50 χρόνια από την 21η Απριλίου 1967 | Ο Παπαδόπουλος, ο Μανδηλαράς και οι ψυχίατροι | 586η "Ιστορία Εικονογραφημένη"

Μας πληροφορεί μες από το ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ο συνεργάτης μας ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

Τη νύχτα της 20ής προς την 21η Απριλίου 1967 έγινε στην Ελλάδα το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Μια ομάδα αξιωματικών, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο, εφάρμοσε η ίδια τα σχέδια επιβολής στρατιωτικού νόμου που είχε συντάξει κατ’ εντολήν τής ανώτατης ηγεσίας του στρατεύματος, κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα και επέβαλε στυγνή δικτατορία, που διήρκεσε επτά χρόνια.

Η απριλιανή δικτατορία υπήρξε η φυσική συνέπεια της ταραγμένης μεταπολεμικής περιόδου στην οποία κυριάρχησε ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Η ετοιμότητα και η δίψα των επίορκων αξιωματικών για εξουσία και κατάλυση της δημοκρατίας ήταν τέτοια που μόνο ένα ισχυρό πολιτικό σύστημα θα μπορούσε να τους έχει αποτρέψει – και αυτό, δυστυχώς, πλέον δεν υπήρχε. Είχε δηλητηριαστεί. Οι κατηγορίες για εκλογές βίας και νοθείας και η κήρυξη του Ανένδοτου Αγώνα της Ένωσης Κέντρου κατά της κυβέρνησης της ΕΡΕ, το 1961, η ρήξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή με το Παλάτι, η δολοφονία Λαμπράκη και η αποχώρηση του Καραμανλή από την πρωθυπουργία και την Ελλάδα, το 1963, η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και τα Ιουλιανά το 1965 αλλά και η ανατίναξη από τον Ανδρέα Παπανδρέου της μυστικής συμφωνίας που είχε επιτευχθεί μεταξύ του πατέρα του Γεωργίου Παπανδρέου, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και του βασιλιά Κωνσταντίνου για εκλογές με απλή αναλογική, στις αρχές του 1967, είχαν πληγώσει βαθιά την πολιτική ζωή της χώρας.

Τα κόμματα κυρίως, αλλά και ο λαός, είχαν εγκλωβιστεί σε μια συνεχή και σκληρή διαμάχη, μη βλέποντας τι πραγματικά ερχόταν. Οι φήμες για πραξικόπημα υπήρχαν, κανείς όμως δεν έμοιαζε να τους δίνει ιδιαίτερη σημασία. Ίσως θεωρούσαν την ύπαρξη της δημοκρατίας ως κάτι δεδομένο.

Ακόμη και για τους νεότερους, που δεν τη βίωσαν, η «επανάσταση» της 21ης Απριλίου ενεργοποιεί διάχυτα αρνητικά αισθήματα αποδοκιμασίας ή απέχθειας. Δεν είναι τυχαίο ότι, ακόμη και σήμερα, στον καθημερινό λόγο το απριλιανό καθεστώς δεν ονομάζεται πραξικόπημα, δικτατορία ή εκτροπή. Η γλώσσα μας πάει αυτόματα στο ξενόφερτο σημαίνον «χούντα», που παραπέμπει σε ένα συμβάν ανοίκειο και ακατονόμαστο, κάτι που βρίσκεται εκτός πάσης ιστορικής λογικής και δεν μπορεί ποτέ πια να συμβεί. Και αυτό το «αδύνατον» δεν είναι άλλο από την κατάλυση της δημοκρατίας. Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και ο πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η κυπριακή τραγωδία καταγράφουν την απριλιανή δικτατορία ως μία από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Μισό αιώνα μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 οι μνήμες του εξακολουθούν να μας καταδιώκουν.

Αυτό που ίσως θα πρέπει να θυμόμαστε αρκετά συχνότερα είναι ότι το αγαθό της δημοκρατίας δεν είναι δεδομένο, δεν είναι αυτονόητο. Είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μαχόμαστε καθημερινά.

