Καλοκαιριάτικο μεσημέρι στη Στούπα της Μεσσηνίας

Σήμερα εκδράμουμε στη Μεσσηνιακή Μάνη και μάλιστα στην πεντάμορφη παραλία της Στούπας! Εδώ θα καταλύσουμε για μπάνιο, ποικιλίες και ουζάκι!

Τα μανιάτικα σπίτια, αγέρωχα και κυριαρχικά, δεσπόζουν έως κάτω στην ακτή...
 

...ενώ ο ελλαδίτης ήλιος, συνευρισκόμενος ακατάπαυστα με την ενδοτική θάλασσά μας, θέλγει τον καθέναν, ιδιαίτερα όμως τους ανήλιαγους ξένους, οι οποίοι, επιζητούν την εμπειρία τους έως... εγκαυμάτων!!!
 

Επειδή όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αφήνουμε τις φωτογραφίες, που αποτυπώσαμε πριν λίγες μόλις ημέρες επιτόπου, να μιλήσουν για τη "χαρισάμενη ζωή", που ξέρουν να γεύονται οι Έλληνες (και οι ξένοι), έστω και σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης, όπως τώρα!!!

Εικόνες από το Ναγκόρνο Καραμπάχ / Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն / Lernayin Gharabaghi Hanrapetutyun

Ο αγαπητός μας π. Ιωάννης Τσαφταρίδης ταξίδεψε -ως γνωστόν- πριν από δυο περίπου μήνες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου, πλάι στα άλλα του καθήκοντα, έδρασε ως φωτορεπόρτερ του ΙΣΚΙΟΥ μας, αποτυπώνοντας μάλιστα αποκλειστικές εικόνες για το πολυπεριοδικό μας.

Έφτασε εκεί με στρατιωτικό ελικόπτερο (σινούκ), προερχόμενος από Ερεβάν της Αρμενίας.

Ο τόπος, παρά τα δυσχερή και σχεδόν άλυτα προβλήματα, που έχει αντιμετωπίσει, είναι καταπράσινος, ήρεμος και δελεαστικός!

Η πτήση πάνω από το όρος Αραράτ παραπέμπει αμέσως τον νου στον πάλαι ποτέ Κατακλυσμό του Νώε. Διασώζεται ότι εδώ προσάραξε η Κιβωτός.

Πετώντας πάνω από το Στεπανακέρτ, πρωτεύουσα του Ναγκόρνο Καραμπάχ, αξίζει να πληροφορηθούμε τα σχετικά από τη Βικιπαίδεια: 

Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, Lernayin Gharabaghi Hanrapetutyun) ήταν παλαιότερα μία αυτόνομη διοικητική περιφέρεια (κατά τη σοβιετική τότε ορολογία "Όμπλαστ") της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης που ανήκε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Σήμερα συνεχίζει ν΄ αποτελεί μια "εκ των πραγμάτων" αυτόνομη δημοκρατία στο Νότιο Καύκασο, που επισήμως όμως αποτελεί μέρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Χοντρικά βρίσκεται περίπου 270 χλμ δυτικά της αζερικής πρωτεύουσας Μπακού, και πολύ κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Προσδιορίζεται σε έκταση 4.280 τ.χλμ. Το 2002 αριθμούσε 145.000 κατοίκους. Κύρια πόλη είναι το Στεπανακέρτ.

Η Σοβιετική Ένωση ενσωμάτωσε την κυρίως αρμένικη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως Αυτόνομη Δημοκρατία μέσα στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν το 1923. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1991, καθώς η Ε.Σ.Σ.Δ. κατέρρεε, ένα δημοψήφισμα που έλαβε χώρα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και στο γειτονικό Σαχουμιάν κατέληξε στη διακήρυξη ανεξαρτησίας από το Αζερμπαϊτζάν ως Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η κρατική αυτή οντότητα ακόμη δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα διεθνή οργανισμό ή χώρα, συμπεριλαμβανομένης της Αρμενίας.

