Στις όχθες του ποταμού Μόκολο στη Νότιο Αφρική | Mokolo River (South Africa) [1]

Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Βρισκόμαστε στη Νότιο Αφρική και μάλιστα βορειοδυτικά της, στη σαβάνα, εκεί όπου συνορεύει το κράτος αυτό με την Μποτσουάνα (Botswana). 

Οι μέρες ήρεμες και ανεκτά ζεστές, το δε απόγευμα οι δυνατοί άνεμοι και μετά η βροχή είναι στην ημερήσια διάταξη. Εδώ να κατασκηνώσει μόνιμα κανείς και τίποτε άλλο!!! Εδώ οι σχεδόν ζωγραφικές εικόνες που εισπράττεις, σε κάνουν να ξεχνιέσαι, μακριά απ' τις βουές και τις τριβές του κόσμου!!! Για του λόγου το αληθές, ακολουθεί οπτικοακουστικό υλικό:

Και μετά από τις πρωτόγνωρες εικόνες της ημέρας, αρχίζει να υποχωρεί το φως, δίνοντας χώρο και χρόνο στο -αλλιώς ωραίο- αφρικάνικο σκοτάδι, το οποίο πάντως δημιουργεί τις δικές του πραγματικότητες πάνω από τα νερά του Mokolo! Νυχτερινές γοητείες μάς εξωθούν στην όχθη, σιγανές νότες αναμοχλεύονται, τα μουγκρητά του φιλικού μας ιπποπόταμου επιμένουν, οι φοινικιές συστέλλονται, ο δε ύπνος μάς αποφεύγει σκόπιμα:

 

Ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος στη Νύχτα των Μουσείων 2009 για μια συνομιλία Μουσικής και Ζωγραφικής

Έφθασε στο μέιλ του Ίσκιου μας πριν λίγο μια είδηση για ένα πολύ ενδιαφέρον σετ πολιτιστικών δραστηριοτήτων, το οποίο πολύ ευχαρίστως προβάλλουμε:

Το Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού συμμετέχοντας στον πανευρωπαϊκό εορτασμό της Νύχτας των Μουσείων, προτείνει σε συνεργασία με τη Μικρή Άρκτο μια πρωτότυπη διοργάνωση: Μια μεταμεσονύχτια συναυλία με τον πιανίστα & συνθέτη Βασίλη Τσαμπρόπουλο, σε συνομιλία με έργα τέχνης νυχτερινής θεματολογίας.

Η Συναυλία

Ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος, ο πιανίστας και συνθέτης, η φήμη του οποίου ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας κι έγινε γνωστός παγκοσμίως για το έργο του, παρουσιάζει στην Οικία Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, (Αμαλίας 4, πλατεία Συντάγματος, 5ος όροφος) το Σάββατο 16 Μαΐου & ώρα 12.00 τα μεσάνυχτα, μια μεταμεσονύχτια συναυλία, με αφορμή την τελευταία του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «The Promise», που κυκλοφόρησε πρόσφατα παγκοσμίως από την ECM.
Το πρόγραμμα θα συμπληρωθεί με έργα από τα Νυχτερινά του Σοπέν.

Ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος είναι μια πολύπλευρη μουσική προσωπικότητα, που κινείται με μοναδική άνεση στα μονοπάτια της κλασικής μουσικής, ενώ ταυτόχρονα υπηρετεί με μοναδικό τρόπο και το χώρο της τζαζ και του αυτοσχεδιασμού. Οι Times του Λονδίνου τον έχουν κατατάξει στους μουσικούς που ερμηνεύουν εξίσου καλά κλασική και τζαζ μουσική. Παράλληλα, διακρίνεται και στο χώρο της σύνθεσης καθώς το βιογραφικό του περιλαμβάνει συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες. Στην τελευταία του δουλειά «The Promise» (η πιο “προσωπική”, όπως ο ίδιος υπογραμμίζει) ο Έλληνας καλλιτέχνης ερμηνεύει σόλο πιάνο τις δικές του συνθέσεις.

Η έκθεση

Παράλληλα με τη συναυλία, στην οικία Α. & Λ. Κατακουζηνού θα εγκαινιαστεί μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής με έργα νυχτερινής θεματολογίας, από 27 εικαστικούς καλλιτέχνες.

Συμμετέχουν αναλυτικά οι: Ηώ Αγγελή, Νανά Βέττα, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Ανδρέας Γεωργιάδης, Στέφανος Δασκαλάκης, Τάνια Δημητρακοπούλου, Κωνσταντίνος Έσλιν, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Αλέκος Κυραρίνης, Μιχάλης Μαδένης, Καλλιρρόη Μαρούδα, Τάσος Μισούρας, Παναγιώτης Μπελντέκος, Μανώλης Μπιτσάκης, Γιάννης Μπουρνιάς, Alexei Kyrilloff, Ρόιλα Μπουζέα, Έλενα Παπαδημητρίου, Κωστάς Παππάς, Αίγλη Πέττα, Γιώργος Ρόρρης, Αμαρυλλίς Σινιοσίογλου, Δημήτρης Σκουρογιάννης, Βασίλης Σούλης, Νίκος Στεφάνου, Μανώλης Τζωρτζακάκης, Δημήτρης Χατζημαρινάκης, Μανώλης Χάρος.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η Ιστορικός Τέχνης Ίρις Κρητικού.

Ο Διήμερος εορτασμός του Ιδρύματος ολοκληρώνεται την Κυριακή 17 Μαΐου, ώρα 17.00-20.00, με απογευματινή περιήγηση στην έκθεση, σε συνομιλία αυτή τη φορά με την μουσικό και τραγουδίστρια Μαρία Τυράσκη, η οποία θα ερμηνεύσει με την άρπα της παραδοσιακές μελωδίες από όλη την Ευρώπη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Οργάνωση: Ίδρυμα Α. & Λ. Κατακουζηνού - Μικρή Άρκτος. Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού.

Συντονισμός για την Οικία Ά. & Λ. Κατακουζηνού (Λ.Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Σύνταγμα): Γιώργος Μαγγίνης - Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου.
Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 16 & Κυριακή 17 Μαΐου 2009. Ώρες λειτουργίας: Σάββατο 16 Μαΐου: 21.00-02.00 / Κυριακή 17 Μαΐου: 17.00-20.00.