Καμπυλόδεντρα

Βολτάρει και φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Της Ανοίξεως ξανά [3ο μέρος]

Βολτάρει και φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Της Ανοίξεως ξανά [2ο μέρος]

Βολτάρει και φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Της Ανοίξεως ξανά [1ο μέρος]

Βολτάρει και φωτο-αποτυπώνει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Τιμητική εκδήλωση για τον Σπύρο Αλ. Καββαδία (1937-2002)

ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ τιμητικά τον αξέχαστο Κερκυραίο σολωμιστή της Ζακύνθου Σπύρο Αλ. Καββαδία (Αργυράδες Κέρκυρας, 1937 – Ζάκυνθος, 1.12.2002), η «Λέσχη Ο Ζάκυνθος» οργανώνει φιλολογική – πολιτιστική εκδήλωση για την προσφορά του στα ζακυνθινά (και όχι μόνο) γράμματα.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 2 Απριλίου 2017 και ώρα 20.00΄μ.μ., στη σάλα του κτιρίου της «Λέσχης ο Ζάκυνθος» (πλατεία Αγίου Μάρκου), και σύμφωνα με το πρόγραμμα θ’ απευθύνει χαιρετισμό ο Πρόεδρος της «Λέσχης Ο Ζάκυνθος», κ. Γιάννης Παν. Αγαλιανός, και θα μιλήσουν οι γνωστοί συμπολίτες μας:

1. Διονύσης Σέρρας, Φιλόλογος – Λογοτέχνης: «Ο «παρών» και σήμερα Σπύρος Καββαδίας»,

2. Νίκος Κακολύρης, Μαθηματικός: «… Αναζητώντας «υπερβατικές διεξόδους εντός του Γλωσσικού φαινομένου, για την κατάκτηση μιας γνήσιας απελευθέρωσης από τα «καθεστώτα λόγου», εκείνα που καθηλώνουν στο επίπεδο του τετριμμένου την εννοιολογική διαχείριση, την επικοινωνία και τις «αντιλήψεις» επί του κάλλους»,

3. Λιλιάνα Ιω. Βίτσου, Φιλόλογος: «Οι δύο αυτοτελείς εκδόσεις του Σπύρου Καββαδία για τον Διονύσιο Σολωμό και τον Ανδρέα Κάλβο»,

4. Διονύσης Φλεμοτόμος, Ποιητής – Λογοτέχνης: «Η συμβολή του Σπύρου Καββαδία στη μελέτη του λαϊκού θεάτρου της Ζακύνθου».

Η εκδήλωση οργανώνεται, στο πλαίσιο των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της «Λέσχης Ο Ζάκυνθος», με αφορμή την επέτειο, εφέτος, ογδόντα (80) χρόνων από τη γέννηση του Σπύρου Καββαδία, τριάντα (30) από την έκδοση της σημαντικής διδακτορικής του διατριβής Η λαϊκή ζωή και γλώσσα στο ελληνόγλωσσο έργο του Διονυσίου Σολωμού (εκδόσεις Περίπλους, Αθήνα 1987, σσ. 300) και δεκαπέντε (15) από τον σχετικά πρόωρο θάνατό του, στη γη του Σολωμού και του Κάλβου, όπου ο αξέχαστος εκπαιδευτικός, καθηγητής και διευθυντής στο 2ο Λύκειο Ζακύνθου, Δρ Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ερευνητής, μελετητής και συγγραφέας διαφόρων αξιόλογων και χρήσιμων εργασιών, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο γνωστός στην κοινωνία του νησιού μας Σπύρος Καββαδίας, εγκαταστάθηκε μόνιμα εδώ μετά τον διορισμό του στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, εδίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του και εκτός από τη συγγραφή και τις δημοσιεύσεις κειμένων του σ’ εφημερίδες, περιοδικά, Ημερολόγια κλπ., συμμετείχε δημιουργικά σε πολλές και ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, κάνοντας ομιλίες ή διαλέξεις, μετέχοντας σε πρωτότυπες ανακοινώσεις του σε επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες, είτε στη Ζάκυνθο είτε αλλού (Κεφαλονιά, Κέρκυρα, Πάτρα, Αθήνα, Κύπρου…).

Γνωριζόταν με πολλούς και αξιόλογους ανθρώπους των Γραμμάτων και της Τέχνης, Επτανήσιους και άλλους, κερδίζοντας την εκτίμησή τους για τη φιλέρευνη και φιλοπνευματική εργασία του, που ξεπερνούσε τα όρια της μετριότητας και της τοπικής λογιοσύνης.

Στο πλαίσιο των ενδιαφερόντων του και της ενασχόλησής του με τον νεοελληνικό και τοπικό πολιτισμό, συνεργάστηκε ενεργά και παραγωγικά στη Διεθνή Συνάντηση Μεσαιωνικού και Λαϊκού Θεάτρου (με ιδρυτή τον Κ. Πορφύρη), στο Μουσικό Ασκηταριό του Δημήτρη Λάγιου, ενώ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Λαϊκό Θέατρο της Ζακύνθου (Ομιλίες), με τη δημοτική γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα του Λαού μας, κ.ά.π.

