους]. Το 2007 (εκδόσεις Τσώνη) κυκλοφόρησε η δίγλωσση ποιητική συλλογή της: Εν τη πόλει της Μελβούρνης και με Αγγλικό τίτλο: Words and Memories in Melbourne. 

Στο e-περιοδικό μας και μάλιστα στο ένθετο, με τίτλο Νυχθημερόν, έχουν δημοσιευθεί μέχρι σήμερα 74 πρωτότυπα κείμενά της, μια επιλογή των οποίων πρόκειται να κυκλοφορηθεί σε έντυπη μορφή προσεχώς, στη Μελβούρνη. Όλα τα εν λόγω κείμενα είναι δημοσιευμένα στη στήλη "Αναμνήσεις και νοσταλγίες της Διονυσίας" και μπορείτε να τα ξαναδιαβάσετε μ' ένα κλικ εδώ. 

Μπορείτε, εξάλλου, να δείτε και να ακούσετε την ίδια να διαβάζει ένα διήγημά της, στο βίντεο που ακολουθεί (προερχόμενο από τον Κυκλοδίωκτο, δηλαδή το κανάλι μας στο YouTube), το οποίο μαγνητοσκοπήθηκε παλαιότερα για λογαριασμό του πολυπεριοδικού μας και στο πλαίσιο του Οπτικοακουστικό Αρχείο Ζακυνθίων Λογοτεχνών, που ιδρύσαμε:

Έρευνα του BBC για την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα

Έφυγε σήμερα ο πανεπιστημιακός και ιστορικός τέχνης Θάνος Χρήστου

Αγγελτήριο κείμενο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΝΙΔΑΡΗ 

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα, παρ’ όλο που γνωρίζαμε τα προβλήματα υγείας του Θάνου Χρήστου. Έφυγε από τη ζωή σήμερα, 53 χρονών. 

Ήταν μία από τις σημαντικές μορφές στη θεωρία της τέχνης, σε πανελλήνιο επίπεδο, αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ενώ είχε διατελέσει Πρόεδρος της Δημοτικής Πινακοθήκης Κερκύρας. Ήταν επίσης Πρόεδρος του Ιδρύματος Χαρακτικής «Άρια Κομιανού». 

Γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1960. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Θεσσαλονίκη και ακολούθως τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές του σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στην Ιστορία της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου το 1995. Είχε διδάξει το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης στα Τμήματα Ιστορίας και Αρχειονομίας-Βιβλιοθηκονομίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Ζούσε στην Κέρκυρα. Μια από τις σημαντικές μελέτες του είναι «Η γλυπτική στα Ιόνια Νησιά», εκδ. Απόστροφος, Κέρκυρα, 2001, σελ. 300. 

Η Κέρκυρα δεν θα τον ξεχάσει. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Κινέζα παρασκευάστρια τεΐου [89η φωτογραφία ταυτότητας]

Γεύση και μέθη από Marula στη Μοζαμβίκη

Σήμερα σας κερνάμε το αφρικάνικο ποτό Amarula, κρέμα μεθυστική δηλαδή από τους καρπούς του δέντρου Marula, που φύεται στις υποσαχάριες χώρες. Εμείς το εντοπίσαμε τόσο στη Νότιο Αφρική (δείτε παλαιότερη ανάρτησή μας, εδώ), όσο και στην ύπαιθρο της Μοζαμβίκης, κατά το ταξίδι μας στις αρχές του 2012, απ' όπου και οι σημερινές φωτογραφίες (περιοχή Boane και Goba). 

Επίτηδες ανωτέρω μιλήσαμε για μεθύσι, δεδομένου ότι τα εύχυμα αυτά φρούτα περιέχουν αυξημένο οινόπνευμα, που μπορεί να προξενήσει κάποια μέθη τόσο στους ανθρώπους, όσο και στα ζώα, τα οποία -ελλείψει νερού- "ξεδιψούν" με τις "μαρούλες", που πέφτουν από τα δέντρα! Στις φωτογραφίες που ακολουθούν, ο Μοζαμβικανός αγρότης γεύεται "μαρούλες" και ευφραίνεται καταλλήλως!