* * *

Με την ευκαιρία, ας μεταλάβουμε των ήχων του Βασίλη Τσαμπρόπουλου:

Η ζωγράφος Ειρήνη Καουκάκη στο Μουσείο Χέλμη Φυσικής Ιστορίας

Το Μουσείο Χέλμη Φυσικής Ιστορίας και οι Φίλοι του Μουσείου, στο πλαίσιο του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας των μουσείων, μάς καλούν όλους να παραστούμε στα εγκαίνια Έκθεσης Ζωγραφικής της Ειρήνης Καουκάκη με τίτλο

«Ότι απέμεινε … μνήμες χρόνου»,

τη Δευτέρα 18 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, στο κτίριο του Μουσείου στο πανέμορφο ριζοχώρι Φαγιά (Αγία Μαρίνα) της Ζακύνθου.

Διάρκεια έκθεσης: 18 Μαΐου-18 Ιουνίου, ημέρες και ώρες λειτουργίας του Μουσείου.

Η Ειρήνη Καουκάκη, εμπνευσμένη από τα μνημεία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς των Ιονίων Νήσων, μάς προσκαλεί σ' ένα ταξίδι, τότε που οι πραγματικές αξίες μετουσιώνονταν σε μια γαλήνια ομορφιά, η οποία δεν πλήγωνε τον χώρο και το περιβάλλον, αλλά εναρμονίζονταν και χάριζαν την απλότητα και τη σιγουριά ενός κόσμου που δεν επεδείκνυε τίποτα και δεν ήξερε να βιάζει και να βιάζεται.

Φωτογραφία, Ζωγραφική και Χαρακτική από την Ομάδα Καλλιτεχνών Καματερού

Αντι - Λήψεις

Ομαδική Έκθεση Φωτογραφίας, Ζωγραφικής και Χαρακτικής

ΟΜΑΔΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ

Εγκαίνια: Κυριακή 17 Μαΐου 2009, Ώρα: 20:00

Κέντρο Εκδηλώσεων Ομιλιών
Μιχαήλ Βόδα 28, Αθήνα

Διάρκεια: 17 – 31 Μαΐου 2009


11 καλλιτέχνες παρουσιάζουν τα έργα τους

Μαρίζα Ανδρεάκου
Βασίλειος Βούρδας
Γιάννης Κόρμπος
Αρετή Κούκου
Νώντας Λεοντίδης
Χρύσα Μιχαλοπούλου
Θανάσης Οικονόμου
Κωνσταντίνος Ρώϊμπας
Σπύρος Σιατούφης
Θωμάς Σταυρόπουλος
Κωνσταντίνος Τσιώλης

Ξενάγηση στην Ευαγγελίστρια, τη Μητρόπολη της Λευκάδας

Σήμερα ταξιδεύουμε νοερά στ' όμορφο νησί της Λευκάδας κι επιχειρούμε μιαν επιπλέον ξενάγηση. Αυτή τη φορά στον περικαλλή Ναό της Ευαγγελίστριας ο ποίος είναι και ο Μητροπολιτικός.

Χρονολογία απαρχής του Ναού είναι το 1689. Ξεκινά την ιστορική του διαδρομή στον χρόνο ξύλινος, αλλά με την καθοριστική συμβολή του Ιερομονάχου Μεθοδίου Μολφέτα, του και πρώτου Εφημερίου του, εξελίσσεται σ' ένα περίλαμπρο κτίσμα.

Ο ναός σωριάστηκε σε άμορφη μάζα ερειπίων κατά τον καταστρεπτικό Σεισμό του 1825. Οι ευλαβείς Λευκάδιοι της Ενορίας ανέλαβαν την αποκατάστασή του. Κατ' αρχήν ορθώθηκε ξύλινος και συν τω χρόνω στη σημερινή του μορφή. Τα δεινά όμως δεν τέλειωσαν... Ξαναχτυπήθηκε άγρια απ' τον Εγκέλαδο στις 14 Αυγούστου 2003, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, μα με σύντονες ενέργειες του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και των αρμοδίων Αρχών, σύντομα επουλώθηκαν οι πληγές.

Αμέσως μόλις εισέλθει ο επισκέπτης στο ναό, η Ιστορία είναι διάχυτη στον χώρο. Πόσες χαρές και λύπες διαιώνιες... Πόσα ιστορικά γεγονότα, ιδιωτικά ή δημόσια... Πόσος χρόνος έχει ξοδευτεί εδώ μέσα... Πόσα δάκρυα ικεσιών και ψάλματα δοξαστικά...

Το επιβλητικότατο Τέμπλο μαγνητίζει από την πρώτη στιγμή τη ματιά προς ουράνιες πτήσεις του νου μας. Είναι έργο του Χαρ. Γλένη ή Πριτελή.

Το πρώτο που διαπιστώνει κανείς, είναι η συνύπαρξη βυζαντινίζουσας και δυτικίζουσας τεχνοτροπίας στην αγιογραφία. Οι δεσποτικές εικόνες του Τέμπλου είναι του Σπυρίδωνος Σταμπόγλη...

... ενώ οι αγιογραφικοί πίνακες της Ουρανίας (α. Το παιδίον Ιησούς οραματίζεται τον Σταυρό Του, ανάμεσα στην Παναγία και τον Ιωσήφ, β. Η στέψη της Θεοτόκου από την Αγία Τριάδα) είναι έργα του Σπυρίδωνος Γαζή.

Το δικό τους χρώμα έχουν ο χαρακτηριστικός άμβωνας και ο αρχιερατικός θρόνος, ξυλογλυπτικά έργα του Ευσταθίου Προσαλέντη ή Μαϊστράλη.

