Μεσημβρινόν

Του Αντ. Παπαβασιλείου

Δέκα σπασμένες πευκοβελόνες.

Πατημένες, λέω, από τον χρόνο·

μπορεί να ’ναι και χιλιάδες.

Αλλά μου φτάνουν δέκα για να δω

πως τις μαζεύουν οι φωνές των τζιτζικιών,

η φωνή του ποδοσφαιριστή μετά το πέναλτι,

του παππού -νάτος μιλάει στο τηλέφωνο

σε μια βεράντα της Κυψέλης.

Αφήνω την σχολική μου Ιλιάδα

με προσοχή, με ησυχία.

Σχεδόν φιλώ την σελίδα πενήντα δυο.

Έκθαμβος

από το μεσημέρι μου στον Σκάμανδρο

ορμάω στα δρομάκια

της δικιάς μου πολιτείας

πατώντας πια εγώ

τον χρόνο και τα δικά του

αλύπητα

χωράφια.