Ολίγα για το συγγραφικό corpus της Μαρίας Κοτοπούλη

Επιμέλεια παρουσίασης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Τον τελευταίο καιρό το e-περιοδικό μας έχει την τιμή να φιλοξενεί κείμενα της κ. Μαρίας Κοτοπούλη, έγκριτης λογοτέχνιδος και καλής κριτικού. Τις συνεργασίες της εντάσσουμε στο ένθετο Παραθέματα Λόγου και μπορείτε να παρακολουθείτε στο εξής, κάνοντας κλικ στο αρμόδιο ράφι, ακριβώς εδώ.

Στο πλαίσιο της διαδικτυακής γνωριμίας μας η νέα συνεργάτιδα είχε την απλόχωρη διάθεση να μάς πλουτίσει με τα μέχρι τώρα εκδεδομένα έργα της, τα οποία αναφέρουμε ευθύς παρακάτω, ώστε και οι αναγνώστες μας να λάβουν γνώση.

Σ' ένα πρώτο κοίταγμα, μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζονται από καλοβαλμένη ευαισθησία, ακριβολόγα γραφή, ξεκάθαρο συναίσθημα! Τα κείμενά της απορρέουν ως καρδιακή έκφραση και ως εκ τούτου έχουν λόγο ύπαρξης, σε μιαν εποχή που ο καθείς ευφάνταστος (απο)γράφει τις μυχιέστερες υπανθρωπίες του νου του και νομίζει ότι κάνει Τέχνη του Λόγου. Η κ. Κοτοπούλη γνωρίζει πού πατά και πού πορεύεται! Γι' αυτό την συγχαίρουμε και την ευχαριστούμε τόσο για το αποσταλέν συγγραφικό corpus της, όσο και για τις μέχρι τώρα συνεργασίες της, οι οποίες ευελπιστούμε να πληθυνθούν!

Who is Who Μαρία Κοτοπούλη

H Mαρία Kοτοπούλη γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε θέατρο στη σχολή Πέλου Κατσέλη και στο Ινστιτούτο Θεάτρου της Σορβόνης. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Θεάτρου των Εθνών και την τάξη υποκριτικής στο Κονσερβατουάρ του Παρισιού. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Από το 2000 κρατά τη στήλη «Με την αίσθηση του ακροατή» στο μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Έρευνα των Εκδόσεων Ιωλκός. Επίσης έχει συνεργαστεί με το Γ′ Πρόγραμμα, το 1998, στο αφιέρωμα για τον Διονύσιο Σολωμό και τον Ρήγα Φεραίο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Το μυθικό ταξίδι της γης

[Για παιδιά από 12 ετών και άνω. Σύνθεση εξωφύλλου: Αντώνης Αγγελάκης. Σχέδιο εξωφύλλου: Στάθης Σταυρόπουλος. Καστανιώτης, 1η έκδοση 1997]

Πού τριγυρνά ο Απόλλωνας, πού χάθηκε η Αθηνά, πού κρύφτηκε ο σκανταλιάρης Έρωτας και τι σκαρώνει ο Ερμής; Πώς συναντιούνται θεοί και άνθρωποι στο Μυθικό Ταξίδι; Ας τους ακολουθήσουμε κι εμείς, ποιος ξέρει, μπορεί ν' ανταμωθούμε μαζί τους και ν' απολαύσουμε τη μαγεία τους. Κι όταν το ταξίδι φτάσει στο τέλος του, ας τους κρατήσουμε μες στις καρδιές μας.

Τα μαγικά δώρα του Διονύσου

[εφηβικό, Καστανιώτης, 1η έκδοση 1998]

Tούτος ο δρόμος που τώρα τον ανηφόριζε ήταν ιδιαίτερα φροντισμένος στην αρχαιότητα, αλλά και στολισμένος με τα χορηγικά μνημεία. Θαύμασε τον Iερό Bράχο. Tα δέντρα ήταν καταπράσινα και τα λουλούδια ολάνθιστα, χορταίνοντας με χρώματα το πρωινό. H γη μοσχοβολούσε από το άγγιγμα της άνοιξης. Έφτασε στο πρόπυλο. Eίχε φανταστεί πως η πόρτα θα ήταν κλειστή. Παράξενο όμως, ήταν ανοιχτή. Oύτε φύλακας ούτε άνθρωπος κανένας. Mπήκε στον περίβολο του ιερού, έψαξε, αλλά ο θεός δεν ήταν πουθενά. Mετά διέσχισε τη δωρική στοά και έφτασε στη δεξιά πάροδο, σταμάτησε μαγεμένος και κοίταξε γύρω του. «Aυτό λοιπόν είναι το θέατρο του Διονύσου;» Προχώρησε, μα δε θέλησε να μπει στην ορχήστρα. Tου φάνηκε σαν το ιερό του ναού και ασυναίσθητα έκανε το σταυρό του. Άρχισε ν' ανεβαίνει τις δεκατρείς κερκίδες του. H πέτρα τον μεθούσε, για την ακρίβεια η ιστορία της. «Xαίρε πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την ζωήν». Πόσο θα 'θελε να γυρίσει ο χρόνος πίσω, να δει το θέατρο γεμάτο με τους θεατές, τους ποιητές και τους υποκριτές του. «Kι αν έβλεπα μπροστά μου τον Aισχύλο;» H ιδέα τού φάνηκε τρελή. Έκλεισε τα μάτια του, έκλεισε και τ' αυτιά του, το μυαλό έφευγε αιώνες πίσω. Όχι, όχι, όχι. Δε θα επέτρεπε στο νου του να τρέχει και να χάνεται μέσα στο χρόνο. Tο χρόνο. «Όσο πιο γέρος γίνεται, όλα τα αφανίζει». Όχι, όχι. «O χρόνος γεννήθηκε μαζί με τον ουρανό». Tον ουρανό.