Στο πλαίσιο της πιο πάνω εκδήλωσης, που οργανώνει μνημονευτικά η «Λέσχη Ο Ζάκυνθος», θα εκτεθεί και σχετικό με τον τιμώμενο υλικό (έντυπα, χειρόγραφα, ανάτυπα, φωτογραφίες κλπ.).

Είναι βέβαιο ότι οι φίλοι, οι γνωστοί, οι συνάδελφοι, οι μαθητές και διάφοροι άλλοι, Ζακυνθινοί και μη, θα τιμήσουν με την παρουσία τους τη μνήμη και την πνευματική κληρονομιά τού μ’ ευρύτερη αναγνώριση νεοελληνιστή – σολωμιστή Σπύρου Αλ. Καββαδία.

Mater Dolorosa και Θείο Πάθος στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς" [πλήρες video]

Μορφωτικό Κέντρο Λόγου ΑΛΗΘΩΣ 
Ναός Παναγούλας Μπανάτου, 26.3.2017 

Για την Ημέρα Ποίησης στο Μουσείο Σολωμού της Κέρκυρας

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Ποίησης (που ήταν στις 21 Μαρτίου), αύριο Πέμπτη 30 Μαρτίου 2017 και ώρα 19.00, η Oμάδα Mουσειολογίας του Τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Μουσειολογίας Ιονίου Πανεπιστημίου και το Μουσείο Σολωμού θα προβάλλει, φιλοξενούμενη στο Μουσείο Σολωμού της Κέρκυρας, την ταινία “RussianArk”. 

Ένας αόρατος αφηγητής–φάντασμα περιπλανιέται στα Χειμερινά Ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης, που στεγάζουν από το 1754 το Κρατικό Μουσείο του Ερμιτάζ, και, καθώς πηγαίνει από αίθουσα σε αίθουσα, συναντάει πραγματικά και μυθικά πρόσωπα της ρωσικής ιστορίας από το 1700 ως σήμερα. Τον αφηγητή συνοδεύει στην περιπλάνησή του ο «Ευρωπαίος», ο Γάλλος περιηγητής του 19ου αιώνα Astolphe-Louis-Léonor, που ταξίδεψε σε όλη τη Ρωσική Αυτοκρατορία και αποτύπωσε με καυστικό τρόπο τις εμπειρίες του στο βιβλίο “LaRussie” του 1839. 

Και την επόμενη Πέμπτη, μία ακόμη ταινία. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Λίγος μεθυστικός Πεντζίκης

Αγαπητοί φίλοι, λίγος μεθυστικός Πεντζίκης:

με τη ζακχαρώδη λευκότητα...

[...] Παίρνω και εξετάζω τον κρίνο με τη ζακχαρώδη λευκότητα. Η κατάληξη των παρατηρήσεών μου έχει διατυπωθεί από τους βοτανικούς στα γνωστά άνθινα διαγράμματα. Στην περίπτωση του κρίνου (Lilium Candidum) έχουμε: 3 σέπαλα + 3 πέταλα + 6 στήμονες (3+3)+3 καρπόφυλλα (σχηματίζουν ωοθήκη τρίχωρη με πλήθος ωάρια) + 1 στύλο που καταλήγει σε 3 στίγματα. Προσέχοντας στη σταθερή επανάληψη του αριθμού 3, ανάγονται οι βοτανικοί στο σχηματισμό του άνθους όλων των μονοκοτυληδόνων.

Στο γενικόν αυτό τύπο υπάγονται και τα γένη Όφρυς και Όρχις που ανέφερα ήδη ότι με τόση χαρά συνέλεξα την άνοιξη βγαίνοντας στο γειτονικό μας δάσος Κουρί. Σ' αυτά τα παράξενα λουλούδια που χαρακτηρίστηκαν από μερικούς ειδικούς «νύμφες του αιθέρα», ο αριθμός των στημόνων περιορίζεται από 3 σε 1, του οποίου οι ανθέρες βρίσκονται προσκολλημένοι επί της απολήξεως του υπέρου, αποτελώντας το γυνόστεμμα, κάπως ξεχωριστό όργανο που στεφανώνει το θήλυ, την ωοθήκη, που αυξάνει περιστρεφομένη γύρω από τον εαυτό της, σε τρόπο που νά 'ρθει μπροστά στο χείλος το υπερτροφικό από τα τρία πέταλα του άνθους, που ξεμοιάζοντας σε σχήμα και χρώμα πολλά άλλα ζώα, έντομα, μύγες, πεταλούδες, ή ακόμα και τη γόβα που φόραγε η Αφροδίτη, προσδίδει σε ολόκληρη την οικογένια αυτών των φυτών την ομορφιά που τα καθιστά περιζήτητα, ιδίως από τον 18ο αιώνα του Διαφωτισμού και μετά, που εισήχθηκαν τα σπάνια εξωτικά είδη.