Η περιοχή έγινε πηγή διαμάχης ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της με τον Πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο πόλεμος κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, και προκάλεσε κύματα προσφύγων από το Καραμπάχ προς την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Από την κατάπαυση πυρός που συμφωνήθηκε το 1994, το μεγαλύτερο μέρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και διάφορες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν γύρω του (συνολικά περίπου το 14% του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν) παραμένουν υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Έκτοτε, οι δυο πλευρές κάνουν συνομιλίες ειρήνης με τη διαμεσολάβηση της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ. Ως αποτέλεσμα της διαμάχης, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία έκλεισαν τα σύνορά τους με την Αρμενία, πλήττοντας καίρια την οικονομία της χώρας.

Εάν κάποιος βρεθεί σε αυτόν τον ευφρόσυνο τόπο, αξίζει να προσκυνήσει στη Μονή του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στο Gandzasar (Գանձասարի վանք). Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα μνημεία της Χριστιανοσύνης, κτίσμα 3ου-4ου αιώνος.

Ο ναός είναι φημισμένος επειδή υπάρχει δυνατή και ζωντανή η παράδοση ότι  εδώ θησαυρίζονται αφενός μεν η Κάρα του Αγίου Ιωάννου, Προδρόμου και Βαπτιστή του Χριστού, αφετέρου δε τα ιερά Λείψανα των γονέων του αγίων Ζαχαρία και Ελισάβετ.

Εορτάζοντας Μεταμόρφωση στα Στροφάδια

Σήμερα, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, πανηγυρίζει η παλαίφατη, αυτοκρατορική και σταυροπηγιακή Μονή των Στροφάδων Νήσων. Εκεί -ως γνωστόν- εγκαταβιοί ο μόνιμος οικιστής των Νησιών ιερομόναχος Γρηγόριος Κλάδης. Φέτος επέλεξε να βρίσκεται κοντά του, στην διασώζουσα ερημία του Νοτίου Ιονίου, ο Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, ο οποίος θα προεξάρχει της σεμνής εορτής.

Ο ΙΣΚΙΟΣ μας, για να βρίσκεται στην επικαιρότητα, πρωτοδημοσιεύει εδώ ορισμένα οπτικοακουστικά στιγμιότυπα από τη Μικρή Αγρυπνία για τη Μεταμόρφωση του 2007, τα οποία μάς προσεκόμισε φιλάδελφα ο αγαπητός μας Διάκονος π. Σεραφείμ Κονίδης, για τις χρείες του πολυπεριοδικού μας.

 Ελπίζουμε ότι θα υπάρξει κατανόηση για την επίδοση του πολυσέβαστου παπα-Γρηγόρη στη βυζαντινή μουσική. Να μη λησμονάμε ότι επί τρεις περίπου δεκαετίες ζει μόνος προς Μόνον, εκεί στον πλωτό Παράδεισό του!

Ένα κάποιο Γυμναστήριο

Στο κέντρο της πόλης της Καλαμάτας, το είδαμε κι αυτό!!!

Στην πολυκοσμία του Αεροδρομίου στο Ντουμπάι [3] / Dubai Airport [3]

Μια τρίτη εικονική εξόρμηση προς Ντουμπάι Σάς επιφυλάσσουμε για σήμερα. Έτσι κι αλλιώς, όταν κανείς φεύγει από τα καθημερινά και τα τετριμμένα, αξίζει ο κόπος, έστω και αν το φευγιό του είναι... εικονικό. Αρκεί να ξεφεύγει!

Σάς παίρνω λοιπόν μαζί, πετάμε επί 4,5 ώρες με την Emirates από Αθήνα προς Ντουμπάι και, στο υπερμοντέρνο και χλιδάτο αεροδρόμιο της σαουδαραβικής αυτής πόλης, πρόκειται ν' αλλάξουμε αεροπλάνο για ένα νεότερο 7ωρο ταξίδι προς Νότιο Αφρική. Έξι ώρες στους αχανείς χώρους του αεροδρομίου είναι αρκετές για να δει κανείς πολλά και διάφορα, ν' αποτυπώσει στιγμές, να επισκεφθεί μαγαζιά, να... σκοτώσει τελικά τον χρόνο του!