Το πλέον ιδιαίτερο, ανάμεσα στα πολλά και αξιοπρόσεκτα της Μητρόπολης των Λευκαδίων, είναι η περίπυστη εικόνα της Αγίας Μαύρας, ένθετη σε ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι - καθέδρα σε σχήμα κάστρου. Προέρχεται από τον παλαίφατο ναό της Αγίας Μαύρας του Κάστρου και φυλάσσεται εδώ μετά την πυρπόλησή του, που συνέβη το 1810.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία κι - εννοείται- πλείστα άλλα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να βρει στον καλοτυπωμένο, μεγαλομεγέθη, πανόδετο και πληρέστατον από κάθε άποψη Τόμο με τίτλο "Ενορία Ευαγγελιστρίας Λευκάδος" (Λευκάδα 2007, σελίδων 356), τον οποίο συνέγραψε ο πολυγραφότατος και δραστηριότατος σημερινός Εφημέριος του Ναού και καλός μας συναδελφός Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλη, τον οποίο ευχαριστούμε (και από αυτή τη θέση) για Όλα!!!

Καληνύχτα, Ευγένιε Σπαθάρη...

Φτερούγισε απόψε...
Ο Ευγένιος κάνει παρέα τώρα στις Σκιές,
τις οργανώνει σε θίασο,
ονοματίζει τις Φιγούρες,
μοιράζει ρόλους στις Ψυχές
για τις πάμφωνες στιγμές τους πίσω απ' τον μπερντέ.

Για την αλληλογραφία Hubert Pernot και Λεωνίδα Χ. Ζώη

Κυκλοφόρησε σήμερα η εργασία - ανακοίνωση του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, "Ανέκδοτη αλληλογραφία Hubert Pernot και Λεωνίδα Χ. Ζώη", ανάτυπο από τον Τόμο "Πηγές Επτανησιακής Φιλολογίας (1500-1940)", ο οποίος αποτελεί τα Πρακτικά του Συνεδρίου, που διοργανώθηκε από την Εταιρεία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών στην Κεφαλονιά το 2006, στη μνήμη του Γιώργου Γ. Αλισανδράτου.
Από το μελέτημα αυτό μεταφέρουμε ευθύς παρακάτω το εισαγωγικό μόνο μέρος, για να λάβετε γνώση:

Ο Hubert Pernot υπήρξε σημαντικός Γάλλος γλωσσολόγος κι ελληνιστής των τελών του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού. Γεννήθηκε το 1870 κι επηρεάσθηκε από τον απόηχο των φιλελληνικών κινημάτων, που κυριάρχησαν στην Ευρώπη πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Με άλλα λόγια, δεν έχομε να κάνουμε απλά και μόνο μ’ έναν σοβαρό ελληνιστή, αλλά ταυτόχρονα μ’ έναν θερμό φιλέλληνα. Σπούδασε στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών των Παρισίων και υπήρξε καθοριστική η μαθητεία του πλάι στον σπουδαίο ελληνιστή βιβλιογράφο Émile Legrand. Αργότερα ο ίδιος αναδείχθηκε Καθηγητής της Νεοελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Διέπρεψε επίσης ως Καθηγητής της Γενικής και Πειραματικής Γλωσσολογίας και Διευθυντής του Ινστιτούτου Φωνητικής του Πανεπιστημίου Παρισίων. Υπήρξε ο ιδρυτής του Νεοελληνικού Ινστιτούτου της Σορβόννης, αλλά και των Εκδόσεων Συλλογή του Νεοελληνικού Ινστιτούτου και Ο Ελληνικός Κόσμος. Ταξίδεψε αρκετές φορές στην Ελλάδα για επιτόπιες έρευνες, μελέτες και συναντήσεις. Ανάμεσα στις πλείστες όσες και πολυσήμαντες δημοσιεύσεις του, που αφορούν στην Ελλάδα και στον πολιτισμό της (λ.χ. γλώσσα των Ευαγγελίων, μελωδίες της Χίου, δημοτικά τραγούδια, ομηρικά έπη, διάλεκτο της Τσακωνιάς, νεοελληνική φωνητική), αξιοσημείωτη είναι η ανατύπωση του Ύμνου του Δ. Σολωμού στο La Grèce actuelle, σε μετάφραση του Laffon, αλλά και η ολοκλήρωση και συμπλήρωση των πονημάτων τού Legrand Bibliothèque grecque vulgaire, Bibliographie Hellénique και Bibliographie Ionienne. Πέθανε το 1946, σε ηλικία 76 ετών, αφήνοντας σοβαρότατη παρακαταθήκη στους μεταγενέστερους ερευνητές και γλωσσολόγους. Ανάμεσα στους Έλληνες μαθητές ή συνεργάτες του συγκαταλέγονται οι Οκτάβιος και Μέλπω Μερλιέ και ο Ακαδημαϊκός Διονύσιος Ζακυθηνός .

Ο H. Pernot έφθασε στη Ζάκυνθο δυο φορές: Στις 19 Ιανουαρίου 1913 και στις 26 Απριλίου 1937. Ο κυριότερος συνδετικός και φιλικός του κρίκος με το νησί υπήρξε ο εξέχων πνευματικός άνθρωπος της Ζακύνθου και Αρχειοφύλακας των αρχών του 20ού αιώνα Λεωνίδας Χ. Ζώης (Ζάκυνθος 1865 - Παλαιό Φάληρο 1956). Ο ακαταπόνητος ιστοριοδίφης κι εμβριθής ιστορικός, θαυμαστός εξάλλου λεξικογράφος, υπήρξε πάντοτε ανοικτός στις ευρωπαϊκές προκλήσεις και στις νέες ιδέες, δίχως να περιχαρακώνεται στην εντόπια μόνο πνευματική κατάσταση. Για παράδειγμα, μες από το πολύτιμο Ιστορικόν και Λαογραφικόν Λεξικόν του, αυτό ακριβώς είναι κατάδηλο: Παρά τις βασικές του αναφορές στο πάτριο νησί, καταπλήσσει όντως η ευρύτητα των γνώσεων που κατέχει για τα παγκόσμια πράγματα της εποχής του, η παραπομπή σε προσωπικότητες που ούτε καν διανοούμαστε ότι γνωρίζει ή ότι υπάρχουν, η καταγραφή μικρών ή παραμικρών λεπτομερειών, οι οποίες πάντως απαθανατίζουν επαρκώς σημαντικότατες πτυχές της ευρωπαϊκής πνευματικότητας των παρελθόντων αιώνων στη συνάντηση και κράση της με τη ζακυνθινή (και τότε) πολυ-πολιτισμικότητα .