Το είδος Ophrys που βρίσκω στο Κουρί μοιάζει με μέλισσα. Επίσης στο υπόδασος από το Κουρί έχω βρεί άτομα του είδους Λιμόδορον, που στέλεχος, φύλλα, άνθος έχουν μια χαρακτηριστική κυανή ορφνή σαν καρβουνιασμένη απόχρωση, λόγω της τελείας απουσίας της χλωροφύλλης εκ του σαπροφύτου αυτού, που βλασταίνει πάνω στα πεσμένα μαραμένα φύλλα των δένδρων και θάμνων που σωριάσαν τα έτη. Αν ήμουν ρομαντικός και αφηνόμουν ανεξέλεγκτα στις παρορμήσεις των συναισθημάτων, θα μπορούσα να σας πώ ότι με το Λιμόδορον ταυτίζω την αισιοδοξία που νιώθω να εξανθεί μέσα μου, καθώς βάνω μπροστά τη δουλειά να επαναλάβω όσα περί ψυχής διετύπωσε ο Πλάτων, νιώθωντας δικαιολογημένη την αθανασία στην οποία πίστευε.

Συχνά οι μέσα μας λυρικές φωνές μάς παρωθούν σε τέτοιου είδους συσχετίσεις, που αν γενικά ευσταθούν, ωστόσο εύκολα γίνονται τροφή της αρνήσεως σε κάθε «πιστεύω», μετά που θα δούμε το εύχαρι αντικείμενο να μαραίνεται στα χέρια μας.

Δεν πρόκειται ποτέ ν' αμφισβητήσω ότι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, Ταξίαρχος των Επουρανίων Ασωμάτων Δυνάμεων, κατερχόμενος επί γής διά να ευαγγελίσει τη Θεοτόκο, έτεινε με το χέρι του προς το παρθενικό της Άγιο πρόσωπο ένα κρίνο με ζακχαρώδη λευκότητα. Η σκέψη μου απλώς μόνο τείνει στην εκδοχή ότι κρίνο κάλλιστα μπορεί νά 'ταν το ίδιο το χέρι της επουρανίου δυνάμεως.

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής, Β΄.

Καλή νύχτα!

Θοδωρής Σαμαράς

http://www.biblionet.gr/ author/99300

Πανδαισία ποιότητας η βραδιά του Κέντρου Λόγου "Αληθώς" για την Mater Dolorosa και το Θείο Πάθος

Το Κέντρο Λόγου Μπανάτου «Αληθώς», με την 5η εκδήλωση του στ΄ κύκλου δράσεών του – αφιερωματική στην Θρηνωδούσα Μητέρα Παναγία εν όψει του Θείου Πάθους, την Κυριακή Δ΄ των Νηστειών, 26 Μαρτίου 2017 το βράδυ, στον Ναό της Παναγούλας Μπανάτου, γνώρισε μιαν επιπλέον επιτυχία. Πάμπολλοι Ζακυνθινοί έσπευσαν να συμμετάσχουν στην θεομητορική – προμεγαλοβδομαδιάτικη αυτή σύναξη, με επικεφαλής τον Σεβ. Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο, τους Ηγουμένους των Μονών α) Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Αρχιμανδρίτη Διονύσιο Λιβέρη και β) Προδρόμου Λαγκάδας Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Βόγια-Λαυρεώτη, πολλούς Ιερείς του νησιού, τον Πρόεδρο Μπανάτου κ. Τιμόθεο Ελ. Στραβοπόδη, ευάριθμους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ομιλητής ήταν ο κ. Διονύσιος Ζαφειρόπουλος, Εκπαιδευτικός, εγκρατής Θεολόγος, ο οποίος ανέπτυξε το ενδιαφέρον θέμα: «Η Παναγία ως Ευαγγελίστρια και Mater Dolorosa. Από το “γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου” στο “ω, γλυκύ μου έαρ”». Ο έμπειρος ομιλητής καθήλωσε το κοινό με την ενάργεια και διεισδυτικότητα της σκέψης του. Ταυτόχρονα, μεταχειριζόμενος πατερικά και λογοτεχνικά αποσπάσματα, κατόρθωσε ώστε να καταχειροκροτηθεί θερμότατα από το κοινό.