Στον ήσκιο του Γιώργη Παυλόπουλου

Με συγκίνηση και βουβές λέξεις, ελάτε σήμερα μαζί μας να επισκεφθούμε στο σπίτι του, στο κέντρο του Πύργου της Ηλείας, έναν πολύ σπουδαίο Νεοέλληνα Ποιητή: Τον Γιώργη Παυλόπουλο. Τι και αν εκείνος έχει απέλθει από τη ζωή πριν από δύο χρόνια περίπου; Εμείς τον θεωρούμε παρόντα διαρκώς ανάμεσά μας! Με τον ήρεμο και λιτό λόγο του, με την σκλαβωτική αγάπη του για όλους, με την ήρεμη επαναστατικότητά του, με την αδιάπτωτη αναφορά του στο θείον, έστω και μες από το καμίνι του πόνου και των ύστερων προβλημάτων που τον ταλαιπώρησαν!...

Το γραφείο του όπως ακριβώς το άφησε... Στον απλόν αυτό χώρο δημιούργησε ο σεμνός Ποιητής του Πύργου εγκοσμίωσε τα όνειρά του με λόγον ουσίας, ενώ συχνά-πυκνά τον εύρισκαν τα χαράματα αποκοιμισμένον επάνω στα χαρτιά του...

Η κ. Μήτσα, η πολυαγαπημένη σύζυγός του, μάς δέχεται με τη γνώριμη καλοσύνη της, την ανοιχτή αγκαλιά της, ενώ μάς μιλά ακατάπαυστα για τον αλησμόνητο Γιώργη, ο οποίος εβίωσε όλες τις ημέρες της ζωής του ποιητικόπρεπα, ενώ δεν παραλείπει να μάς θυμίσει την διηνεκή φιλία του με τον Γιώργο Σεφέρη και τον Τάκη Σινόπουλο, τον αποχωρισμό του οποίου δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει...

Εμείς δεν έχουμε λόγια... Ο Ήσκιος του Ποιητή πλανιέται διαρκώς εδώ τριγύρω. Αγγίζει τα έπιπλα, χαϊδεύει τα κάδρα, ανακατεύει τα λατρεμένα βιβλία, κάθεται στις γνώριμες καρέκλες, ζωγραφίζει ωραίες γυναίκες, αγαπά και αγαπιέται!... Όντως, δεν έχουμε λόγια...

Όμως, υπάρχει λύση στο εκφραστικό μας πρόβλημα: Να μιλήσουμε δι' Εκείνου! Ξέρετε, την ημέρα της θανής του, κυκλοφορήθηκε το ύστατο βιβλίο του, με τίτλο "Να μη τους ξεχάσω" (εκδ. Κέδρος, Αθήνα 2008). Εε, από αυτό ξεκλέβουμε παρακάτω δύο ενδεικτικά ποιήματα, σχολιαστικά της αθέατης παρουσίας του:

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το σπίτι της Ποίησης είναι ακατοίκητο.

Οι ποιητές λείπουν πάντα έξω

γυρίζουν εδώ κι εκεί μέσα στον κόσμο.

Κανείς δεν ξέρει πώς περνούν

τις μέρες και τις νύχτες τους.

Μυστήριο η ζωή τους παραμένει.

Όμως υπάρχουν τ' αποτσίγαρα και τα χαρτιά.

Ποιοί καπνίζουν τόσα πολλά τσιγάρα;

Ποιοί γεμίζουν τόσα πολλά χαρτιά

σ' αυτό το έρημο σπίτι;

Κανείς δεν ξέρει.

Κάθε πρωί μια ωραία γυναίκα

- λένε πως είναι η ίδια η Ποίηση -

έρχεται και βγάζει στο δρόμο τα σκουπίδια.

Καθαρίζει το σπίτι και βάζει τα χαρτιά σε τάξη.

ΝΑ ΜΗ ΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΩ

Τους είδα.

Ήμουν εκεί ανάμεσά τους

και τους κοίταζα και είπα:

Ίσως κανείς τους δεν ξέρει

πως είμαι ανάμεσά τους

και τους βλέπω.

Ίσως κι εγώ δεν ξέρω κάποτε

αν είμαι πράγματι ανάμεσά τους.

Όμως ας μείνω έτσι

να τους κοιτάζω κι ας αμφιβάλλω.