Για του Αλέξανδρου τη χάρη

[μυθιστόρημα, Καστανιώτης, 1η έκδοση 2001]

Η ωραιότερη γυναίκα της Ασίας έλεγαν πως ήταν, εγώ ακόμα δεν την είχα δει για να ξέρω. Το όνομά της πάντως, αν και σήμαινε «μικρό αστέρι», δε μου άρεσε καθόλου. Κάτι από βραχώδη μονοπάτια θύμιζε ο ήχος του. Άκου Ρωξάνη, και να μας «φιγουράρει» τώρα η Ρωξάνη και για ωραία, λες και χαθήκαν από τη γη οι Αρτέμιδες, οι Αφροδίτες και οι Ελένες. «Αχ, Αλέξανδρε, τι έχεις πάθει με τις βάρβαρες; Βάρβαρος θα καταντήσεις από περήφανος Μακεδόνας». Και συνέχιζα να του αραδιάζω ονόματα Ελληνίδων καλλονών, σε μια ύστατη προσπάθεια να τον αποτραβήξω από την Ασιάτισσα. Εκείνος όμως προετοίμαζε το έδαφος μιλώντας μου για πολιτικές σκοπιμότητες που θα ενίσχυαν τους δεσμούς Ελλάδας και Ασίας. Πρέπει πάντως να παραδεχτώ ότι ήταν και λίγο διπλωματικός τούτος ο γάμος. Κανένας από τους λαούς του Τουράν δεν τον έβλεπε πια σαν κατακτητή. Έχοντας δίπλα του τη Ρωξάνη, έδινε αδιάσειστες αποδείξεις ότι το έργο του ήταν πολιτιστικό και ότι επιθυμία του ήταν όλοι οι άνθρωποι να είναι πολίτες ενός κράτους. Και οι λαοί της Βακτριανής τον αποζημίωσαν, πέρα και από τις προσδοκίες του, αφού τον αγάπησαν πραγματικά και κράτησαν την πολύτιμη κληρονομιά του για χιλιάδες χρόνια.

Χωρίς ωράριο στα όνειρα

[διηγήματα, Κατσανιώτης,1η έκδοση 2006]

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου προσπαθούν να αποκαθάρουν το νου και την ψυχή τους μέσα από τη φαντασία και το όνειρο. Οραματίζονται, μεταφέρονται σε τόπους καθαγιασμένους, γίνονται μάρτυρες της δημιουργίας του κόσμου, ζουν στην ψευδαίσθηση της πνευματικής αναλαμπής στον καθημερινό ορίζοντα. Αναζητούν τους στόχους τους στο ξάφνιασμα της Μουσικής, του Έρωτα, της Ζωγραφικής, του Μύθου και της Ιστορίας, καθώς η αιώνια παλέτα της άνοιξης ντύνει με χρώματα την προσμονή, την ατέλειωτη προσμονή της Ελπίδας, της Αγάπης, της Ελευθερίας. Ο πόνος τους γίνεται μελωδία, η αναζήτηση τραγούδι και η καθημερινότητά τους εντέλει μετουσιώνεται σε μονοπάτι της τέχνης, που αγωνίζονται να το διαβούν για να το κατανοήσουν.

Variation

[Μυθιστόρημα, Ιωλκός, 1η έκδοση 2010]

Πρόκειται για μια ιστορία που μοιάζει με παραμύθι. Ίσως γιατί η εποχή που διαδραματίζεται, φαντάζει μακρινή. Ίσως, γιατί ο άνδρας που την αφηγείται, φέρει την αύρα από τον κόσμο του παραμυθιού, του θρύλου και του ονείρου. Η δημιουργός τον αποτυπώνει έτσι όπως φαντάζει στα μάτια του αναγνώστη: "Όπως τον βλέπω ντυμένο με το επίσημο ένδυμά του και με τον αέρα τού κοσμοπολίτη, αναρωτιέμαι, αν και ο ίδιος δεν είναι ένας από τους ήρωες αυτής της ιστορίας. Προχωρεί, με βήμα αγέρωχο στη σκηνή, υποκλίνεται στο ακροατήριο, ανεβαίνει στο πόντιουμ και αφήνει πάνω στο αναλόγιο τη χρυσή, μαγική ράβδο του. Σκύβει, τραβάει μια παρτιτούρα από τη δερμάτινη τσάντα του και καθώς την ανοίγει, ελευθερώνονται εξαίσιες μουσικές. Σπεύδει, συλλέγει τις σκόρπιες στον άνεμο νότες και υφαίνει την αιώνια τού έρωτα αρμονία, στα φύλλα του πενταγράμμου. Κάθεται στο πιάνο και αγγίζει με τις άκρες των δαχτύλων του τα φιλντισένια πλήκτρα, γιατί με νότες αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του μυθικού πύργου, τη μεγάλη αρχαιολογική ανασκαφή και το παιχνίδι των ερώτων."

Μεταμεσονύχτια 4,7 ρίχτερ

Πολύ καιρό είχαμε να κουνηθούμε από σεισμό και κάπως ξεχαστήκαμε... Όμως, μεταμεσονυκτίως, στις 2:27 π.μ., επανήλθε δυναμικός και μάς ταρακούνησε -ως 4,7 ρίχτερ και επιφανειακός που ήταν- ξυπνώντας μας απότομα... Όχι ακριβώς σ' εμάς, αλλά πολύ δίπλα μας, στην Κυλλήνη.

Από το European-Mediterranean Seismological Centre πληροφορούμαστε τις λεπτομέρειες της δόνησης που μάς ξύπνησε. Πάμπολλοι μικροσεισμοί έχουν ακολουθήσει. Ας είναι μόνον αυτό...

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος Επίτιμος Διδάκτορας Α.Π.Θ.

Από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μάς πληροφορούν ότι την ερχόμενη Τετάρτη, 1η Ιουνίου 2011, στην Αίθουσα Τελετών Παλαιού Κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής θα γίνει η αναγόρευση σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας Α.Π.Θ. του γνωστού και πολύ σημαντικού νεοέλληνα λογοτέχνη, κριτικού, βιβλιογράφου και εκδότη ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ. 