Πατρινό πρωινό αφ' υψηλού

Κόρη Πεκίνου [88η φωτογραφία ταυτότητας]

«Ποιητών και Αγίων Πάντων», η νέα ποιητική συλλογή της Γιώτας Αργυροπούλου

Διάβασε και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Την τέταρτη σύναξη ώριμων στίχων – καρπών της φίλης ποιήτριας Γιώτας Αργυροπούλου λάβαμε μεσοκαλόκαιρα. Φέρει τον τίτλο «Ποιητών και Αγίων Πάντων», κυκλοφορήθηκε εντελώς πρόσφατα -τον περασμένο Ιούνιο 2013- από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και κοσμείται εξωφυλλικώς με μια ειδυλλιακής τρυφερότητας λεπτομέρεια από εικόνα της αθωνικής Μονής Ιβήρων.

            Κάθε ποιητής έρχεται καιρός, που έχει την εσωτερική διάθεση - ανάγκη μάλλον- να επικοινωνήσει / συνομιλήσει με τους όμαιμους δημιουργούς (της όποιας εποχής, δεν έχει σημασία, δεδομένου ότι η Αιωνιότητα αποτελεί τον κατεξοχήν χωροχρόνο των Ποιητών), οι οποίοι -προ αυτού συνήθως- επιδόθηκαν ή και δαπανήθηκαν ολοσχερώς στην Τέχνη του Λόγου.

Αυτή η συνομιλία είναι ζωτικής σημασίας για τον κάθε νεότερο δημιουργό για δύο λόγους: Πρώτον, δείχνει και αποδέχεται ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην κάθε μορφής τέχνη και, δεύτερον, σκύβει με σεβασμό πάνω από τα ωραία και μοιραία κείμενα και πρόσωπα πάντων των προ αυτού διατελεσάντων αθλητών του είδους ή στέκει στον ήσκιο τους για να λάβει αναψυχή και κουράγιο για την περαιτέρω πανδύσκολη προσωπική πορεία του.

            Αναθυμούμαστε τον Ελύτη να προσφωνεί την Ποίηση ως «αγία» του:  «Ποίηση ω Αγία μου - συγχώρεσέ με αλλ’ ανάγκη να μείνω ζωντανός να περάσω από την άλλην όχθη» ή τον Καβάφη να τής απευθύνεται προσευχητικώ τω τρόπω: «… Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάπως ξέρεις από φάρμακα, / νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω. / … Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάμνουνε- για λίγο- να μη νιώθεται η πληγή».

            Λαμβάνοντας την σκυτάλη από τους περιώνυμους και περίοπτους Εκείνους η φίλη Γιώτα Αργυροπούλου προσθέτει την δική της εκδοχή στην ποιητική της Ποίησης, παραδεχόμενη ότι εντέλει ο ποιητής δεν γεννάται πολυτελώς, αλλά αποτελεί το παράγωγο έλλειψης και  μη παρηγορίας. Θα νομιμοποιούμασταν -άραγε- να πούμε ότι ο ποιητής είναι ένα είδος ΑμΕΑ; Μάλλον, ναι!... Η Αργυροπούλου πάντως ισχυρίζεται:

«Η έλλειψη γεννάει τον ποιητή

η έλλειψη τον τρέφει

και μόνο το σκοτάδι

που πέφτει στη σελίδα

έρχεται για λίγο

τον παρηγορεί.»

            Το εγχείρημα της Αργυροπούλου στο ανά χείρας βιβλίο δεν είναι και τόσο εύκολο: Σε όλες τις σελίδες, με τρόπο σεβαστικό και απλό (ουδέποτε απλοϊκό) συναπαντιέται με τον Νεκρό Αδελφό, τους αλησμόνητους θιασώτες του Τυπογραφείου Κείμενα,  τον Καρυωτάκη, τον Σαχτούρη, τον Κατσαρό, τον Καβάφη, την Σαπφώ, τον Σίλερ, τον Γκαίτε, τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Γκάτσο, την Πολυδούρη και άλλους πολλούς νοούμενους ή και υπονοούμενους χειρώνακτες του Λόγου.