Η σχέση Pernot και Ζώη βρίσκεται αποτυπωμένη σε κάποιες επιστολές, τις οποίες αντάλλαξαν στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας, δηλαδή από το 1910 έως το 1924. Αυτές μονάχα έχουν διασωθεί στο πολύτιμο Αρχείο Ζώη, μέρος του οποίου, μέσω του ζακυνθινού ερευνητή και λογοτέχνη Νίκου Γρυπάρη (1913-1976), έφθασε στον σύγχρονο μελετητή και λογοτέχνη της Ζακύνθου Διονύση Σέρρα, εκδότη των Επτανησιακών Φύλλων.
[...]

Δυο ανοιξιάτικα τραγούδια από τη "Μαθητική Μαντολινάτα και Χορωδία Ζακύνθου"

Η "Μαθητική Μαντολινάτα και Χορωδία Ζακύνθου" αποτελεί μια παρήγορη πραγματικότητα στην αναβροχιά του σύγχρονου Πολιτισμού στο νησί του Σολωμού, του Κάλβου και του Φώσκολου.

Στις 21 Μαρτίου, με το έμπα της Άνοιξης, έδωσαν Συναυλία, την οποία μάλιστα σάς είχαμε προτείνει, με μαέστρο τον Καθηγητή Μουσικής Αντώνη Κλάδη, ο οποίος αθόρυβα πασχίζει το κατά δύναμιν στον ευαίσθητο αυτόν χώρο!

Από εκείνη την εκδήλωση παρουσιάζουμε απόψε δυο χαρούμενα στιγμιότυπα, έτσι για να μάς φτιάξουν την διάθεση!

Ο Άγιος Ανδρέας στα Διαπόρια της Ζακύνθου

Εξερεύνηση, Κείμενο και Φωτογραφίες: Μαρία Σιδηροκαστρίτη-Κοντονή

Στις βορειοδυτικές ακτές της Ζακύνθου, στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μέσω Βολιμών του Δήμου Ελατίων, υπάρχουν δύο μικρά νησάκια-σκόπελοι, "Διάποροι ή Διαπόρων σκόπελος" αναφέρονται στο λεξικό του Λεωνίδα Χ. Ζώη (τόμος Α΄, σελ. 162 ).

Το μεγαλύτερο από αυτά πήρε το όνομά του από το Μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα, που ήταν κτισμένο εκεί πριν από τον 16ο αιώνα, από όπου και μεταφέρθηκε στην απέναντι στεριά, στο Μεσοβούνι, για το φόβο των πειρατικών επιδρομών. Να θυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι το αποτοιχισμένο εκκλησάκι στον α΄ όροφο του Μεταβυζαντινού Μουσείου Ζακύνθου προέρχεται από αυτό το Μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στο Μεσοβούνι.

Το νησί-σκόπελος φαίνεται ότι παλαιότερα συνδεόταν με τη στεριά. Τώρα πλέον ένα πολύ μικρό κομμάτι θάλασσα το χωρίζει από αυτήν. Η παράδοση διηγείται ότι προσπάθησαν να πηδήσουν αυτό το πέρασμα ενενήντα εννιά κάτοικοι της περιοχής, έπεφταν όμως στη θάλασσα και πνίγονταν, διότι τους έσπρωχνε ο διάβολος... Μόνον ο εκατοστός γλίτωσε, ο οποίος ήταν καλόγερος και κατάφερε να δέσει τον διάβολο κρατώντας τον χρόνια κλεισμένο στο νησί! Έτσι -λένε- σταμάτησε το κακό.

Όταν επισκέπτεσαι το νησάκι με βάρκα από το Φάρο ή τον Άγιο Νικόλα, τίποτα δεν μαρτυρά ότι ξαφνικά και από το πουθενά εμφανίζονται εμπρός στα μάτια σου αμυντικές κατασκευές (τοίχοι) μήκους πλέον των σαράντα μέτρων και ύψους δύο-τριών μέτρων και που όμοιες τους δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη Ζάκυνθο!

Στο εσωτερικό τους υπάρχουν τα ερείπια του Καθολικού της Μονής και άλλες κατασκευές, αλλά είναι τόσο δύσβατα και απόκρημνα, που μόνον οργανωμένα μπορεί κανείς να εξερευνήσει το υπόλοιπο νησί, να πάει στη μικρή κυκλική αμμουδιά που λέγεται Άγιο Βήμα, ν' ανέβει και να κατέβει τα κατεβάσματα (η θέση που είναι κτισμένο το μοναστήρι), να ξαποστάσει δίπλα στους βράχους Γαρμπή, Πουνέντε και Μαΐστρο.

Είναι απορίας άξιον, πώς ένας μικρός σκόπελος έχει τόσες ονομασίες, τις οποίες, μαζί με την παραπάνω παράδοση, μού τις είπε το 1990 ο αείμνηστος Ηλίας Θεοδόσης, πρώην πρόεδρος της κοινότητας Μέσω Βολιμών. Η φωτογράφισή μας έγινε το 1996 με την βοήθεια του κ. Νίκου Ακτύπη, τότε Δημάρχου Ελατίων.

Ελπίζοντας ότι το δημοσίευμα αυτό θα κεντρίσει το ενδιαφέρον ειδικών επιστημόνων, οι οποίοι θα αποτυπώσουν, μελετήσουν και καταγράψουν την ιστορία του Αγίου Ανδρέα στα Διαπόρια, είχα δημοσιεύσει στον τοπικό τύπο (εφημ. Ερμής, 14 Νοεμβρίου 1996 και εφημ. Ημέρα τση Ζάκυθος, 29/30 Οκτωβρίου 2000) τις σχετικές φωτογραφίες, αλλά μάλλον δεν έπεσε στην αντίληψη κάποιου αρμοδίου... Επανέρχομαι λοιπόν πάλι σήμερα, μέσα από τον "ίσκιο του Ήσκιου", μήπως κάποιος ενδιαφερθεί και ξαναζωντανέψει το άγνωστο αυτό κομμάτι της τοπικής Ιστορίας μας.