Μεταξύ άλλων τόνισε: “[...]Η παρθένος κόρη με τον Μονογενή της παίρνουν τον άνθρωπο από το χέρι και με τον ευαγγελισμό, τον οδηγούν στη χαρά της θεογνωσίας, της αυτογνωσίας και της αδελφογνωσίας, ούτως ώστε να φύγει ο άνθρωπος από την αλλοτρίωση και να πάει στην καλή αλλοίωση, να φύγει από το εγώ και να πάει στο εμείς, η συνάντηση με τον άλλον να είναι ευλογία και χαρά και όχι πίκρα και οδύνη, να αγγίξεις όχι τυπικά το χέρι του άλλου, αλλά ουσιαστικά την καρδιά του, να περάσεις από την ακοινωνησία στην επικοινωνία, από το στείρο μονόλογο στο γόνιμο διάλογο, να συναγωνιστείς τον άλλον όχι στην κακία, αλλά στις αρετές, να ζήσεις την ενότητα και όχι τη διαίρεση, την άσκηση που οδηγεί σε διεξόδους και όχι την κακή χρήση της ελευθερίας που οδηγεί στη σχιζοφρένεια, να χαίρεσαι την συνύπαρξη με τον άλλον, με τον οποίο είσαι συνοδοιπόρος στη βασιλεία του θεού. Η εξυγίανση της ηθικής είναι πηγή χαράς, όχι μόνο για την θεραπεία της ανθρώπινης φύσης, αλλά επεκτείνεται και στην κτίση που περιβάλλει τον άνθρωπο, καθώς ο άνθρωπος μαθαίνει να είναι διαχειριστής και όχι καταχραστής της φύσης.

          Η μητέρα του Θεού βγαίνει από τα προσκυνητάρια της και αυτή τη χαρά ευαγγελίζεται στους ανθρώπους. Αυτή βίωνε ο πνευματικός του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου π. Τύχων και έλεγε, «έχω τόση χαρά που δεν ξέρω που να τη βάλω, θα την φυλάξω για ώρα ανάγκης».

          [....]

          Η πονεμένη Παναγία έρχεται ως παραμυθία, να προτείνει την εκούσια παράδοση του ανθρώπου στο Θεό, κατά τις ώρες της λύπης, της θλίψης, των στεναγμών, της οδύνης και του πένθους. Ο πονεμένος συνήθως γνωρίζει να συμπονά και η Παναγία του πάθους, που τελικά χόρτασε την ανάσταση έρχεται στην πονεμένη καθημερινότητα των ανθρώπων να ευαγγελισθεί, ότι τώρα πλέον δεν υπάρχει απελπισία και τρόμος, μόνο ένα φόβος αγγίζει την καρδιά, μήπως η χαρά και το αναστάσιμο φως δεν είναι τόσο πλούσια από λάθη και αστοχίες. [...]”

Στη συνέχεια, το 25μελές σχήμα Ψαλτών Εκκλησιαστικό Αναλόγιο «Θεόδωρος Κουρκουμέλης-Κοθρής», με Μαέστρο τον κ. Παναγιώτη Μαρίνο, απέδωσε μελωδικότατα θεομητορικούς και μεγαλοβδομαδιάτικους ύμνους, κατά το βυζαντινό και ζακύνθιο μουσικό ύφος. Ύμνοι, όπως το “Εξηγόρασας ημάς..., το “Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου...”, το “Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...”, το “Αι γενεαί πάσαι...”, το “Τον Κύριον υμνείτε...”, τονισμένα ζακυνθινά, έκαμαν ώστε όλοι συμμετέχουν σιγοψάλλοντας και εντέλει χειροκροτώντας τους άξιους και καλλικέλαδους χορωδούς.

Τέλος, τον λόγο έλαβε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο οποίος, αφού συνεχάρη τον υπεύθυνο του Κέντρου Λόγου Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτη Καποδίστρια και τους καλούς συνεργάτες του στο “Αληθώς” για την παραγωγή ποιοτικών πολιτισμικών δράσεων, ευχαρίστησε τους συντελεστές για την κατανυκτική βραδιά, ευχόμενος μάλιστα Καλή Ανάσταση!