Ιδού κι ένα ποίημα (σελ. 68 εξ.), εκφραστικό της ποιητικής ταπεινοφροσύνης της, του δέους που νοιώθει ενώπιον τόσων μεγάλων φυσιογνωμιών και της ιαματικής – ελεητικής προσφοράς τους στην εν απελπισία ψυχούλα ενός εκάστου εξ ημών: 

ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Μας δίναν εικονίτσες

που παρίσταναν αγίους και του Χριστού τα θαύματα.

Μάζευα προσεχτικά τις χάρτινες εικόνες

και τις βαστούσα στην παλάμη μου.

Παρηγορούσα κάθε πίκρα.

Αργότερα στη νιότη μου, όταν γύριζα βράδυ

στο άδειο μου δωμάτιο με παγωμένη την καρδιά,

ως χαλεπόν η νεότης,

άνοιγα για συντροφιά εγκόλπια με ποιήματα.

Τι ζεστασιά. Τι βάλσαμο μού τόνωνε τα σπλάχνα.

Τώρα έχω παρέα στο κονάκι μου όλους μαζί

τους παρηγορητές και τους προστάτες.

Προσεύχομαι στη χάρη τους και λέω

ευλογημένο το όνομά τους.

Καμιά φορά συγχέω τα ονόματα, βλάσφημο δεν είναι

αφού ο ίδιος ο Θεός, Ποιητής εκλήθη.

Ο Κώστας Καρυωτάκης, μυροβλήτης.

Νικόλαος Εγγονόπουλος, τροπαιοφόρος

Κωνσταντίνος Καβάφης, ομολογητής.

Η Σαπφώ, γλυκοφιλούσα, γοργοεπήκοος.

Των δημοτικών μας τραγουδιών οι ανώνυμοι

Άγιοι Πάντες.

Αθλοφόροι, ιαματικοί και ελεήμονες

τόσοι ακόμα ποιητές να με παρηγορούν

τόσοι ακόμα ποιητές να με συντρέχουν.

[Σημείωση: Τα ποιήματα που αφορούν στον Κ. Π. Καβάφη μπορείτε ν’ αναγνώσετε σε προηγούμενη ανάρτησή μας, κάνοντας κλικ εδώ. Ό,τι αφορά στον Διονύσιο Σολωμό είναι εδώ.]

Ένα νέο ποίημα για τον Διονύσιο Σολωμό

Γιώτα Αργυροπούλου

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ι

Μόνασε και ασκήτευσε.

Ήξερε ότι καλοί αγωγοί της ποίησης

είναι μονάχα η μοναξιά και η αγρυπνία.

ΙΙ

Αληθινή ποίηση είναι

ό,τι έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός.

Ποίηση είναι εκείνο που δεν μπόρεσε

ούτε αυτός

να γράψει

όταν μ’ αψέντι δυνατό

έκαιγε την καρδιά του

σκόρπιζε τη στάχτη της

σε άσπρα σ’ άδεια φύλλα

σε αέναες κατανομές

των σχεδίων σχέδια.

[Από την ποιητική συλλογή της Γιώτας Αργυροπούλου, Ποιητών και Αγίων Πάντων, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2013, σ. 59 εξ. Παρουσίαση του εν λόγω βιβλίου θα δημοσιευθεί στο e-περιοδικό μας αύριο!]

Στον ποταμό Χουανγκπού της Σανγκάης [φωτογραφίες + video]

Πλέοντας στο βενετσιάνικο Canal Grande, από το Rialto στον San Marco

Δύση στην Πάτρα

Venezia η γαληνοτάτη, σε άσπρο-μαύρο {5ο μέρος}