"Τρία Τραγούδια" του Ιάκωβου Κονιτόπουλου σε ποίηση Π. Καποδίστρια

Σήμερα επιστρέφουμε στη Συναυλία για την Ιερατική Ποίηση, που με πολύ μεγάλη επιτυχία διοργανώθηκε από τον Παναγιώτη Ανδριόπουλο και το Πολύτροπον στις 14 Ιανουαρίου 2007, στην Αίθουσα της Φιλαρμονικής Εταιρείας - Ωδείου Πατρών. 

Εκεί πρωτοπαρουσιάστηκε το έργο του Ζακυνθίου έγκριτου συνθέτη Ιάκωβου Κονιτόπουλου "Τρία Τραγούδια" (2006) για φωνή και πιάνο, σε ποίηση π. Παναγιώτη Καποδίστρια (από την ποιητική συλλογή του "Όταν ο Σπηλαιοκτήτης έρθει", εκδ. Αίολος, Αθήνα 1995), με σολίστ την διάσημη μέτζο σοπράνο Μαίρη - Έλεν Νέζη και τον Γιώργο Πέτρου στο πιάνο. 

Παρακάτω αναρτώνται τα "Τρία Τραγούδια" μαζί όμως με τους στίχους τους, για διευκόλυνση των τηλε-θεατών μας, επειδή ο ήχος δεν είναι ο καλύτερος. 

Αξίζει παρενθετικά εδώ να σημειωθεί, ότι το β΄ Τραγούδι (το "Προεόρτιο") παρουσιάστηκε μια δεύτερη φορά, στη Ζάκυνθο, κατά την εορταστική Συναυλία για την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, στις 21 Μαΐου 2007, με σολίστ τη Μαργαρίτα Συγγενιώτου (μέτζο σοπράνο) και τον Σπύρο Δεληγιαννόπουλο στο πιάνο. Το μουσικό σύνολο διηύθυνε ο ίδιος ο Ιάκωβος Κονιτόπουλος.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Οργή, στοργή των μυστικών μου ησυχασμών
των ατελέσφορων λυγμών και των παράτολμων ελπίδων
φενάκη πρώτη κι ασφαλής των άβατων στιγμών
απόπειρα για εικονισμό και μάχη ακροστιχίδων.




ΠΡΟΕΟΡΤΙΟ

Αθώα μιλημένος για τα πράγματα ολόκληρα
με τη σιωπή προεόρτιο τριάδας να ελέγχει με
άνεμε είπα οκτάστηλε
υγρή επινόηση
την αστρική μας διάρκεια να ιδρύσω
αχ να μπορούσα
μια παραλίγο του γλαυκού θανάτου μου ενσάρκωση

μα ο τρόπος μου την αποτέφρωσε
που ήταν ώς χτες λεπτομέρεια δακρύων -


- Τι κρίμα
να μην έχουμε φτερά
αφού και για τα πράγματα δεν υπάρχει ακμή.




ΑΝΑΘΗΜΑ

Τι να τα κάμεις φίλε μου τα μάτια;

Θρηνούσες οι φωνές
θα σού ανταμείψουν τη συνήθεια.

Σελίδες για την Christa Wolf στο Περιοδικό "Πόρφυρας" (Νο 131)

Μόλις λάβαμε το νέο τεύχος του καλού κερκυραϊκού περιοδικού Πόρφυρας (Νο 131, Απρίλης – Ιούνιος 2009), με μια σειρά από εύχυμες σελίδες για την Κρίστα Βολφ (Christa Wolf), μια από τις πιο δυναμικές φωνές παγκοσμίως της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας, που υπογράφουν η Κυριακή Χρυσομάλλη-Henrich (η οποία είχε και την επιμέλεια αυτών των σελίδων), η Ελένη Γεωργοπούλου, ο Θεοδόσης Πυλαρινός, η Σωτηρία Σταυρακοπούλου και ο Γιώργος Ποιμενίδης.

Η Κρίστα Βολφ, η οποία έκλεισε τα 80 της χρόνια, είναι η σημαντικότερη εν ζωή πεζογράφος της Γερμανίας και πρώην «σταρ» της Λογοτεχνίας στην πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία, υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας και μεταφρασμένη σε 20 τουλάχιστον γλώσσες,

Στις άλλες σελίδες του περιοδικού, μελετήματα της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη, του Δημοσθένη Κορδοπάτη, του Ξενοφώντα Κοκόλη, του Γιώργου Παναγιώτου και του Μιχάλη Μπακογιάννη. Ποίηση του František Halas (μετάφραση Γιώργου Κεντρωτή), του Γιώργη Μανουσάκη (1933-2008, ποιήματα που βρέθηκαν στο αρχείο του ποιητή μετά τον θάνατό του), του Διονύση Σέρρα (ένα συγκινητικό ποίημα, το "Θύμηση", για τον φευγάτο φίλο μας ποιητή Γιώργη Παυλόπουλο) και του Παναγιώτη Ράμμη. Πεζογραφία του Φίλιππου Δρακονταειδή και του Γιάννη Καβάσιλα.

Τις πολύ ενδιαφέρουσες σελίδες με τον γενικό τίτλο «περίπλους» (με σχόλια, επισημάνσεις και κριτική), υπογράφουν ο Σάββας Πατσαλίδης, η Δήμητρα Μήττα, ο Θανάσης Παπαθανασόπουλος και ο Δημήτρης Κονιδάρης.

Ο Γιάννης Ρίτσος στη "λέσχη αθανάτων"

"Λέσχη Αθανάτων" τιτλοφορείται η φιλόδοξη σειρά βιβλίων της Ελευθεροτυπίας, όπου κάθε μήνα στεγάζονται τιμητικά (μάλλον τιμώμενη και η ίδια η Εφημερίδα) εξέχουσες προσωπικότητες του πνευματικού βίου της πατρίδας μας.