Ύστερα από τον έπαινο, τον οποίον πρόκειται να εκφωνήσει η Επίκουρη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας κ. Μαρία Ιατρού, ο τιμώμενος θα μιλήσει με θέμα:

"Οι σημαντικότεροι ποιητές της Θεσσαλονίκης: Μικρό γραμματολογικό σχεδίασμα".

Η "Ζάκυνθος της μνήμης" εξαντλείται... Πέθανε σήμερα ο Νίκος Σ. Πομόνης

Ο φίλος λογοτέχνης και συνεργάτης του Ίσκιου Διονύσης Σέρρας μόλις μάς πληροφορόρησε για την αναχώρηση από τη ζωή τού 84χρονου καλού Ζακυνθινού, έγκριτου επιστήμονα και εγκρατούς ζακυνθινογράφου ΝΙΚΟΥ Σ. ΠΟΜΟΝΗ.

Μετά από μια μακρά θητεία στις οικονομικές - λογιστικές επιστήμες, με το ανάλογο πλούσιο επιστημονικό / συγγραφικό έργο (δείτε το εδώ), "αποσύρθηκε" στα τής Ζακύνθου, επισημοποιώντας αυτή του την επιστροφή με τακτικά δημοσιεύματα στην καθημερινή εφημερίδα τής Ζακύνθου Ερμής και μ' ένα περισπούδαστο βιβλίο, που φέρει τον τίτλο Η Ζάκυνθος της μνήμης και τον πολλά ομιλούντα υπότιτλο Μια περιδιάβαση στον τόπο και τον κόσμο μια άλλης Ζακύνθου (εκδ. Τρίμορφο, 2010).

Σημειωτέον ότι ο Διονύσης Σέρρας έκαμε μια σχετική παρουσίαση του ανωτέρω βιβλίου, την οποία μάς απέστειλε απόψε και ήδη αναρτήσαμε στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη μας ως κεράκι στη μνήμη του, μπορείτε μάλιστα να την αναγνώσετε εδώ. 

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να είναι αναπαυμένος στα χώματα της πολυαγαπημένης γενέτειρας Ζακύνθου, όπου θα καταλήξει το ερχόμενο Σάββατο.- 

Η Μαθητική Μαντολινάτα Χορωδία Ζακύνθου με μουσική από "Το Νησί"

Ο μουσικοσυνθέτης Αντώνης Κλάδης μερίμνησε, ώστε να δούμε και να ακούσουμε σήμερα το βασικό τραγούδι της τηλεοπτικής σειράς ΤΟ ΝΗΣΙ (το "Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου"), της οποίας η προβολή ολοκληρώθηκε χθες, στο MEGA.

Το απέδωσε θαυμάσια η Μαθητική Μαντολινάτα - Χορωδία Ζακύνθου, στις 30 Ιανουαρίου 2011, στην επιτυχημένη Συναυλία που διοργάνωσε στο Αμφιθέατρο του Μουσικού Σχολείου και διευθύνει ο ίδιος ο κ. Κλάδης.

Στο Νησί Γκέτο της Σπιναλόγκα [2]

Με την ολοκλήρωση απόψε της αξιολογότατης τηλεοπτικής σειράς ΤΟ ΝΗΣΙ της Τηλεόρασης του Mega, κάνουμε κι εμείς ένα εικονικό ταξίδι στο Νησί Γκέτο της Σπιναλόγκα, με πλούσιο και αποκλειστικό φωτογραφικό υλικό, το οποίο αποτύπωσε επιτόπου ο φίλος εικαστικός Διονύσης Πάλμας και πολύ ευγενικά διέθεσε στο e-περιοδικό μας.

 Μια πρώτη ομάδα φωτογραφιών είχαμε δημοσιεύσει πέρυσι, στις 2 Μαρτίου 2010, όταν ετοιμαζόταν το σίριαλ και μπορείτε να ξαναδείτε, εδώ.

Επιστρέφουμε λοιπόν! Ας επιβιβαστούμε στη βάρκα των Οδυρμών... Ήδη αφουγκραζόμαστε τα πάντα όλα: Πόνους, δάκρυα, οιμωγές, κλαυθμούς, εγκαταλείψεις...

Η Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών και ο Δικηγορικός Σύλλογος Κερκύρας για τον Καθηγητή Γεώργιο Δονάτο

Το Δ.Σ. της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών, σε συνεργασία με τον Δικηγορικό Σύλλογο Κερκύρας τιμώντας τη μακροχρόνια προσφορά στην Επιστήμη του Καθηγητή κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΟΝΑΤΟΥ, Κοσμήτορα της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, διοργανώνει τιμητική εκδήλωση, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΚΕΡΚΥΡΑΣ (Αριστοτέλους 2 – Καποδιστρίου) την Τετάρτη 25 Μαΐου 2011 και ώρα 8 το βράδυ. Ο τιμώμενος Καθηγητής θα μιλήσει με θέμα: «Διαφάνεια, δεοντολογία και αποτελεσματικότητα στον Δημόσιο Τομέα».

Ποιος είναι

Ο Γεώργιος Δονάτος γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κέρκυρα, έλαβε το πτυχίο του μαθηματικού από τη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το δίπλωμα του πολιτικού μηχανικού από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στατιστικής–οικονομετρίας στο Concordia University του Montreal, όπου και δίδαξε ως καθηγητής.

Υπήρξε Research Fellow του Centre for Econometric Research του Concordia University, καθώς και μεταδιδακτορικός ερευνητής στα Πανεπιστήμια MacGill και Ottawa του Καναδά. Έλαβε, επίσης, διδακτορικό στις Οικονομικές Επιστήμες από τη Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και εκπόνησε υφηγεσία στην Οικονομετρία, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακολούθως, εξελέγη καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1990 είναι διευθυντής του Τομέα Ποσοτικών Μεθόδων του Τμήματος αυτού.

Διετέλεσε, επί σειρά ετών, κοσμήτορας της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών και συγκλητικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Τμήματος Περιφερειακής Οικονομικής Ανάπτυξης και μέλος της Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδος, επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Διαρκούς Επιμόρφωσης και μέλος της Δ.Ε. του Ε.Κ.Δ.Δ. και διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Επίσης, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως μέλος Δ.Σ. Οργανισμών και πλήθους Επιτροπών του Δημόσιου Τομέα.