Πέρναγαν τα χρόνια

κι όλο αναρωτιόμουν:

Άραγε τους είδα

άραγε με είδαν που τους κοίταζα

και πόναγα γι' αυτούς;

Και ξαφνικά βρέθηκα πάλι εκεί

σα να μην έφυγα ποτέ από κοντά τους

σα να μην πέρασαν τα χρόνια.

Άπλωναν τώρα σε μένα τα χέρια τους

κι έκλαιγαν γυρεύοντας απελπισμένα

να μη τους ξεχάσω

να μη τους ξεχάσω.

Συμμετοχή στα "Ζητήματα Ποιμαντικής Θεολογίας" του Περιοδικού "Θεολογία"

Είχα τη μεγάλη τιμή, στις αρχές του χρόνου, να μού αναθέσει ο Διευθυντής του Περιοδικού ΘΕΟΛΟΓΙΑ (Τριμηνιαία έκδοση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος) ελλογιμότατος κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, να συνθέσω μια εργασία για το αφιερωματικό τεύχος "Ζητήματα Ποιμαντικής Θεολογίας", που ετοιμαζόταν. Η εργασία είχε να κάμει με την ποιμαντική αντιμετώπιση του οικολογικού προβλήματος.

Η εργασία συντέθηκε εντός των προβλεπομένων χρονικών ορίων και ήδη συμπεριελήφθη στο 2ο τεύχος (Απριλίου-Ιουνίου 2010, με 416 σελίδες) του 81ου Τόμου του Περιοδικού, σσ. 197-207. Έχει τίτλο "Διαχέοντας τον Θεολογικό περί Οικολογίας Λόγο στο Πλήρωμα της Εκκλησίας". Ήδη βρίσκεται αναδημοσιευμένη στον eco-ιστότοπό μας NaturaZante και μπορείτε να την αναγνώσετε κάνοντας κλικ εδώ.

π. Π. Κ.

Σπίτι με θέα το Ιόνιο

Πριν μερικές ημέρες είχαμε την ευκαιρία να φιλοξενηθούμε στο σπίτι ακριβών Φίλων, λίγο έξω από την πόλη της Κυπαρισσίας, απέναντι ακριβώς από τα νησιά των Στροφάδων. Ομολογώ, προσωπικά, ότι δεν μπορούσα να φαντασθώ πιο παραδείσιο και ονειρεμένο τόπο, υπό τις δικές μου -εννοείται- προδιαγραφές "παραδείσου"!

Πρόκειται για ένα μεγάλο και καλοφροντισμένο αγρόκτημα, μ' ένα σπίτι που παραπέμπει στην αρχιτεκτονική της γαλλικής υπαίθρου, δίχως ακρότητες και τίποτε το περιττό ή κραυγαλέο ή κητς. Παντού δεσπόζουν τα Δέντρα, τα Άνθη, τα Βιβλία και η Αγάπη!  Και σε 250 μόλις μέτρα χωματόδρομου ξαπλώνεται μπροστά μας η πλανεύτρα η Θάλασσα του Ιονίου με όλων των λογιών τα χρώματα και τις πνοές, ανάλογα βέβαια με την δυνατότητα πρόσληψης ενός εκάστου! Τη νύχτα σε κοιμίζει βουερή - σχεδόν οργισμένη, την αυγούλα σε ξυπνάει εράσμια και νωχελική!

Καταλυτική ομορφιά, την οποία επαυξάνει πολλαπλασιαστικά η Καλοσύνη της Οικογένειας που ζει και καρποφορεί εδώ! Για φαντασθήτε τα πολλαπλά οφέλη στην  προσωπικότητα των παιδιών, που έχουν την εξαιρετική τύχη να μεγαλώνουν σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, εισπράττοντας τις πανταχόθεν μυρωδίες! Όλα τούς ανήκουν: Γη, Θάλασσα, Ουρανός!

Αποχαιρετήσαμε ανθρώπους και φύση με ιδιαίτερη δυσκολία! Τώρα πλέον, γνωρίζουμε και γνωρίζουν ότι η σκέψη μας συχνά-πυκνά θα επανέρχεται στον επί γης Παράδεισό τους!

π. Π. Κ.