Κατά το περασμένο Σάββατο (2 του Μαγιού), με τη συμπλήρωση 100 ακριβώς ετών από τη γέννηση του κορυφαίου μας Γιάννη Ρίτσου (1.5.1909-1.5.2009) το μαγιάτικο τομίδιο -άξια και δίκαια- αφιερώθηκε σ' αυτόν!

Όντως το συλλεκτικό αυτό βιβλίο αποτελεί πραγματικό απόκτημα, θα χρειαζόταν μάλιστα να μπει και στις εκπαιδευτικές κοινότητες. Να, μια πρότασή μας, την οποία θα μπορούσαν ίσως να σκεφθούν οι παράγοντες της Εφημερίδας. Διότι, στις 192 μεστές σελίδες του, συνοψίζει με τρόπο προσιτό στο ευρύτατο κοινό την πλημμυρίδα της διαρκώς ογκούμενης "ριτσολογίας", με απόλυτο σεβασμό στον Ποιητή και το πλατύτατο, μα και τόσο βαθύ, Έργο του.

Υπεύθυνος της καλής αυτής έκδοσης (και της όλης σειράς της Λέσχης) είναι ο Γιώργος Τζεδάκις, ενώ την εικαστική επιμέλεια έκαμε ο Νίκος Κεχαγιάς.

Στα περιεχόμενα φιλοξενούνται, διανθισμένα με πλουσιότατο και δυσεύρετο φωτογραφικό υλικό από διάφορα Αρχεία, τα εξής αξιόλογα κείμενα:

1. Χρήστου Σιάφκου, "Ζωή με ποίηση και αγώνες",

2. Χρήστου Σιάφκου, "Επιστολές από την Εξορία",

3. Βασίλη Καλαμάρα, "Ένας γνωστός άγνωστος ποιητής" και Αικ. Μακρυνικόλα, "Εργογραφία",

4. Γρηγόρη Ιωαννίδη, "Εικαστικές Αναζητήσεις. Ο θεατρικός Ρίτσος",

5. Γιώργου Παπαδάκη, "Ο μελοποιημένος Ρίτσος" και

6. Βασίλη Καλαμάρα, "Η Έρη Ρίτσου θυμάται".

π. Π.Κ.

Με τον αναστάσιμο τρόπο της Βασιλικής Νευροκοπλή

Ως "αναστάσιμο χαιρετισμό" (καθώς μαρτυρά η σχετική αφιέρωση) έλαβα αυτές τις μέρες τρία χυμώδη βιβλία από τη συγγραφέα, μουσικό και blogger Βασιλική Νευροκοπλή, με την οποίαν επικοινωνούμε τα τελευταία χρόνια διαδικτυακώ τω τρόπω.

Και τα τρία εκδόθηκαν από τον γνωστό τοις πάσι Εκδοτικό Οίκο Α. Α. Λιβάνη και πρόκειται για τα: "Σε τέμπο κόκκινο" (2008, δημιουργική γραφή εσωτερικών και άκρως ευαίσθητων κειμένων, σελίδες 304), και τα παιδικά, ή για ν' ακριβολογούμε, εμάς τους αμετανόητους παλιμπαιδίζοντες καλύτερα, "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" (2007, το οποίο απέσπασε το βραβείο 2008 ελληνικού παιδικού βιβλίου για παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και βραβείο 2008 παιδικού εικονογραφημένου του περιοδικού Διαβάζω) και "Το παραμύθι της μουσικής" (2008, το οποίο εσχάτως κυκλοφόρησε και σε cd από τις εκδόσεις Εν Χορδαίς, σε μουσική Κυριάκου Καλαϊτζίδη, του και συζύγου της).

Η καλή συγγραφέας δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι στην αχανή Μπλογκόσφαιρα εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Ψυχή μου ! Εε, λοιπόν, από την πρώτη παράγραφο του κάθε βιβλίου από τα παραπάνω, ο αναγνώστης μπορεί αμέσως να εισπράξει, ότι όχι μόνον εξωτερικεύει απλά και μόνον τα εσώψυχά της, αλλά καταθέτει αυτήν καθεαυτήν την Ψυχή της!

Καλή μας φίλη Βασιλική, συνέχισε έτσι! Οι πραμάτειες σου είναι πλούσιες και πλουμιστές, σκορπίζοντας ολοένα προς τα έξω άρωμα τρυφερότητας, λόγια θωπευτικά, κείμενα παρηγορητικά! Σ' έχουμε ανάγκη, να υπάρχεις και να δημιουργείς, αγαπώντας τον περιβάλλοντα κόσμο σου πάλι και πάλι! Έτσι θα υπάρχει και προοπτική να ομορφύνεις την όποια του ακοσμία!

Who is Who

Η Βασιλική Νευροκοπλή γεννήθηκε το 1968. Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης το 1990 και από το Τμήμα Θεάτρου της ΑΣΚΤ το 1998. Το 2005 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Θεωρία της Ελληνικής Παραδοσιακής και Ανατολικής μουσικής.

Έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια θεάτρου, μουσικής και χορού με κορυφαίους έλληνες και ξένους δασκάλους (Ρ. Πατεράκη, Λ. Λαζόπουλο, Θ. Εσπίριτου, Β. Παπαβασιλείου, T. Suguki, A. Vassiliev, T. Sudana, G. Shbeir κ.ά.) Έχει συνεργαστεί με την Ελληνική Ραδιοφωνία και το Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης.

Από το 1992 μέχρι το 1995 είχε την ευθύνη του Θεατρικού Παιχνιδιού στον "Μύλο" με προσκεκλημένους λογοτέχνες και καλλιτέχνες. Από το 1991 έως σήμερα έχει επιμεληθεί πολλές σχολικές θεατρικές παραστάσεις με κάποια από τα έργα σε διασκευές της, ενώ συμμετείχε ως ηθοποιός σε παραστάσεις μουσικής και λόγου στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Από το 1994 μπαίνει στον χώρο της γραφής. Ξεκινά με ποίηση και συνεχίζει με θεατρικά έργα, πεζογραφήματα, μονολόγους, δοκίμια, στίχους για τραγούδια και παραμύθια. Το 1999 εκδίδει το θεατρικό μονόπρακτο "Εγώ ο Άλλος" (εκδ. Νησίδες) και το 2001 δημοσιεύεται στο περιοδικό Πανδοχείο το διήγημα "Το μοναδικό φιλί". Ακολουθούν τα διηγήματα "Των κουλουρτζήδων" (περ. Νέα Εστία, Αύγουστος 2006) και "Η βιοπάλη των πουλιών" (στο συλλογικό τόμο Χριστού Γέννα, εκδ. Ακρίτας, 2006).