Έχει δημοσιεύσει σημαντικό αριθμό άρθρων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και ειδικούς τόμους, καθώς και ερευνητικές μονογραφίες. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, και συντάκτης μεγάλου αριθμού τεχνοοικονομικών και αναπτυξιακών μελετών. Έχει τύχει τιμητικών διακρίσεων από επιστημονικά, εκπαιδευτικά και πολιτιστικά Ιδρύματα για την προσφορά του. Έχει προεδρεύσει σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια, είναι μέλος πολλών ελληνικών και ξένων επιστημονικών εταιρειών και έχει προσκληθεί από αρκετά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ως επισκέπτης καθηγητής ή για να δώσει διαλέξεις.

Ζωής Α. Μυλωνά: "Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου"

Παρουσιάζει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ένα νέο βιβλίο Τέχνης έρχεται να προστεθεί στις σπουδές για την Επτανησιακή Τέχνη και δη την εκκλησιαστική. Είναι ο τόμος, με τίτλο "Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου". 

Το έργο συνέγραψε με πολύ μεράκι και επιστημονική επάρκεια η Ζωή Α. Μυλωνά, Αρχαιολόγος - Επίτιμη Έφορος Αρχαιοτήτων, μετά από πρόταση και ανάθεση τού Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμο, ώστε να κρατηθούν και εντύπως στην ιστορική μνήμη τα πολύτιμα εκθέματα του Μουσείο τής Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου, που ο ίδιος εκ βάθρων ανήγειρε το 2000. 

Άπαντα τα τής εκδόσεως (ιλουστρασιόν, με 248 έγχρωμες σελίδες), ανέλαβε δωρεάν η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, με εισήγηση τού  Διευθυντή της Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου, φίλου της Ζακύνθου και της εν γένει Τέχνης!  

Εκτενέστερη παρουσίασή μας, δείτε στο Νυχθημερόν, εδώ.

Αναζητώντας τα Τρία πηγάδια του Διονυσίου Σολωμού

 αποκλειστικό - πρώτη δημοσίευση

Εξερευνά και καταγράφει η ΜΑΡΙΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗ-ΚΟΝΤΟΝΗ

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα τον Καθηγητή μου, τον αείμνηστο φιλόλογο και σολωμιστή Σπύρο Καββαδία, που μού έλεγε, όταν με συναντούσε: «Εσύ, που περπατάς και ψάχνεις, τα Τρία πηγάδια, που αναφέρει ο Σολωμός, στη “Γυναίκα της Ζάκυθος”, τα έχεις εντοπίσει»; Κι εγώ τού απαντούσα: «Για πηγάδια θα ψάχνουμε τώρα»;

Και όμως, ήρθε η ώρα, που άρχισα να ψάχνω τα πηγάδια, ξεκινώντας από -πού αλλού;- τον ίδιο τον Ποιητή μας και από το 1ο Κεφάλαιο της Γυναίκας της Ζάκυθος, με τον τίτλο:

Ο Ι(Ε)ΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΙΚΡΑΙΝΕΤΑΙ

1. Εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι, λέγω

2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Α(γίου) Διονυσίου, όπου είχα πάει για να μιλήσω με ένα καλόγερο, για κάτι υπόθεσες ψυχικές

3. Και ήτανε καλοκαίρι, και ήταν η ώρα, οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρον η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.

4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία πηγάδια, και, απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού, έσκυψα να ιδώ, αν ήτουν πολύ νερό.

5. και το είδα ως τη μέση γιομάτο και είπα Δόξα σοι ο Θεός!

[.............................................]

Πριν αρχίσω να ψάχνω στους Κήπους, όπου θεώρησα από την ανάγνωση του σολωμικού έργου ότι πρέπει να υπήρχαν τα Τρία πηγάδια, άρχισα να ψάχνω για γραπτές μαρτυρίες.

Βρήκα μόνο στο: Ντίνος Κονόμος, Εκκλησίες και μοναστήρια στη Ζάκυνθο, Αθήνα 1967, σ. 104, το τοπωνύμιο Τρία πηγάδια σε γραπτή παράδοση πρώτη φορά. Αντιγράφω ως έχει το κείμενο:

Άγιος Νικόλαος των Μακελλαραίων στα τρία πηγάδια.

- Εκκλησία στους Κήπους, όπου συνεδρίαζε επί Βενετοκρατίας η συντεχνία των κρεοπωλών. Το 1843 ήταν εφημέριος ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος και ιστοριοδίφης Νικόλαος Κατραμής.

- Ναός όν ο Μιχελής Βρυώνης δίδει τη 30 Οκτ 1631 τοις Σταματίω Σολωμώ και Νικολώ Μπάλδω προς ανακαίνισιν να τον κάνουν αδελφάτον. (Σ/γρ. Ν. Σκουλογένης, σ. 326).

Υπάρχει κάποιος Σολωμός εδώ, άρα υπάρχει και λόγος για περίπατο σε αυτά τα μέρη!!!

Με την πρώτη ευκαιρία που μού δόθηκε, επισκέφτηκα τον Άγιο Νικόλαο των Μακελαραίων στα Τρία πηγάδια στους Κήπους. Ψάχνοντας για πηγάδια, στον χώρο της εκκλησίας -η οποία μετασεισμικά έχει ξαναχτιστεί, αλλά διατηρείται ακόμη η βάση του καμπαναριού της- βρήκα μόνο τρεις πηγάδες, σε απόσταση μεταξύ τους. Όσους γείτονες και αν ρώτησα, όλοι πηγάδες μού έδειχναν. Πηγάδες (ή «κάργια», στην ντοπιολαλιά) υπάρχουν πολλές στους Κήπους ακόμη και σήμερα.

Απευθύνθηκα στον κ. Παναγιώτη Έγκαρχο, κάτοικο της περιοχής, ο οποίος δεν θυμόταν να υπήρχαν τρία πηγάδια, μού υπέδειξε όμως ένα πηγάδι με φιλιατρό στην ιδιοκτησία Ρουμαντζά. Βρήκα τον ιδιοκτήτη του πηγαδιού κ. Πέτρο Ρουμαντζά του Νικολάου, ο οποίος μού είπε ότι η μητέρα του Αλεξάνδρα, το γένος Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, θυμόταν τα τρία πηγάδια δεξιά και αριστερά από μικρή γέφυρα, στην συμβολή των δρόμων Αγίου Αθανασίου και του δρόμου προς Άγιο Νικόλαο, τα οποία όμως χώθηκαν κατά την κατασκευή των όμορων σπιτιών και του δρόμου. Το φιλιατρό, που είναι στο πηγάδι τους, σε απόσταση πενήντα (50) μέτρων από την υποδειχθείσα θέση των Τριών πηγαδιών, η μητέρα του και οι γείτονες το θυμούνται να υπήρχε πριν από το 1900 και μάλιστα μού είπαν ότι είχε καλό νερό και ότι από εκεί έρχονταν και έπαιρναν νερό οι Καλόγεροι του Μοναστηριού του Αγίου Διονυσίου.

Το φιλιατρό είναι μια μονοκόμματη κυλινδρική πέτρα με μια τρύπα στο κέντρο, που γύρω γύρω έχει τα σημάδια από το σκοινί, που ανεβοκατέβαινε με τον σίγλο (:κουβά). Κοντά του υπάρχουν και άλλες λαξευμένες πέτρες, με άλλη χρήση, όπως η ποτίστρα για το άλογο και οι δύο πέτρινες γούρνες για το πλύσιμο και το ξέπλυμα των ρούχων.

Ο Αυστριακός Αρχιδούκας Ludwig Salvator, στο μνημειώδες περιηγητικό βιβλίο του Zante (1900-1902), αναφέρει τον τύπο αυτών των φιλιατρών (σ. 436). Συνέχισα να ψάχνω και για άλλα φιλιατρά στη περιοχή, οπότε βρήκα ότι το φιλιατρό στο πηγάδι του Αγίου Γεράσιμου είναι του ίδιου τύπου με εκείνα στον Άγιο Λύπιο και στο Βαλομάντρι.

Στον Άι-Λύπιο μού έκανε εντύπωση ότι το φιλιατρό έχει χωθεί τελείως και το πάνω μέρος του βρίσκεται στο επίπεδο του περιβάλλοντος. Επίσης, δεν είναι κυκλικής κάτοψης, αλλά πολυγωνικής.

Η κυρία Κεβή Έγκαρχου, κάτοικος και αυτή της περιοχής (σήμερα 85 ετών, κατά δήλωσή της), όταν την ρώτησα για τα Τρία πηγάδια, μού υπέδειξε και αυτή την ίδια θέση που μου είχε υποδείξει ο κ. Πέτρος Ρουμαντζάς, η οποία όμως πρόσθεσε με στόμφο ότι ο Σολωμός έγραφε τα ποιήματά του πάνω στο φιλιατρό. Στην ερώτησή μου, από πού το γνωρίζει αυτό, μού απάντησε ότι το έλεγαν οι παλαιότεροι.

Για την περιοχή, όπου βρίσκονταν τα Τρία πηγάδια, οι γείτονες με πληροφόρησαν ότι λεγόταν επίσης Βαγιά και Καζή, επειδή στην περιοχή υπήρχε Καζίνο και ότι οι κυρίες συνήθιζαν να περνούν με τις άμαξες από το μικρό γεφυράκι στα Τρία πηγάδια και να επισκέπτονται τον Άγιο Νικόλαο των Μακελαραίων.

Η θέση των τριών πηγαδιών αποτυπώθηκε στον δημοσιευόμενο χάρτη, για να μη χαθεί μαζί με τις αναμνήσεις των δύο τελευταίων γηραιότερων κατοίκων της περιοχής της Κας Αλεξάνδρας Ρουματζά και της Κας Κεβής Έγκαρχου και εγώ αρέσκομαι να πιστεύω ότι το φιλιατρό του πηγαδιού του Κόκιαρη ανήκε σε ένα από τα τρία πηγάδια και πάνω σε αυτό ακούμπησε πριν από 190 περίπου χρόνια ο Ιερομόναχος Διονύσιος…

Επίσης ήθελα να αναφέρω ότι μέσα στην ιδιοκτησία του Ναού του Αγίου Νικολάου των Μακελαραίων υπάρχουν τρεις πηγάδες, οι οποίες φαίνονται στην αεροφωτογραφία που δημοσιεύουμε εδώ και που αποτελούν γραφικά τις κορυφές ισοσκελούς τριγώνου. Κάποιοι ευλόγως θα αναρωτιούνται, γιατί να μην είναι αυτά τα τρία πηγάδια. Με την ταπεινή μου γνώμη υποστηρίζω ότι, άλλο τα πηγάδια και άλλο οι πηγάδες. Οι πηγάδες δεν είχαν φιλιατρό όπως τα πηγάδια αλλά, ή ένα χαμηλό τοιχάκι ή φυτά που δημιουργούσαν φράχτη. Επιπλέον, για να δεις εάν έχουν νερό, δεν χρειάζεται να ακουμπήσεις επάνω στο τοιχάκι και να σκύψεις, διότι, λόγω της μεγάλης επιφανείας τους, το νερό φαίνεται από μακριά, όπως διαπιστώνει ο καθένας και από τις φωτογραφίες που έχω τραβήξει από απόσταση δύο-τριών μέτρων και φαίνεται το νερό.