Ποιήματά της από την ποιητική συλλογή "Ημερολόγιο της Λύπης", δημοσιεύονται το 2005 στο περιοδικό Εντευκτήριο, και από την ποιητική συλλογή "Πίσω από τον ορίζοντα, τα σώματα και τα λόγια", μεταφρασμένα στα γερμανικά στο 2ο τόμο της ανθολογίας της αφιερωμένης την σύγχρονη ελληνική ποίηση που εκδίδεται το 2006, στο Μόναχο (εκδ. Ρωμιοσύνη) με την επιμέλεια της Dadi Sideri Speck.

Το δοκίμιό της, Το Μετέωρο Σώμα, Μαριονέτες, Σχοινοβάτες, Δια Χριστόν Σαλοί, ή το Τέλος της Γλώσσας, δημοσιεύεται στα Πρακτικά του Η΄ Πανελληνίου Συνεδρίου Γλώσσας, εκδ. Κώδικας, 2006.

Δύο τραγούδια σε στίχους της, το "Ζεϊμπέκικο της ξενιτιάς" και το "Χελιδόνισμα" περιλαμβάνονται στον ψηφιακό δίσκο (CD) Εξορία, του Κυριάκου Καλαϊτζίδη, (Εν Χορδαίς 2005).

Στη βιβλιογραφία της -εννοείται- συμπεριλαμβάνονται και τα τρία εδώ παρουσιαζόμενα βιβλία.

Ο Διονύσης Καρατζάς άρτι αφιχθείς από "Ταξίδια εσωτερικού"

Αυτές τις μέρες είχα την ξεχωριστή χαρά να λάβω από τον Πατρινό Ποιητή Διονύση Καρατζά τη νέα του ποιητική συλλογή (ως "ανοιξιάτικο φιλικό χαιρετισμό", καθώς γράφει στην αφιέρωση), με τίτλο «Ταξίδια εσωτερικού», η οποία κυκλοφορήθηκε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Μεταίχμιο (2008).

Ο λόγος του και σ' ετούτο του το βιβλίο έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, διότι εξορύσσει και αποτυπώνει με πραότητα και ωσάν γάργαρο νερό αλήθειες βύθιες της ψυχής. Ταξίδια είναι τα ποιήματά του, έξοδοι από τα καθημερινά, δίχως επιτηδεύσεις και υπερβατικούς βερμπαλισμούς. Χτίζει τις λέξεις του με τη σαφήνεια, που προσδίδει η βαθιά επίγνωση του Χρόνου, της Καρδιάς, της Νύχτας και της Γλώσσας , με διάθεση ερωτοπαθή και υπακοή στη μεγαλειότητα του Απλού.
Μού άρεσε η άποψή του για τις δομικές δυνατότητες των λέξεων:

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Τις λέξεις, όταν παλιώνουν,
να τις ρίχνετε στα ποιήματα.
Μέσα σ’ αυτά θα ξαναβρούν την αλήθεια
και τη λάμψη τους.
Αν όμως σας πέφτει μακριά η ποίηση,
να τις κρατάτε σε βαθιά σιωπή
και σε υγρασία σώματος.
Να προσέχετε να βρίσκονται διαρκώς
κοντά σε παιδιά, σε φωτιά και σε έρωτα.
Προπάντων να τις συντηρείτε σε κατάσταση γραφής.

Στόχος του σημειώματος ετούτου δεν είναι η κριτική. Μόνον η επισήμανση του νέου ετούτου ποιητικού επιτεύγματος, το οποίο μάς αγγίζει θωπευτικά και μάς χειραγωγεί στη λειτουργία των συν-Αισθήσεων, των αγεωγράφητων αυτών πόλεων της μέσα πατρίδας, όπου ο Ποιητής Καρατζάς, σαν όλους τους αφοσιωμένους του είδους, αγρυπνάει εν εγρηγόρσει επί των τειχών της. Τι κάνει εκεί;;; Ας αφήσουμε τον ίδιο να μάς περιγράψει την εμπειρία του:

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Τη μια στερεώνει στα νερά το φως

την άλλη μοιράζει δρόμους στα πουλιά

κι άλλοτε δίνει τις εποχές διακιοσύνη.

Τέτοια θαύματα κάνει σε ώρες κοινής αγωνίας

αυτός που προσεύχεται στις λέξεις.

[Περισσότερα ποιήματα από τη συλλογή, δημοσιεύουμε στα παραΘέματα λόγου, εδώ.]

Who is Who

Ο Διονύσης Καρατζάς γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα και σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1968-1972). Διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Πάτρα. Υπήρξε βασικός συνεργάτης του Περιοδικού Υδρία (1973-1985) και ιδρυτικό μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου Ποίησης, Πάτρα (1980-1985). Επίσης, είναι μέλος της ΑΕΠΙ, της Ένωσης Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού, της Εταιρείας Συγγραφέων και της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας.

Στον τομέα της δισκογραφίας έχει συνεργαστεί με τον Μίκη Θεοδωράκη στους δίσκους Τα πρόσωπα του Ήλιου (1987), Ως αρχαίος άνεμος (1987), Η Βεατρίκη στην οδό Μηδέν (1994) και Λυρικώτερα (Poetica) 1996, με τον Ηλία Ανδριόπουλο στο Μουσικό τοπίο (1993), με τον Γιώργο Ανδρέου στα Χελιδόνια της βροχής (2000), καθώς και με τον Γιάννη Γερογιάννη στο Παραμύθι για πουλιά (2006).