Καθ’ όλο το διάστημα, κατά το οποίο έκανα αυτή την έρευνα, αναζητούσα συνεχώς σχετικές πληροφορίες. Ο φιλόλογος και λογοτέχνης Διονύσης Σέρρας μού ανέφερε ότι ο αείμνηστος Σπύρος Καββαδίας, στο 10ο Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας, το 1992, με την ανακοίνωση του «Τοπογραφία σε έργα του Σολωμού», αναφέρει ότι τα Τρία πηγάδια είναι στον Άι-Λύπιο και μάλιστα «Το ένα σώζεται χωρίς φιλιατρό στους πρόποδες του Λόφου, τα άλλα δύο μακριά, πλησιέστερα στο λόφο, απέχουν περίπου 70 μέτρα από το υπάρχον». Τα ίδια υποστηρίζει και στην ανακοίνωση του «Το πηγάδι στο Σολωμό και στο Σεφέρη», που δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρ. 174 / 22-4-78 φύλλο της τοπικής εφημερίδας Ελεύθερη Φωνή. Αναρωτιέμαι βέβαια τώρα, γιατί, εφόσον τοποθετούσε τα πηγάδια στον Άι-Λύπιο, συνέχιζε να με ρωτάει, εάν έχω εντοπίσει τα τρία πηγάδια; Το ένα πηγάδι στους πρόποδες του λόφου υπάρχει με το φιλιατρό του, χωμένο όμως, τα άλλα δύο ξεροπήγαδα που αναφέρει δεν τα εντόπισα και ούτε πήρα κάποια σχετική πληροφορία από τους περίοικους.

Τελειώνοντας θέλω να ευχαριστήσω: * Τους κ.κ. Παναγιώτη Έγκαρχο, Κεβή Έγκαρχου, Νανά Τσουράκη, Πέτρο Ρουματζά, Δανάη Τσιριγώτη και Αντώνη Ανδρεώλα για τις πολύτιμες πληροφορίες τους * Τη φίλη μου Αρχιτέκτονα Μηχανικό Άννα Ζαγκόση για την αποτύπωση και σχεδίαση του φιλιατρού του πηγαδιού του Κόκιαρη * Τον Σπύρο Καρρέρ για τη συνδρομή του στην επεξεργασία του χάρτη της ΓΥΣ 1965-1967 * Tον φίλο Φιλόλογο Γιώργο Φιορεντίνο για την επιμέλεια του κειμένου, τον Φιλόλογο Διονύση Σέρρα για τις πολύτιμες πληροφορίες του και τον π. Παναγιώτη Καποδίστρια, που προθυμοποιήθηκε να βιντεοσκοπήσει την κ. Κεβή Έγκαρχου, αλλά και για την 1η φωτό της παρούσας δημοσίευσης.

Ακρωτήρι, Μάρτιος-Απρίλιος 2011

Δώρο από τον Π. Β. Πάσχο, ένα ολόζεστο ποίημα

-: ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ :-

στον π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Πέρ’ απ’ την ομορφιά προσπάθησε, όσο γίνεται,

να ιδείς την ωραιότητα, έστω κι αν δείχνει

να ξεπερνάει το μυαλό σου. Βάλε δύναμη

μέσ’ από την καρδιά σου : όλο εκείνο

το αίμα σου που γράφει τις απρόσιτες

σελίδες της ποιήσεως. Κι ας κρύβεται

ανάμεσα στους στίχους σου το νόημα∙ οι άξϊοι

μπορούν και το δϊακρίνουν πάντοτε,

περνώντας μέσ’ από τα περιθώρϊα

ή τα δϊάστιχα, και φτάνοντας ώς την ψυχή

του ποιητή, που πίσω απ’ τις λέξεις κρύβεται.

Η ομορφιά μπορεί∙ μα η ωραιότητα

δεν γίνεται να μπει και να χωρέσει

στα πράγματα που περιγράφονται.

---- * ----

Π. Β. Πάσχος

Μια κριτική επιστολή του Π. Β. Πάσχου για τις "Καμένες Πεταλούδες"

[Είχα την τιμή να λάβω χθες μιαν επιστολή - θησαυρό κι ένα ποίημα - δώρο! Προέρχεται από τον πολυσέβαστο δάσκαλό μου, σήμερα Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ελλογιμώτατο κ. Π. Β. Πάσχο, τον και σημαντικό νεοέλληνα Ποιητή. 

Ο χειμαρρώδης λόγος την κριτικής επιστολής Π. Β. Π. αφορά στην πρόσφατη σύναξη όλων των ποιητικών συλλογών τού γράφοντος, υπό τα στοιχεία: Παναγιώτη Καποδίστρια, "Καμένες Πεταλούδες. Ποιήματα 1979-2009", εκδ. επί-γνωση Αντ. Σταμούλη, Θεσσαλονίκη 2010, σ. 464.

Το ποίημα Π. Β. Π., που συνοδεύει την κριτική, είναι νέο - αφιερωμένο στην ταπεινότητά μου, με χαρακτήρα  παραινετικό προς τον μαθητή του και θα δημοσιευθεί εδώ προσεχώς!

Τον ευχαριστώ ολόθερμα για την ανεπιτήδευτη αγάπη και την καλή διάθεσή του, να σκύψει πάνω από τους στίχους μου με τόση αγάπη και (προσ)εύχομαι να έχει πάντοτε ψυχοσωματική ολοκληρία, ώστε να μάς διδάσκει με το ήθος και την αγάπη του και την πατερική γραφίδα του!

π. Π. Κ.]

Πολϋαγαπητέ μου π. Παναγιώτη, Χριστός Ανέστη!

Πάει λίγος καιρός που έλαβα το έξοχο βιβλίο σου με τις «Καμένες Πεταλούδες».

[………]

Σε λογάριαζα πάντοτε συμπορευόμενο με το Ρωμανό Μελωδό και το Σολωμό, τον Ελύτη και τον Κάλβο. Ο διακαμός του αγίου Ανδρέου Κρήτης φανερώνεται, αλλά ενεδρεύει και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, οπού γνώρισα κάποτε στα Παρίσια. Παντού υποφώσκουν εικόνες από τις Άγιες Γραφές, με φανέρωση και τόλμη σχεδόν ακαριαία. Παρελαύνουν και πολλά ονόματα, κατά περίσταση (Δομέτιος, Ιω. Ευχαΐτων, Ισίδωρος Πηλουσιώτης, Ησίοδος, Μάξιμος Ομολογητής, Συναξάρι του αγίου Συμεών του δια Χριστόν σαλού, Πλίνιος, αββάς Σισώης, Φραγκίσκος Σκούφος, Κοσμάς ο Μελωδός κ.ά.), που έρχονται σε ανάγλυφες, οριζόντιες ή κάθετες εικόνες, για να φωτίσουν την αλήθεια που ο ποιητής άγρυπνα προσπαθεί και παλεύει να προσεγγίσει. Ο λόγος απροσμάχητος έστω και λυγμικός. Οι λέξεις παλιές με νέο χρώμα και ήχο, «σκήτες αθώων πουλιών». Διαβάζεις το αλφάβητο των βράχων.

Συχνά βλέπω φυσική ροή ή απόπειρα για εικονισμό και μάχη ακροστιχίδων, παρηχήσεων, ακόμη και σε δεκαπεντασύλλαβους. Άλλοτε χρησιμοποιείς ιδιωματικές λέξεις και σπάνιους τύπους, λες και μπουκάρει αίφνης παλίμψηστη ποίηση και μάλιστα ιεροκρυφίως. Ο συμβολισμός σου ενίοτε άκρατος και η ελλειπτικότης -παρόλον το ηλιομανέστατον- σπέρνει δυσκολίες και αγκάθια για τον αναγνώστη. Φτάνω κι εγώ να χαϊδεύω φιλήδονα θραύσματα στίχων, όπως έκαμα και στο Φίλο μου το Νίκο Καρούζο. Ανασαίνω σα νά 'μαι στα βουνά με τα ώ,ω, ά,α, έ,ε! Σε βλέπω με την ποιητική σου χρονογραφία να σχολιάζεις σχετλιαστικά («ούτε πια να πεθάνουμε δεν βρίσκουμε ησυχία»!), αλλά με τέχνη ειρηνόχυτη νικάς και υπερβαίνεις τα κατά κόσμον. Φέρνεις συχνά στο νου μου σελίδες «Γεροντικού», αλλά μ’ ένα σφρίγος και μια αιγλήεσσα στιλπνότητα των λέξεων που γοητεύουν.

Οι παρηχήσεις σου είναι αβίαστες και θυμίζουν και των δημοτικών τραγουδιών: «ξέρες λοιπόν πολύξερες / και νά 'ξερες τι ξέρω» (σ. 234), «λέω για τον λέοντα / κλαίω για τον Κρέοντα» (σ. 335), όπως συναντώνται συχνά και στον Ακάθιστο ύμνο, δηλ.ομοιοκαταληξίες, συνηχήσεις κλπ. Μιλάς μια «διάλεκτο ευρύχωρη / λέξεις ελέους» όπου έχουμε μια μεταθεολογία των προσευχών (σ. 337). «Το μέγα σου το πέταγμα κανείς δεν θα το μάθει», όπως θα λέγανε και οι μεγάλοι Μυστικοί μας.

Βλέπω μερικά ξενόγλωσσα «ρήματα» που θα τα προτιμούσα και σε μετάφραση – σε υποσημείωση, ή σε σημειώσεις στο τέλος. Χαίρομαι πολύ με τους έξοχους σατιρικούς στίχους σου, όπως το τελευταίο στα χοϊκά χαϊκού: «ο τελευταίος / να μην κλείσει την πόρτα / έπεται λαός» (σ. 416). Όμως, ο βαθύς λόγος έρχεται αμέσως να μάς συνεφέρει: «Σπρώξε τις λέξεις ώς το γκρεμό τους / και να, το Ποίημα» (σ. 418). Και πιο κάτω στην Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών (σ. 439): «Προσδοκώ τις λέξεις μου / εκ του μη όντος / να τις κάμω ποίημα / αθανατίζοντάς τες»!

Αββά μου, αθανατίζεις τις λέξεις και τραβάς προς την αθανασία και τον αναγνώστη σου. Και βοηθάς και μένα, τον άλλοτε δάσκαλό σου, να κάνω μερικά βήματα στη νέα ποίηση που διακονείς βαθιά και ειλικρινέστατα.

Ασπάζομαι το χέρι σου που έγραψε που ευλογεί.

Έρρωσο κατ’ άμφω, πανοικεί, τη χάριτι και δυνάμει του Αναστάντος!

Με τιμή και αγάπη,

κεγχριαίος πβπάσχος

-: Πεντέλη, ,βια΄μαΐου ι΄ :-

Από τον Σολωμό στους Πελοποννήσιους Ποιητές

Η Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών μάς πληροφορεί ότι απόψε Δευτέρα, 16 Μαΐου και ώρα 8.30, διοργανώνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη εκδήλωση, με ξενάγηση στο Μουσείο Σολωμού, η οποία θα πραγματοποιηθεί προς τιμήν του Συλλόγου Πελοποννησίων Κέρκυρας.

Η εκδήλωση θα έχει θέμα: «Από τον Διονύσιο Σολωμό στους Πελοποννήσιους Ποιητές». Θα προβληθεί η ταινία μικρού μήκους «Το φως στην ποίηση του Διονυσίου Σολωμού» και θα ακουσθούν ποιήματα του Κωστή Παλαμά, Άγγελου Σικελιανού, Νικηφόρου Βρεττάκου, Γιάννη Ρίτσου και Νίκου Γκάτσου.

Μια νέα συνεργασία στο e-περιοδικό μας

Ταξίδια με τον π. Μιχαήλ Βισβίνη

Τον περασμένο Φεβρουάριο, ευρισκόμενοι στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής, είχαμε την ευκαιρία και την τιμή να γνωρίσουμε τον Ελληνορθόδοξο Ιερέα της όμορφης και απλόχωρης αυτής πόλης Αρχιμανδρίτη Μιχαήλ Βισβίνη, στον οποίον αμέσως διακρίναμε έναν ειλικρινή άνθρωπο και πιστό φίλο! Στη συζήτηση που ακολούθησε, όντως μάς συνεπήρε η μεγάλη αγάπη του για τα ταξίδια και ο παλμός των διηγήσεών του! Και μάλιστα όχι τα οποιαδήποτε ταξίδια, αλλά τα... επικίνδυνα, σε δυσκολοπερπάτητες ατραπούς του κόσμου!