Έχoυν εκδοθεί αρκετές ποιητικές συλλογές του, μεταξύ των οποίων: Ξημέρωμα στη γη, Όστρακα 1972, Αντιόπη, Όστρακα 1982, Ως αρχαίος άνεμος, Αχαϊκές Εκδόσεις 1987, Ανθοφορία της νύχτας, Δελφίνι 1997, Ποιήματα 1972-1997, Διάττων 1999, Στα νερά βαθαίνει ο ουρανός, Διάττων 2001, Πότε μίλα πότε φίλα, Μεταίχμιο 2002, Απ΄το μισό παράθυρο, Μεταίχμιο 2006 (Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών).

Το Πρωτείο στην Εκκλησία: Μια ελληνορθόδοξη θεώρηση

Κείμενο - φωτό: Νίκος Μαγγίνας

Πηγή: Φως Φαναρίου

Μια διατριβή που θα συζητηθεί πολύ! Όχι μόνο στους Ορθοδόξους κύκλους, αλλά κυρίως στους Ρωμαιοκαθολικούς.
Πρόκειται για την διδακτορική διατριβή του Μεγάλου Αρχιδιακόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μαξίμου, ο οποίος έλαβε επίσημα το δίπλωμα της ανακηρύξεώς του σε διδάκτορα της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου υποστήριξε την διατριβή του με θέμα: «Το Πρωτείο στην Εκκλησία - Από την Α΄ Βατικανή στην Β΄ Βατικανή Σύνοδο: Μια Ελληνορθόδοξη προσέγγιση» (Primacy in the Church - From Vatican I to Vatican II: A Greek Orthodox Perspective).

Η διδακτορική διατριβή απέσπασε τις ευμενείς κρίσεις των εξεταστών Καθηγητών Μητροπολίτου Διοκλείας κ. Καλλίστου Ware και της Ελλογιμ. Δρος G. Simmonds, οι οποίοι τόνισαν, ότι το διδακτορικό θα συμβάλει στην επιστήμη της Θεολογίας και παρότρυναν τον Μ. Αρχιδιάκονο να το εκδώσει.

Ο Καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ, ο οποίος έλαβε την διατριβή του Αρχιδιακόνου Μαξίμου, συνεχάρη τον νέο διδάκτορα, επισημαίνοντας ότι οι άριστες σπουδές του Αρχιδιακόνου παρήγαγαν μια ενδιαφέρουσα και πολύτιμη διατριβή, η οποία υπογραμμίζει πτυχές άγνωστες στους Ρωμαιοκαθολικούς Θεολόγους και πιθανόν σε κάποιους Ορθοδόξους και θα συμβάλει στον διεξαγόμενο διάλογο μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σημειώνει, επίσης, σε σχετική επιστολή του προς τον Μ. Αρχιδιάκονο, ότι είναι πολύ ευγνώμων, διότι η διατριβή παρέχει πλούσια γνώση στην θεολογική επιδίωξή μας.

Σημείωση Π.Κ.

Εμείς από εδώ, στον ταπεινό μας Ίσκιο του Ήσκιου, (παρακολουθώντας νυχθημερόν τα του Σεπτού Κέντρου της Ορθοδοξίας στην του Κωνσταντίνου Καλλίπολη) συγχαίρουμε από καρδιάς τον εκ Πατρών αγαπητό μας Πατέρα Μάξιμο Βγενόπουλο και τού ευχόμαστε ειλικρινά οι εν γένει γνώσεις και η μέχρι τούδε πείρα του στην πολυαπαιτητική αυλή του Φαναρίου να υπηρετήσουν με τον καλύτερο τρόπο την Οικουμενική Ορθοδοξία στη συνάντησή της μάλιστα με τ' άλλα χριστιανικά δόγματα, αλλά και τις θρησκείες του Κόσμου.

Είναι άλλωστε παγκοίνως παραδεκτό, ότι η μετ' επιστήμης Γνώση ξανοίγει τη σκέψη, αποτάσσει τα στερεότυπα, ελευθερώνοντας από τα δεσμά του εκκλησιαστικού μας επαρχιωτισμού, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να μάς δέρνει...

Εύγε π. Μάξιμε! Πάντα ψηλά και όλο ψηλότερα!

Πρωτομαγιά και "τη Χαρά να φοράτε μη λυπάσθε"

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ

(Κανών ωφελιμώτατος)

[Ωδή ζ΄]

Δάκρυα χάμου
κι ανατριχιάζουν τα χώματα
της αγάπης μέγας χορηγός
ελί-χρυσο θαύμα κρινάκι φύεται
για να μυρίζει ανόρθωση πενθούντων˙
Τη Χαρά
να φοράτε μη λυπάσθε.

Νήπιος λόγος
των ηφαιστείων αντίλογος
των ωραίων όροι και βουνά
σεμνότατο δίχτυ διασώζει κόκαλα
για να μυρίζει ανόρθωση πενθούντων˙
Τη Χαρά
να φοράτε μη λυπάσθε.

Φως επηρμένο
αποτεφρώνει τα έντομα
των αθώων πρώτη φυλακή
γυμνάζει αχόρταγο σώμα πύθωνα
για να μυρίζει ανόρθωση πενθούντων˙
Τη Χαρά
να φοράτε μη λυπάσθε.

[Απόσπασμα από ευρύτερη ποιητική σύνθεση του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, γραμμένη πάνω στη φόρμα του Κανόνος του Πάσχα "Κύματι θαλάσσης...". Ολόκληρη δημοσιεύτηκε οριστικά στην ομώνυμη ποιητική συλλογή του "Της αγάπης μέγας χορηγός", 2003, σ. 61-87. Εσείς μπορείτε να την αναγνώσετε στα παραΘέματα λόγου, εδώ.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Συναυλία για την "Ιερατική Ποίηση" (Φιλαρμονική Εταιρεία - Ωδείο Πατρών, στις 14 Ιανουαρίου 2007, με πρωτοβουλία του Παναγιώτη Ανδριόπουλου). Δείτε το παραπάνω σχετικό βίντεο από τον Κυκλοδίωκτο, το κανάλι μας στο YouTube. Ερμηνεύει η φιλόλογος και μουσικός Έφη Φωτίου.]