Θεωρήσαμε ότι θα ήταν χρήσιμο να αποτυπωθούν κάπου οι όντως συγκλονιστικές εμπειρίες του και τού προτείναμε τις ηλεκτρονικές σελίδες του Ίσκιου μας, όπου ευχαρίστως θα τού παραχωρούσαμε τον απαιτούμενο χώρο! Δέχτηκε αμέσως και ήδη ενεργοποιείται αυτή η συνεργασία μας, κρατώντας μάλιστα στο εξής εδώ τη στήλη-γωνιά «Ταξιδευτής και επιστροφεύς», όπως χιουμοριστικά αυτοαποκαλείται κι έτσι ακριβώς τιτλοφορεί το εισαγωγικό κείμενο γνωριμίας, που ακολουθεί.

Εμείς δεν έχουμε παρά να ευχαριστήσουμε τον κοσμοπολίτη παπά Μιχάλη για την καλοσύνη του να ενταχθεί στους πολύτιμους συνεργάτες του e-περιοδικού μας και τού υποσχόμαστε ότι, με… κομμένη την ανάσα, θα συνταξιδεύουμε, έστω και μέσα στις αποσκευές του! Τέτοια ταξίδια -έστω και εικονικά- δεν τα χάνουμε!!!

π. Π. Κ.

Ταξιδευτής και… επιστροφεύς

Σε είκοσι χρόνια από σήμερα, θα είστε περισσότερο απογοητευμένοι για όλα αυτά που δεν κάνατε, παρά για αυτά που μπορέσατε να κάνετε. Αρπάξτε την ευκαιρία λοιπόν!!! Ανοίξτε τα πανιά σας, ακολουθήστε τους ανέμους και εγκαταλείψτε το ασφαλές λιμάνι. Εξερευνήστε. Ονειρευτείτε. Ανακαλύψτε.

Μαρκ Τουαίν

In twenty years from now you will be more disappointed for all the things you have not done than for the things you were able to do. So, grab the opportunity!!! Open your sails and follow the winds and leave the safety of the harbour. Explore. Dream. Discover.

Mark Twain

Δεν είμαι σίγουρος, αν ένα ταξίδι, είναι οπωσδήποτε μια ανάγκη για απόδραση από την καθημερινότητα μας ή αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για διασκέδαση. Όσο περνούν τα χρόνια σκέπτομαι ότι ένα ταξίδι, δεν έχει σημασία αν είναι κοντινό ή μακρινό, αρκεί που έχει για προορισμό τον ορίζοντα. Είναι βέβαιο ότι ανοίγει νέους ορίζοντες και προσφέρει μια εκπληκτική ευκαιρία, τη διαδικασία της επιστροφής.

Είναι πραγματικά ευεργετική η διαδικασία της επιστροφής. Επιστρέφεις... και έχεις αναθεωρήσει πολλά πράγματα. Για παράδειγμα, καθ’ οδόν για τον προορισμό σου, αν ταξιδεύεις με αεροπλάνο και πετάς πάνω από άλλες πατρίδες, θέλεις το δέος του ύψους κάποιες δεκάδες χιλιάδες πόδια συνήθως και πάνω από τα σύννεφα, θέλεις ο φόβος, επειδή ένα αεροπλάνο είναι πάντα ένα μηχάνημα, έχεις αφήσει πίσω και μακριά τους δικούς σου, φίλους, δουλειές, προβλήματα, επιτέλους την πατρίδα σου, όλα αυτά σε καθηλώνουν σε μια βαθιά σιωπή. Χωρίς καλά-καλά να το καταλάβεις κάνεις για πατρίδα σου τη σιωπή. Αχ, και να 'χαμε για μόνιμη πατρίδα μας τη σιωπή!... Συνειδητοποιείς λάθη, αναθεωρείς θέσεις, ιδέες…

Ταξιδεύοντας έχεις ήδη σχεδόν μηδενίσει τις ανάγκες σου. Σ’ αυτό σε βοηθούν οι αεροπορικές εταιρείες, διότι περιορίζουν το βάρος της αποσκευής σου. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να περιορίσουμε τις ανάγκες μας και στο σπίτι μας. Στο ταξίδι σου βλέπεις έναν άλλο τρόπο ζωής, επικοινωνείς με ανθρώπους διαφορετικούς από σένα. Διαφέρουν στο χρώμα, στα χαρακτηριστικά, στη γλώσσα, στην πίστη. Αν καταφέρεις να ξεχνάς για λίγο τη φωτογραφική σου μηχανή, να απαθανατίζεις ποτάμια, λίμνες, πόρτες, παράθυρα, καθεδρικούς ναούς, αγάλματα, σιντριβάνια και προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις με τους ντόπιους, θα εκπλαγείς από αυτά που θα ακούσεις, αλλά και γι’ αυτά που όσο, κι αν για σένα είναι αυτονόητα, δεν θα ακούσεις.

Ξέφυγε λίγο από τα οργανωμένα τουριστικά groups, χρησιμοποίησε τον υπόγειο (under ground), πάρε το λεωφορείο της γραμμής, προκειμένου να φτάσεις στο Μουσείο που έχεις στο πρόγραμμά σου.

Ξέχασε τα πολυκαταστήματα, ψώνισε από τα πεζοδρόμια ή από λαϊκές αγορές μικρά αλλά πανέμορφα χειροποίητα πραγματάκια, που πολλές φορές είναι μικρά έργα τέχνης, επιτέλους μην ξεχνάς ότι βοηθάς φτωχούς ανθρώπους.

Προσπάθησε να επικοινωνήσεις με τους ντόπιους εκεί, έστω με τις ελάχιστες λέξεις που μπορεί να έμαθες ακόμη και μέσα στο αεροπλάνο!

Οργανώσου για το πρώτο ταξίδι μας. Αργεντινή (Παταγονία): Γη του Πυρός – Ουσουάια. Παγετώνες∙ Perito Moreno. Ακολουθεί!!!